I SA/Rz 16/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Stukan-Pytlowany po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.R. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...]w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2009r. kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji postanowienia decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego określającą A.R. w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2009r. kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 155 zł., podczas gdy w deklaracji za wymieniony okres podatnik wskazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 3 865zł. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, iż natychmiastowe jej wykonanie, w połączeniu z wykonaniem pozostałych, zapadłych w wyniku równolegle toczących się postępowań decyzji, skutkować może powstaniem trudnymi do odwrócenia konsekwencji w postaci konieczności likwidacji prowadzonej działąności gospodarczej. Podał również, że w chwili obecnej, w związku z trudnościami wynikłymi na skutek prowadzonego postępowania, zmuszony był do zlikwidowania jednego punktu handlowego, uruchomienie zaś procedury wykonawczej spowoduje konieczność zwolnień pracowniczych i pozbawienie firmy możliwości funkcjonowania na rynku. Wskazał ponadto, że wstrzymanie wykonania decyzji nie kłóci się z interesem publicznym a ponadto istnieje uzasadnione przypuszczenie, że w toczącym się postępowaniu jego "racje zostaną należycie rozpatrzone". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną, a co za tym idzie wykonalną. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – powoływanej dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie należy zaznaczyć, że ocena wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środka zabezpieczającego przed negatywnymi skutkami wykonania nieprawomocnej decyzji, następuje w oderwaniu do kwestii zasadności samej skargi, wyłącznie w oparciu o przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec tego potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. W niniejszej sprawie skarżący domaga się ochrony tymczasowej w stosunku do decyzji określającej nadwyżkę w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, w wysokości mniejszej aniżeli określona przez podatnika w deklaracji. Decyzja ta, wpływająca na wynik finansowy prowadzonej przez podatnika działalności w kolejnych miesiącach, nie określa podatnikowi zobowiązania podatkowego za dany miesiąc, a zatem nie podlega wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Wobec tego, wykonanie tejże decyzji nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody ani też niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w majątku podatnika. Wniosek o wstrzymanie w przedmiotowej sprawie należy zatem ocenić jako bezzasadny, gdyż nie opiera się o ustawowe przesłanki wstrzymania, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.