I SA/Rz 141/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi A. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok w wysokości 89.828zł. W skardze A. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że w razie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia Skarżąca poniesie szkodę. Dla Skarżącej, jako jednostki sektora finansów publicznych kwota ustalonego zobowiązania podatkowego w wysokości 89.828zł jest znacząca. Ponadto ustalenie zobowiązania podatkowego dla A. na rok 2015 jest niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową, która ma na celu zabezpieczenie skarżącego przed wyjątkowo dolegliwymi skutkami, jakie mogą nastąpić w wyniku wykonania decyzji organu, będącej przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jedynie, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod tymi pojęciami należy natomiast rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Należy wskazać, że to na Skarżącej, zwłaszcza, że jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, spoczywał obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podnoszone przez Stronę okoliczności, mające uzasadniać uwzględnienie przedmiotowego wniosku nie zostały uprawdopodobnione. Do wniosku Skarżąca nie dołączyła dokumentacji, która obrazowałaby jej sytuację finansową. Sąd nie mógł więc zweryfikować, czy rzeczywiście wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd nie może jedynie na podstawie samych twierdzeń Strony uznać, że w sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna być poparta odpowiednim materiałem źródłowym, jak również konkretnymi danymi, które obrazowałyby sytuację finansową Skarżącą. W niniejszej sprawie Strona nie przedstawiła żadnej dokumentacji, która odnosiłaby się do jej sytuacji finansowej. W rezultacie brak w tym zakresie uniemożliwił przychylenie się do zgłoszonego żądania. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.