I SA/Rz 153/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. S. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 listopada 2017r. sygn. akt I SA/Rz 153/17 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013r. - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie I SA/Rz 153/17 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 7 listopada 2017r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, po rozpoznaniu wniosku T S (dalej: skarżący) o przyznanie mu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie referendarz sądowy wskazał, że przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest kolejnym wnioskiem złożonym przez skarżącego w niniejszym postępowaniu. Pierwszy wniosek w tym przedmiocie został rozpoznany przez starszego referendarza sądowego postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2017r., utrzymanym w mocy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 14 września 2017r. Drugi zaś, który wpłynął do Sądu w dniu 17 października 2017r., został rozpoznany przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 20 października 2017r. odmawiającym zmiany powołanego wyżej postanowienia z dnia 1 sierpnia 2017r. Zdaniem referendarza sądowego, rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 31 października 2017r., którego zakres pokrywa się z poprzednio rozpoznanym wnioskiem z dnia 17 października 2017r., a oświadczenie zawarte na formularzu PPF jest tożsame z tymi, które były składane dotychczas, jest zbędne, zatem postępowanie zainicjowane tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 - dalej: P.p.s.a.). Od powyższego postanowienia referendarza sądowego skarżący wniósł sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 tej ustawy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stosownie do art.249a P.p.s.a. jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko referendarza sądowego, że rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 31 października 2017r. jest zbędne, gdyż jego zakres (żądanie przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata) pokrywa się z zakresami poprzednio złożonych i rozpoznanych już wniosków. Tożsame jest również przedstawione na uzasadnienie wniosku oświadczenie skarżącego zawarte na formularzu PPF. W konsekwencji postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy, zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 31 października 2017r., podlega umorzeniu na podstawie art. 249a P.p.s.a. Zaznaczyć należy, że możliwość wydawania orzeczeń umarzających postępowanie w zakresie prawa pomocy w przypadku składania przez stronę postępowania kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji orzeczenia rozstrzygającego wcześniejszy wniosek złożony w tym samym zakresie i w nie zmienionej sytuacji materialnej wnioskodawcy nie budzi wątpliwości. W orzecznictwie podkreśla się, że rozpoznanie kolejnego wniosku nie może bowiem polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże bowiem nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest zatem dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2011r., sygn. akt II OZ 830/11 oraz z dnia 10 grudnia 2015r. sygn. akt I OZ 1618/15, dost. CBOiS). Z przedstawionych względów, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 249a P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.