I SA/Rz 153/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013r. w związku ze sprzeciwem skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. I SA/Rz 153/17, odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. I SA/Rz 153/17 Uzasadnienie T. S. (dalej: skarżący) złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Skarżący wskazał, że jest osoba pokrzywdzoną, nie jest stroną w sprawie, nie on wywołuje postępowania sądowe oraz powołał art. 77 Konstytucji RP. Poza dochodami w kwocie 3.300 zł z tytułu uposażenia rodzinnego skarżący nie wskazał innego majątku ani informacji o swojej sytuacji, nadmieniając jedynie, że posiada ogromny deficyt po uwzględnieniu wydatków z dochodami. Skarżący został wezwany do uzupełnienia swojego oświadczenia o przedłożenie wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych i kart kredytowych, rachunków papierów wartościowych, posiadanych lokat, z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, przedłożenie zeznania podatkowego skarżącego za 2016, wyjaśnienie warunków mieszkaniowych i wyszczególnienie rodzaju wydatków i kwot pieniężnych związanych z kosztami jego utrzymania oraz przedłożenie kserokopii rachunków za energię elektryczną, gaz, telefon, czynsz, inne opłaty, podanie rodzaju wydatków i kwot pieniężnych związanych z kosztami utrzymania, udzielenia informacji o ewentualnym uzyskiwaniu pomocy materialnej od instytucji, i przedłożenia dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną, zdrowotną itp. Skarżący w odpowiedzi podał, że dostarczenie materiałów według wezwania to prowadzenie księgowości bardzo kosztownej, co jest zbędne, o kwestii przesądza art. 77 Konstytucji RP. Skarżący dodał, że za pośrednictwem poczty przekazuje wpis oraz że jest osobą pokrzywdzoną. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2017r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odmówił przyznania prawa pomocy stwierdzając, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Nie wywiązał się bowiem z nałożonego na niego w wezwaniu obowiązku uzupełnienia swojego oświadczenia, uniemożliwiając tym samym ustalenie istnienia przesłanek warunkujących przyznanie mu prawa pomocy. Zdaniem referendarza sądowego, bez dodatkowych informacji, nie można dokonać prawidłowej oceny możliwości płatniczych skarżącego. W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżący podniósł, że jest osobą pokrzywdzoną, a sprawa jest wynikiem bałaganu i niedbalstwa w Gminie Miasto R., w skutek czego naliczono mu podatek w nienależnej wysokości za kilka lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., m.in. od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W takiej sytuacji, rozpatrując sprzeciw od takiego postanowienia, sąd – jak stanowi art. 260 § 1 P.p.s.a. – wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie całkowitym, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy wskazać, że "wykazanie", o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, następuje przede wszystkim przez złożenie, pełnego, jednoznacznego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na wezwanie sądu, także dodatkowego oświadczenia, wyjaśniającego wszelkie wątpliwości i rozbieżności, jak również odpowiednich dokumentów źródłowych. Ubiegając się zatem o przyznanie prawa pomocy strona winna wskazać wszelkie okoliczności przemawiające za uwzględnieniem jej żądania. Ciężar ich wykazania spoczywa bowiem w całości na wnioskodawcy, który wywodzi z nich korzystne dla siebie skutki prawne. Mając na uwadze okoliczności wynikające ze złożonego przez skarżącego oświadczenia, a także treść sprzeciwu stwierdzić należy, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu, dokonana przez referendarza sądowego ocena złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz przedłożonego w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego dodatkowego oświadczenia jest prawidłowa. W niniejszej sprawie zarządzeniem referendarza sądowego skarżący został wezwany do złożenia dodatkowego oświadczenia. Skarżący nie ustosunkował się do przedmiotowego wezwania w sposób należyty. Z przedstawionych względów, nie można – zdaniem Sądu – uznać, że skarżący wywiązał się z obowiązku złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a co za tym idzie, że wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, tj. nie ma żadnych środków finansowych ani też obiektywnych możliwości na ich zdobycie. Co więcej, jak słusznie zauważa referendarz sądowy, skarżący ostatecznie uiścił należny w sprawie wpis od skargi, co budzi wątpliwości czy faktycznie wymaga wsparcia w postaci przyznania prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.