I SA/Rz 14/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" spółka z o.o. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego w wysokości 120.701 zł - postanawia – wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, na decyzję Dyrektora Izby Celnej, opisaną w sentencji niniejszego postanowienia, "A" spółka z o.o. wystąpiła w niej z wnioskiem o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, podnosząc szereg argumentów za zastosowaniem w stosunku do spółki ochrony tymczasowej. Spółka podała, że dalsze egzekwowanie należności objętych spornymi decyzjami może spowodować jej upadłość. Spółka zmuszona była sprzedać pojazd służący wykonywaniu przez nią działalności gospodarczej, by utrzymać płynność finansową. Pozostały majątek jest zabezpieczeniem udzielonych przez banki kredytów, a także podlega obecnie zajęciu przez organ egzekucyjny na poczet spornych należności. Z uzasadnienia wniosku wynika, że spółka daje zatrudnienie i stanowi źródło utrzymania jej wspólników, natomiast dalsze wykonywanie decyzji prowadzi do powstania szkody i trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ egzekwowanie należności spółki doprowadzi do nieregulowania bieżących zobowiązań, także na rzecz banków, a tym samym wypowiedzenie umów kredytowych i postawienie zobowiązań do natychmiastowej spłaty, odebranie przedmiotów leasingu (samochody ciężarowe), co z kolei całkowicie uniemożliwi wykonywanie działalności gospodarczej przez spółkę. Odbudowanie całej struktury przedsiębiorstwa, bazy lokalowej, kontrahentów, zaufania może okazać się niemożliwe w przypadku braku wstrzymania skierowanych do wykonania decyzji, w tym zaskarżonej decyzji. Spółka do wniosku załączyła obszerną dokumentację księgową. Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Analiza tego przepisu wskazuje, że sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko, a zatem konieczne jest wskazanie owego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i podania okoliczności, z którymi się one wiążą. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przymusowa realizacja zobowiązań celnych i podatkowych jest niewątpliwie dolegliwa dla spółki, a dalsza kontynuacja tych działań może przyczynić się do wyrządzenia spółce znacznej szkody. Organ wydał także jeszcze inne decyzje dot. należności celnych i podatkowych łącznie na kwotę kilkuset tysięcy złotych. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w ocenie sądu ma w sprawie służyć zabezpieczeniu strony przed takimi skutkami, których ewentualne pozytywne dla spółki rozstrzygnięcie sporu sądowego, by nie naprawiło. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.