I SA/Rz 149/17

Dnia 20 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 czerwca 2016r., sygn. akt I SA/Rz 106/16, odrzucającym skargę T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015r., nr [...], w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010 rok - postanawia- odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2016r., sygn. akt I SA/Rz 106/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010 rok. W piśmie z dnia 8 marca 2017r. T. S. wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 czerwca 2016r., sygn. akt I SA/Rz 106/16. Na podstawie zarządzenia Sędziego wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie zaskarżonego orzeczenia, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania sądowego, podstawy wznowienia wskazanej w przepisach art. 271-273 P.p.s.a. i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Wezwanie doręczono Skarżącemu w dniu 6 kwietnia 2017r. Z treści pisma z dnia 13 kwietnia 2017r. wynikało, że Skarżący wnosi o wznowienia postępowania sądowego zakończonego postanowieniem tut. Sądu z dnia 13 czerwca 2016r., sygn. akt I SA/Rz 106/16. Skarżący wniósł o uchylenie tego orzeczenia podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody nie potwierdzają, że był stroną postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w Dziale VII P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. W przepisach od art. 271 do art. 273 P.p.s.a. ustawodawca wskazał, na jakiej podstawie można wnosić o wznowienie postępowania sądowego. Zgodnie z art. 271 P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Stosownie do art. 272 § 1 P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Na mocy § 3 tego przepisu, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Z kolei w myśl art. 273 § 1 P.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Zgodnie z art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Na podstawie art. 276 P.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli inaczej nie stanowią przepisy o wznowieniu, uregulowane w Dziale VII. Jeżeli chodzi o wymagania formalne, skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art.46 w zw. z art. 276 P.p.s.a.), a ponadto zawierać elementy wskazane w art. 279 P.p.s.a. tj.: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Zawarte w art. 276 P.p.s.a. odesłanie do przepisów o postępowaniu przed sądami pierwszej instancji powoduje, że w pierwszej kolejności przewodniczący bada skargę pod względem dochowania warunków formalnych wskazanych w art. 46 oraz art. 279, a następnie wzywa stronę do uzupełnienia w wyznaczonym terminie dostrzeżonych w tym zakresie braków, pouczając jednocześnie o rygorze w postaci odrzucenia tej skargi. Tym samym nieuzupełnienie braków skargi o wznowienie postępowania w wyznaczonym przez sąd terminie spowoduje jej odrzucenie przez wojewódzki sąd administracyjny postanowieniem (tak J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Lex/el., komentarz do art. 276, teza nr 2). W niniejszej sprawie skarga T. S. o wznowienie postępowania sądowego nie spełniała wymogów określonych w art. 279 P.p.s.a. w związku z powyższym wezwano Skarżącego o ich uzupełnienie. W reakcji na powyższe Skarżący przedstawił pismo z dnia 13 kwietnia 2017r., w którym wskazał zaskarżone orzeczenie, którego dotyczy przedmiotowa skarga, jak również zawarł żądanie o uchylenie postanowienia objętego skargą. Jednakże Skarżący nie uzupełnił braku formalnego, polegającego na wskazaniu podstawy wznowienia i jej uzasadnienia. W piśmiennictwie wskazuje się, że podanie podstawy wznowienia następuje przez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 P.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Uzasadnienie podstawy wznowienia polega natomiast na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i (w przypadku przyczyn restytucyjnych) wpływu na rozstrzygnięcie, jaki wywiera istnienie tych okoliczności (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012r., s.1160-61). W niniejszej sprawie Skarżący wskazał jedynie, że nie był stroną w sprawie. Tę okoliczność nie można zakwalifikować do którejkolwiek z podstaw wznowienia postępowania sądowego, określonych w art. 271-273 P.p.s.a. Skarżący nie wskazał podstawy wznowienia postępowania: nie powołał się na konkretny przepis, a w uzasadnieniu skargi podał jedynie ogólnie, że sprawa jest pilna i należy uczynić wszystko, aby sprawiedliwości stało się zadość. W ocenie Sądu, z treści skargi o wznowienie postępowania, jak również z pisma stanowiącego uzupełnienie jej braków formalnych nie można odczytać, że skarżący oparł tę skargę na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia. Przytoczone przez skarżącego okoliczności, nie stanowią bowiem przesłanek wznowienia wymienionych w art. 271-273 P.p.s.a. Stosownie do art. 280 § 1 P.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Wobec braku oparcia skargi o wznowienie postępowania sądowego na ustawowej podstawie wznowienia, skarga ta podlega odrzuceniu stosownie do art. 280 § 1 P.p.s.a. Należy również wskazać, że Skarżący nie odniósł się w ogóle do kwestii zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego. Brak wskazania przez stronę podstawy wznowienia postępowania uniemożliwił Sądowi zbadanie kwestii zachowania terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji i odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego.