I SA/Rz 161/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Piotr Popek Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi "A" Co. Ltd. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty depozytowej oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania "A" Co. Ltd. (określanej dalej jako: strona skarżąca, Spółka) na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty depozytowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] września 2016 r. znak: [...], ustalił "A" Co. Ltd. opłatę w wysokości 115.279,00 zł za przechowanie zatrzymanych towarów w depozycie urzędu celnego za okres od dnia 22 września 2016 r. do dnia 28 września 2016 r. i wezwał do jej uiszczenia spółkę reprezentowaną na terenie Polski przez B. Z. z Kancelarii Prawnej [...]. W sprawie ustalono, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w [....], Oddziału Celnego w [...] dokonując w dniu 20 września 2016 r. rewizji celnej towarów nieunijnych przedstawionych wraz ze zgłoszeniem tranzytowym o numerze [...] stwierdzili towar w postaci telefonów komórkowych z napisem SAMSUNG w ilości 1477 sztuk. Zgodnie z dokumentacją towarzyszącą przesyłce nadawcą towaru była firma "B", natomiast odbiorcą firma "A" W związku z podejrzeniem, iż towary te naruszają prawo własności intelektualnej należące do firmy "A", w dniu 20 września 2016 r. poinformowano o tym fakcie uprawnionego przedstawiciela "A".- B. Z. z Kancelarii Prawnej [...], w pierwszej kolejności telefonicznie. Następnie tego samego dnia, na prośbę B. Z., przesłano na jego adres mailowy dokumentację fotograficzną przedmiotowego towaru. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego, działając w oparciu o przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 (Dz. Urz. UE L Nr 181 z dnia 29 czerwca 2003r.) zatrzymał ww. towary. W tym samym dniu tj. 21 września 2016 r. zatrzymany towar w postaci telefonów z napisem SAMSUNG w ilości 1477 szt., o łącznej wartości 15.309.314,00 UAH (wartości celnej 2.305.583,00 PLN), został przyjęty do depozytu Urzędu Celnego w [....] zgodnie z pokwitowaniem seria [...] nr [...], o którym to fakcie został w tym samym dniu poinformowany B. Z. z Kancelarii Prawnej [...]. Pismem z dnia 22 września 2016 r. nr [...] B. Z. poinformował organ celny pierwszej instancji, że firma "A" zajęła jednoznaczne stanowisko, iż zakwestionowany w niniejszej sprawie towar nie narusza jej praw i tym samym wyraża zgodę na zwolnienie zatrzymanych towarów. W związku z powyższym organ celny pierwszej instancji zakończył czynności kontrolne i poinformował właściciela towaru, reprezentowanego przez "C", o możliwości objęcia zatrzymanych towarów procedurą tranzytu. W dniu 28 września 2016 r. zatrzymany wcześniej towar został odebrany z depozytu organu celnego i zwolniony do procedury tranzytu wg noty tranzytowej o numerze [...]. Od wskazanej na wstępie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie. Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...]stycznia 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ celny pierwszej instancji. Podejmując rozstrzygnięcie organ odwoławczy zważył, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad postępowania określonych przepisami Unijnego Kodeksu Celnego, w szczególności nie zapewniono Stronie czynnego udziału w postępowaniu, w wyniku którego nałożono na nią obowiązek zapłaty opłaty za przechowywanie towaru w magazynie depozytowym. Wskazał również na konieczność poczynienia prawidłowych ustaleń co do okresu przechowywania towarów w magazynie depozytowym. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego ustalił opłatę depozytową w kwocie 115.279,00 zł, stanowiącą równowartość opłaty za przechowanie w depozycie celnym w okresie od dnia 21 września 2016 r. do dnia 22 września 2016 r. towarów w postaci 1477 sztuk telefonów z napisem SAMSUNG, zatrzymanych na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] i przyjętych do magazynu depozytowego na podstawie pokwitowania seria [...] nr [...] z dnia 21 września 2016 r. (doręczono ją 25 lipca 2017 r.). Również od tej decyzji zostało wniesione odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozpatrując po raz kolejny sprawę i wniesione zarzuty uznał, iż decyzja organu I instancji nie narusza obowiązujących przepisów prawa, w tym wskazanych w odwołaniu, a zatem brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że stosownie do przepisu art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne, organ celny pobiera opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa, za przechowywanie towarów w depozycie. Kwoty opłat, o których mowa w art. 93, są ustalane przez organ celny w drodze decyzji (art. 93a ust. 1 ustawy Prawo celne).Wysokość opłaty ustalana jest na podstawie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz. U. z 2017 r. poz. 375), zgodnie z którym za przechowywanie towarów niewspólnotowych w depozycie pobiera się opłatę w wysokości 5% ich wartości celnej - za każdy rozpoczęty miesiąc. W ocenie organu odwoławczego analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdziła, że organ celny pierwszej instancji dokonując w dniu 21 września 2016 r. zatrzymania towaru w postaci telefonów komórkowych z napisem SAMSUNG w ilości 1477 sztuk, działał zgodnie z wolą [...] Co. Ltd., która uprzednio wystąpiła z wnioskiem o ochronę swojego prawa własności intelektualnej i uzyskała decyzję ochronną nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Tym samym "A" zobowiązała się do pokrycia wszelkich kosztów poniesionych przez organy celne w trakcie działań podjętych w celu egzekwowania jej praw. Organ I instancji dokonał zatrzymania towaru w oparciu o art. 17 Rozporządzenia nr 608/2013 stanowiący, iż w przypadku gdy organy celne zidentyfikują towary podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej objętego decyzją uwzględniającą wniosek, zawieszają zwolnienie towarów lub zatrzymują je. Korzystając z uprawnień wynikających z art. 20 powyższego Rozporządzenia nr 608/2013 organ celny I instancji przyjął towar do magazynu depozytowego. Stosownie zaś do treści art. 17 ust. 3 tegoż Rozporządzenia nr 608/2013 powiadomieniem z dnia 21 września 2016 r. poinformował posiadacza decyzji o zatrzymaniu towaru. Z treści powyższego powiadomienia wynika, że towar został zatrzymany w dniu 20 września 2016 r., zaś decyzja w sprawie zatrzymania towaru została wydana w dniu 21 września 2016 r. i w tym dniu towar został przyjęty do depozytu, na potwierdzenie czego wystawione zostało pokwitowanie Seria [...]. Nr [...]. W dniu 22 września 2016 r. organ celny I instancji został poinformowany przez właściciela praw o wyrażeniu zgody na zwolnienie zatrzymanych towarów. Okres przechowywania towarów, liczony od dnia przyjęcia towaru do magazynu tj. od 21 września 2016 r. do dnia powiadomienia organu celnego o uznaniu zatrzymanych towarów za oryginalne tj. 22 września 2016 r., wyniósł 2 dni. Prawidłowo więc organ I instancji obliczył opłatę: za jeden rozpoczęty miesiąc, w wysokości 5% wartości celnej zajętych towarów. Stosownie do treści § 2 ust. 1 wyżej cyt. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. wartość zatrzymanych towarów określono metodą ostatniej szansy stosując art.74 ust.3 UKC. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności zaś opisane pokwitowanie z dnia 21 września 2016 r., potwierdza fakt przyjęcia do depozytu towaru w ilości 1477 sztuk telefonów. §4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lipca 2014 r. w sprawie depozytu urzędu celnego, stanowi że przyjęcie towaru potwierdza pokwitowanie. Organ odwoławczy podkreślił, że organ celny postępował zgodnie z postanowieniami Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013, stosując się w szczególności do przytoczonych powyżej regulacji, w tym art. 29 tegoż Rozporządzenia. Przede wszystkim organ ten posiadał uprawnienie do zatrzymania towaru. Organ celny miał uzasadnione i potwierdzone przez posiadacza decyzji podstawy do zatrzymania, a mianowicie podejrzenie naruszenia prawa własności intelektualnej. W tej sytuacji prawidłowo zastosował przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 (Dz. Urz. UE L Nr 181 z dnia 29 czerwca 2003r.), które zobowiązują organ celny do zatrzymania towaru do czasu powiadomienia przez posiadacza decyzji o poczynionych ustaleniach i dalszych czynnościach w odniesieniu do zatrzymanych towarów. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej postępowanie organu celnego pierwszej instancji było zgodne z wolą oraz dobrze rozumianym interesem Strony i miało na celu niedopuszczenie do działań niezgodnych z prawem, a przede wszystkim niekorzystnych dla posiadacza decyzji. Zdaniem organu odwoławczego nie budzi też wątpliwości prawo organu celnego do obciążenia właściciela praw kosztami poniesionymi w związku z przechowywaniem zatrzymanych towarów, w depozycie organu celnego w okresie od dnia 21 września 2016 r. do dnia 22 września 2016 r., tj. od dnia przyjęcia towaru do depozytu i powiadomienia posiadacza decyzji o tym fakcie do dnia poinformowania organu celnego przez uprawnionego przedstawiciela posiadacza decyzji o uznaniu zatrzymanych towarów za oryginalne i odstąpieniu od dalszego dochodzenia praw. Organ zauważył, że z chwilą powiadomienia organu celnego o uznaniu towarów za oryginalne, tj. z dniem 22 września 2016 r., ustały okoliczności uzasadniające zatrzymanie towaru, w ramach ochrony prawa własności intelektualnej należącego do "A", a co za tym idzie koszty ponoszone przez organ celny w związku z dalszym dozorem i przechowywaniem przedmiotowych towarów nie obciążyły posiadacza decyzji. Pismem z dnia 3 lutego 2018 r. Spółka, działając przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie żądając uchylenia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w całości, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: Obrazę przepisów prawa procesowego, tj.: 1) art. 210 § 1 pkt 4 w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r., w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz.U. z 2017, poz. 375), polegający na niewskazaniu w powoływanej podstawie prawnej decyzji w zakresie § 2 rozporządzenia, który z czterech ustępów tego paragrafu regulujących różne podstawy prawne naliczania opłat w różnych wysokościach za przechowywanie towarów, stanowi przedmiot rozstrzygnięcia organu, 2) art. 187 ustawy Ordynacja Podatkowa poprzez orzekanie w oparciu o częściowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności w oparciu o wybiórczo przeprowadzony przez organ I instancji dowód zgłoszony przez skarżącą we wniosku z dnia 29 grudnia 2016 r. i nieustosunkowanie wobec całości tego wniosku w zakresie żądania przedłożenia do akt sprawy przez organ: dokumentacji potwierdzającej przyjęcie na magazyn depozytowy, przechowywanie oraz wydanie zatrzymanych w sprawie towarów, w szczególności księgi magazynowej i innej dokumentacji inwetaryzacyjnej na okoliczność faktycznego przyjęcia oraz wydania przedmiotowych towarów, daty i godziny przyjęcia oraz wydania przedmiotowych towarów z magazynu, komu towary zostały wydane, kto przyjął towary na magazyn i od kogo (wskazanie osób z imienia i nazwiska), dokumentacji zawierającej dokładny opis przyjmowanych/wydawanych towarów, określającej wielkość zajmowanej powierzchni magazynowej, co skutkowało orzekaniem w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sposób niewyczerpujący. Obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 91 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z deklaracją 17 Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (2012/C 326/01) polegającą na naruszeniu reguły pierwszeństwa prawa unijnego nad ustawami krajowymi i zastosowaniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r., w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania jako podstawy do rozliczeń za przechowywanie towarów przez organy celne, podczas gdy Konstytucja RP przyznaje hierarchiczne pierwszeństwo aktom normatywnym prawa unijnego, w tym rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r., w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne, które to rozporządzenie posługuje się odmiennym przedmiotem rozliczeń za przechowywanie towarów (koszty poniesione za przechowywanie towarów) niż rozporządzenie krajowe (opłaty), 2) art. 29 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r., w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 (Dz. Urz. UE L 181 z dnia 29 czerwca 2013 r.) w zw. z art. 93 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - prawo celne (Dz.U. 2016, poz. 1880 ze zm.), poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, ze przepis art. 29 ust. 2 rozporządzenia 608/2013 uprawnia organ celny do żądania zwrotu opłat za przechowywanie towarów, podczas gdy treścią normy art. 29 ust. 2 rozporządzenia jest uprawnienie organu do żądania zwrotu kosztów poniesionych przez organy celne (...), w konsekwencji naruszenie: 3) § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r., w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz.U. z 2017, poz. 375), poprzez jego zastosowanie jako podstawy prawnej naliczania kosztów poniesionych za przechowywanie: - podczas, gdy rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r, w sprawie opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz.U. z 2017, poz. 375) weszło w życie w dniu 01 marca 2017 r., zaś do zatrzymania towarów doszło we wrześniu 2016 r, czyli na długo przed obowiązywaniem niniejszego rozporządzenia i pod rządami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 października 2012 r., w sprawie opłat pobieranych przez organy celne oraz sposobu ich obliczania; - podczas, gdy do zawieszania zwolnienia towarów doszło na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r., w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003, które odmiennie w art. 29 ust. 2 reguluje kwestie rozliczeń pomiędzy właścicielem znaku towarowego, a organem celnym za przechowywanie towarów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. W pierwszym rzędzie Skarżąca kwestionuje fakt aby towar w postaci telefonów, faktycznie został złożony do magazynu depozytowego organu. Podniosła, że pokwitowanie, na które powołuje się organ, zgodnie z jego treścią jest jedynie dokumentem zajęcia towarów, a nie dokumentem przyjęcia towaru na magazyn. Z treści akt administracyjnych wynika zatem, że doszło jedynie do zajęcia towaru przez organ celny, a nie do jego przyjęcia do depozytu. Skarżąca podniosła również, iż w trakcie postępowania jej pełnomocnik, domagał się od organu I instancji przedstawienia dokumentacji potwierdzającej faktyczne przyjęcie, przechowywanie oraz wydanie zatrzymanych towarów na magazyn depozytowy, w szczególności dołączenia wyciągu z księgi magazynowej lub innej dokumentacji inwetaryzacyjnej, czego organ nie uczynił. Zdaniem Skarżącej pomiędzy organem a osobą która oddaje towar do depozytu, powstaje umowa przechowania. Umowa przechowania to umowa realna, a nie konsensualna, do jej zawarcia konieczne jest, oprócz złożenia oświadczeń woli, wydanie rzeczy przechowawcy. Zdaniem Sądu na fakt złożenia towaru do magazynu depozytowego wskazuje pokwitowanie zalegające w aktach administracyjnych (k. 160). Zgodnie z § 4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 19 lipca 2004r. w sprawie depozytu urzędu celnego (Dz.U. z 2004, Nr 169, poz. 1771 oraz Dz.U. z 2016r. poz. 611), przyjęcie towarów do przechowania w depozycie organ celny potwierdza pokwitowaniem, którego wzór stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia. Zalegające w aktach pokwitowanie, zostało sporządzone według wzoru określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Zgodnie z § 4 pkt 2 wyżej opisanego Rozporządzenia stanowi druk ścisłego zarachowania, który sporządza się w trzech egzemplarzach. Skarżąca nie zdołała przeprowadzić przeciwdowodu aby zakwestionować moc wiążącą powyższego pokwitowania, stanowiącego dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Następnie Skarżąca wskazała, że z art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej można wywieść regułę pierwszeństwa zastosowania prawa stanowionego przez Wspólnotę Europejską, w przypadku rozbieżności pomiędzy prawem krajowym, a wspólnotowym. Skarżąca wskazała na rozbieżność pomiędzy art. 29 ust. 2 rozporządzenia 608/2013, który używa pojęcia "koszty poniesione przez organ", a art. 93 Prawa celnego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 lutego, które używają pojęcia opłat. Według Skarżącej w takim przypadku powinno być zastosowane prawo unijne. Art. 29 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 (Dz. Urz. UE L z 2013r. Nr 181) stanowiące, że: "W przypadku gdy zwrócą się o to organy celne, posiadacz decyzji zwraca koszty poniesione przez organy celne lub inne strony działające w imieniu organów celnych od chwili zatrzymania lub zawieszenia zwolnienia towarów, w tym koszty przechowywania i obsługi towarów, zgodnie z art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 2 i 3, oraz w przypadku przeprowadzenia działań naprawczych, takich jak zniszczenie towarów zgodnie z art. 23 i 26". Zgodnie natomiast z prawem krajowym, a to art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (t.jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 167): Pobierane są opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa, za: 1) przechowywanie towarów w depozycie lub w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny. Z kolei art. 93 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy stanowi, że: Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia stawki opłat oraz sposoby ich obliczania za: 1) przechowywanie towarów w depozycie w tym w depozycie o którym mowa w ust. 1a, oraz w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny, uwzględniając wartość celną tych towarów albo wartość towaru identycznego lub podobnego. W oparciu o powyższe upoważnienie ustawowe wydane zostało Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 18 października 2012 r., w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne oraz sposobu ich obliczania (Dz.U. z 2012r., poz. 1145 ze zm.), które w § 2 ust. 1 stanowi, że za przechowywanie towarów nieunijnych w depozycie pobiera się opłatę w wysokości 5% ich wartości celnej - za każdy rozpoczęty miesiąc. Jednakże nie można się doszukać sprzeczności pomiędzy prawem krajowym a unijnym. Przepisy prawa krajowego posługują się pojęciem opłat za przechowanie towarów w depozycie, które stanowią w istocie zryczałtowane koszty tego przechowania. Art. 29 ust. 1 wyżej cyt. Rozporządzenia nr 608/2013 stanowi, że "posiadacz decyzji zwraca koszty poniesione, w tym koszty przechowywania i obsługi towarów. Posługuje się więc pojęciem kosztów w bardzo szerokim znaczeniu. Ponadto normodawca unijny pozostawia, ustawodawcy krajowemu znaczne swobody w powyższym przedmiocie, skoro art. 20 wyżej cyt. Rozporządzenia nr 608/2013 stanowi, że warunki przechowywania towarów podczas zawieszenia lub zatrzymania są określone przez organy celne. W komparycji decyzji organu I instancji z dnia 21 lipca 2017r., jako podstawę rozstrzygnięcia podano § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz. U. z 2017 r. poz. 375), jednakże w uzasadnieniu tej decyzji wskazano już na § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Należy przyznać rację Skarżącej, iż wobec braku przepisów przejściowych w rozporządzeniu z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania, w sprawie ma zastosowanie obowiązujące w dacie zdarzenia Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 18 października 2012 r., w sprawie opłat pobieranych przez organy celne oraz sposobu ich obliczania. Jednakże zastosowanie nowych przepisów, aczkolwiek błędne nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem w § 2 ust. 1 obu tych rozporządzeń przewidziano taką samą wysokość opłat za przechowywanie towarów w depozycie tj. 5% ich wartości za każdy rozpoczęty miesiąc. Zważywszy na powyższe, ponieważ skarga okazała się bezzasadna, podlegała w oparciu o art. 151 P.p.s.a. oddaleniu.