I SA/Rz 153/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2011 r. w Wydziale I Finansowym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2010r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004r. - postanawia - odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 r. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego M. C. – jego córce B. D. (pełnomocnictwo z dnia 31 maja 1995 r. zalega w aktach sprawy organu I instancji) w dniu 25 listopada 2010 r. Przesyłka zawierająca tę decyzję została odebrana przez adresata osobiście (potwierdzenie odbioru – k 23 akt organu II instancji). W dniu 14 lutego 2011 r. w Urzędzie Pocztowym w Ł. nadana została przesyłka na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., zawierająca oświadczenie B. D. z dnia 12 lutego 2011 r., w którym stwierdziła ona, że w czasie kiedy doręczone zostały jej decyzje (w tym decyzja z [...] października 2010 r. nr [...] - przypis Sądu) Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. przebywała w Republice Federalnej Niemiec, a o treści rozstrzygnięcia dowiedziała się dopiero w dniu 7 lutego 2011 r., po rozmowie telefonicznej z adwokatem ojca – adwokatem M. C.. W tym samym dniu, tj. 14 lutego 2011 r., nadane zostało również pismo adwokata M. C., który powołując się na pełnomocnictwo z dnia 19 lutego 2009 r., udzielone mu przez skarżącego M. C., wniósł o doręczenie mu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2010 r., nr [...]. B. D. również w dniu 14 lutego 2011 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2010 r., nr [...], domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, stwierdzając że z treścią zaskarżonej decyzji zapoznała się dopiero w dniu 7 lutego 2010 r., po rozmowie telefonicznej z adwokatem M. C. – pełnomocnikiem skarżącego. Zaznaczyła też, że rozmawiając wcześniej z synem dowiedziała się o doręczeniu decyzji SKO uchylających decyzje organu I instancji, dotyczące lat 2005-2008. Decyzje te nie były ułożone chronologicznie, a decyzja dotyczących roku 2004 była pomiędzy nimi, dlatego też syn przeglądając jej pobieżnie, nabrał przekonania , że wszystkie one, w tym również ta dotycząca roku 2004 r., uchylały rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta R. Takiej też udzielił jej informacji. B. D. podniosła także, że skarżący w dniu 19 lutego 2009 r. udzielił pełnomocnictwa adwokatowi M. C., które to pełnomocnictwo zostało dołączone do akt sprawy, a adwokat reprezentował skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Fakt ten uzasadniał więc jej przekonanie, że korespondencja w sprawie również jemu została doręczona. Przekonanie to znajdowało uzasadnienie również w tym, że na początku grudnia 2010 r., po doręczeniu adwokatowi pisma Prezydenta Miasta R. w przedmiocie złożenia pisemnych wyjaśnień przez stronę o nieruchomościach, przesłania mu formularzy informacji podatkowych, zobowiązał on ją do doręczenia mu kserokopii złożonej w dniu 28 kwietnia 2009 r. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych za rok 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 29 marca 2011r. sygn. akt I SA/Rz 153/11, oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Odpis tego postanowienia wraz z pouczeniem o przysługującym zażaleniu, trybie i terminie jego wniesienia został doręczony Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w dniu 31 marca 2011r. i pełnomocnikowi skarżącego – B. D. w dniu 4 kwietnia 2011r. Mimo upływu terminu do wniesienia zażalenia, a to z dniem 11 kwietnia 2011r., postanowienie nie zostało zaskarżone, a wobec tego stało się prawomocne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei z mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak już wyżej wskazano decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2006r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004r. została doręczona skarżącemu (do rąk pełnomocnika) w dniu 25 listopada 2010r. i od tej daty otworzył się 30 dniowy termin do wniesienia skutecznie skargi do sądu administracyjnego. Skarga zaś została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie dopiero w dniu 14 lutego 2011r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia. Prawomocnym postanowieniem z dnia 29 marca 2011r. Sąd oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji Sąd był zobowiązany odrzucić skargę, gdyż została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Końcowo należy zauważyć, że Sąd nie wezwał skarżącego o uiszczenie wpisu od skargi, a to po myśli art. 222 p.p.s.a.