I SA/Rz 153/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku TS o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi TS na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] stycznia 2017 r. nr [.] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. - p o s t a n a w i a - odmówić zmiany postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 1 sierpnia 2017 r. sygn. I SA/Rz 153/17. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 8 sierpnia 2017 r., a następnie po doręczeniu odpisu wyroku z uzasadnieniem, TS wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Składając wniosek na urzędowym formularzu w dniu 16 października 2017 r. (data stempla pocztowego) zażądał zwolnienia go od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika. Podkreślił, że jest osobą pokrzywdzoną, a koszty które dotychczas poniósł są ogromne. To nie on wywołuje procesy, nie on jest ich przyczyną. Po uwzględnieniu dochodów i wydatków ma ogromy deficyt budżetowy. Utrzymuje się z uposażenia rodzinnego w kwocie 3300 zł. Koszty miesięczne szacuje na 3150 zł. Nie prowadzi natomiast księgowości, aby mógł podać więcej szczegółów w polu nr 11 formularza PPF dotyczącym zobowiązań i stałych wydatków. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z uwagi jednak na to, że rozpoznawany wniosek jest kolejnym zgłoszonym w toku niniejszego postępowania, na uwadze należało mieć obecnie także dyspozycję art. 165 Ppsa. Zgodnie z nim, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Tak więc w obecnym stadium postępowania ocenie podlega to, czy od dnia 1 sierpnia 2017 r. w sytuacji wnioskodawcy nastąpiły na tyle istotne zmiany, które uzasadniałyby zmianę wcześniejszego orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca zmian takich, w kontekście art. 246 § 1 Ppsa, nie wykazał. Podane informacje, mimo że nie ujawniają wiele o sytuacji materialno-bytowej strony, były wystarczające do oceny wniosku na zasadzie określonej w art. 165 Ppsa. Aktualna jego sytuacja w istocie nie różni się od deklarowanej poprzednio, kiedy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 1 sierpnia 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 września 2017 r. W dalszym ciągu dochód wnioskodawcy wynosi 3300 zł i nadal nie wiadomo, na jakie cele jest on przeznaczany. Niemniej, ma mu pozostawać z tej kwoty 150 zł, a więc wartość taka sama jak dotychczas, co pozwala na pewne oszczędności. Opłata kancelaryjna, w związku z którą zgłoszono wniosek o prawo pomocy, wynosi 100 zł, a zatem mieści się ona w możliwościach finansowych strony, podobnie jak ewentualny wpis od skargi kasacyjnej także w kwocie 100 zł. Wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru określa zaś umowa między stronami i może być ono kształtowane dowolnie. Przy deklarowanym dochodzie brak jest podstaw do uznania wnioskodawcy za osobę ubogą, która nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, albo że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Skoro zatem nie wykazano istotnej zmiany w sytuacji materialno-bytowej wnioskodawcy od czasu ostatnio zgłoszonego wniosku, a jedyna zmiana okoliczności sprawy dotyczy zmiany fazy postępowania sądowego niewiążącej się z istotnym wzrostem kosztów postępowania (w sprawie wydano wyrok i zgłoszono wniosek o sporządzenie jego uzasadnienia), brak było podstaw do zmiany postanowienia z dnia 1 sierpnia 2017 r. Wobec tego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 165 Ppsa, odmówiłem zmiany tego orzeczenia.