I SA/Rz 153/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Sygn. I SA/Rz 153/17 U Z A S A D N I E N I E Skarżący T.S. w niniejszej sprawie wniósł o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku napisał, że jest osoba pokrzywdzoną, nie jest stroną w sprawie, nie on wywołuje postępowania sądowe oraz powołał art. 77 Konstytucji RP. Poza dochodami w kwocie 3.300 zł z tytułu uposażenia rodzinnego skarżący nie wskazał innego majątku ani informacji o swojej sytuacji, nadmieniając jedynie, że posiada ogromny deficyt po uwzględnieniu wydatków z dochodami oraz podając, że miesięczny koszt utrzymania więźnia to 3.150 zł. Skarżący został wezwany do uzupełnienia swojego oświadczenia w ramach przepisu art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej zwanej P.p.s.a.) – o przedłożenie wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych i kart kredytowych, rachunków papierów wartościowych, posiadanych lokat, z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, przedłożenie zeznania podatkowego skarżącego za 2016, wyjaśnienie warunków mieszkaniowych (tytuł prawny do budynku/ lokalu, powierzchnia, szacunkowa wartość) i wyszczególnienie rodzaju wydatków i kwot pieniężnych związanych z kosztami jego utrzymania oraz przedłożenie kserokopii rachunków za energię elektryczną, gaz, telefon, czynsz, inne opłaty, podanie rodzaju wydatków i kwot pieniężnych związanych z kosztami utrzymania, a w szczególności na: żywność, odzież, obuwie, zdrowie, transport, udzielenia informacji o ewentualnym uzyskiwaniu pomocy materialnej od instytucji, tj. zasiłków, dodatków, zapomóg i przedłożenia dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną, zdrowotną itp. jeśli takowe są w posiadaniu strony, podania wszystkich innych informacji, mających znaczenie w kwestii postępowania o Skarżący w odpowiedzi podał, że dostarczenie materiałów według wezwania to prowadzenie księgowości bardzo kosztownej, co jest zbędne, o kwestii przesądza art. 77 Konstytucji RP. Skarżący dodał, że za pośrednictwem poczty przekazuje wpis oraz że jest osobą pokrzywdzoną. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie całkowitym (o taki ubiega się w tej sprawie skarżący żądając zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, tj. nie ma żadnych środków finansowych ani tez obiektywnych możliwości na ich zdobycie. Zwolnienie z tego obowiązku powoduje uszczuplenie dochodów państwa, zatem jako odstępstwo od obowiązku ponoszenia kosztów może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zdobycie środków na pokrycie udziału w postępowaniu sądowym jest przez stronę obiektywnie niemożliwe, zaś ciężar dowodu na okoliczność ubóstwa spoczywa na wnioskodawcy, na co wyraźnie wskazuje użyte w przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże". W ocenie rozpoznającego wniosek skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Przede wszystkim skarżący nie wywiązał się z nałożonego w wezwaniu obowiązku. Milczenie skarżącego w kwestiach odnoszących się do jego sytuacji, należy potraktować jako odmowę ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej, uniemożliwiając ustalenie istnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Fakt, że skarżący uiścił należny w sprawie wpis od skargi budzi wątpliwości czy faktycznie wymaga wsparcia w postaci przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie. Jednak bez dodatkowych informacji, o które był wzywany skarżący, nie można dokonać prawidłowej oceny jego możliwości płatniczych. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.