I SA/Rz 153/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2011 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) października 2010 r., nr (...), w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 r., w związku w wnioskiem skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: oddalić wniosek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) października 2006 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [ [...], w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 r. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego M. C. – jego córce B. D. (pełnomocnictwo z dnia 31 maja 1995 r. zalega w aktach sprawy organu I instancji) w dniu 25 listopada 2010 r. Przesyłka zawierająca tę decyzję została odebrana przez adresata osobiście (potwierdzenie odbioru – k 23 akt organu II instancji). W dniu 14 lutego 2011 r. w Urzędzie Pocztowym w Ł. nadana została przesyłka na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zawierająca oświadczenie B. D. z dnia 12 lutego 2011 r., w którym stwierdziła ona, że w czasie kiedy doręczone zostały jej decyzje (w tym decyzja z (...) października 2010 r. nr (...)– przypis Sądu) Samorządowego Kolegium Odwoławczego przebywała w Republice Federalnej Niemiec, a o treści rozstrzygnięcia dowiedziała się dopiero w dniu 7 lutego 2011 r., po rozmowie telefonicznej z adwokatem ojca – adwokatem M. C. W tym samym dniu, tj. 14 lutego 2011 r., nadane zostało również pismo adwokata M. C., który powołując się na pełnomocnictwo z dnia 19 lutego 2009 r., udzielone mu przez skarżącego M. C., wniósł o doręczenie mu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) października 2010 r., nr (...). B. D. również w dniu 14 lutego 2011 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) października 2010 r., nr (...), domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, stwierdzając że z treścią zaskarżonej decyzji zapoznała się dopiero w dniu 7 lutego 2010 r., po rozmowie telefonicznej z adwokatem M. C. – pełnomocnikiem skarżącego. Zaznaczyła też, że rozmawiając wcześniej z synem dowiedziała się o doręczeniu decyzji SKO uchylających decyzje organu I instancji, dotyczące lat 2005-2008. Decyzje te nie były ułożone chronologicznie, a decyzja dotyczących roku 2004 była pomiędzy nimi, dlatego też syn przeglądając jej pobieżnie, nabrał przekonania , że wszystkie one, w tym również ta dotycząca roku 2004 r., uchylały rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta. Takiej też udzielił jej informacji. B. D. podniosła także, że skarżący w dniu 19 lutego 2009 r. udzielił pełnomocnictwa adwokatowi M. C., które to pełnomocnictwo zostało dołączone do akt sprawy, a adwokat reprezentował skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Fakt ten uzasadniał więc jej przekonanie, że korespondencja w sprawie również jemu została doręczona. Przekonanie to znajdowało uzasadnienie również w tym, że na początku grudnia 2010 r., po doręczeniu adwokatowi pisma Prezydenta Miasta w przedmiocie złożenia pisemnych wyjaśnień przez stronę o nieruchomościach, przesłania mu formularzy informacji podatkowych, zobowiązał on ją do doręczenia mu kserokopii złożonej w dniu 28 kwietnia 2009 r. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych za rok 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Jak stanowi z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a./ Sąd postanowi na wniosek strony o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Natomiast, w myśl art. 87 § 2 P.p.s.a., w treści wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Uchybienie zaś temu terminowi skutkuje odrzuceniem wniosku (art. 88 P.p.s.a.). W okolicznościach przedmiotowej sprawy odpis decyzji organu II instancji został doręczony w dniu 25 listopada 2010 r. pełnomocnikowi skarżącego - B. D., która, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, odebrała go osobiście. Treść przedmiotowej decyzji zawierała pouczenie między innymi o terminie do wniesienia skargi, który upłynął z dniem 27 grudnia 2010 r. Powtórzyć należy bowiem, że skarga została wniesiona do Sądu w dniu 14 lutego 2011 r. Mając więc na uwadze powyższe okoliczności nie sposób jest przyjąć, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nie było przez nią zawinione. B. D. podniosła w uzasadnieniu wniosku o przewrócenie terminu, że adresowana do niej przesyłka w rzeczywistości nie została jej doręczona, gdyż w tym czasie przebywała poza granicami kraju, jednakże nie uprawdopodobniła swoich twierdzeń w tym zakresie, w stopniu pozwalającym na obalenie domniemania prawidłowości doręczenia. Wprawdzie przedłożyła ona dowód zakupu imiennego biletu autokarowego, w komunikacji międzynarodowej z dnia 6 lutego 2011 r., z Niemiec do Polski, jednakże na tej podstawie nie sposób wyciągać uprawnionych wniosków co do zdarzeń mających miejsce trzy miesiące wcześniej. Niezależnie od powyższego w tym miejscu należy stwierdzić, że nawet gdyby przyjąć, że pełnomocnik skarżącego nie odebrała osobiście decyzji organu II instancji, to działając w tym charakterze, w postępowaniu administracyjnym, wyjeżdżając za granicę, powinna zadbać o należyte zabezpieczenie ochrony praw mocodawcy. Niedopełnienie zaś obowiązków w tym zakresie przesądza o jej winie w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Odnośnie zaś kwestii związanej z działaniem w sprawie drugiego pełnomocnika – adwokata M. C. należy stwierdzić, że nie ma ona znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Przede wszystkim bowiem, nie przesądzając kwestii pełnomocnictwa dla adwokata M. C., Sąd stwierdza, że w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa dla niego, a oprócz tego podkreślić należy, że organ miał prawo doręczyć odpis decyzji każdemu z pełnomocników, w tym również B. D. (art. 145 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, ze zm.). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.