I SA/Rz 162/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek / spr./ Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. A. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej wniosku pn. "..." oddala skargę. Przedmiotem skargi J. A. (określanej dalej także jako "skarżąca" lub "wnioskodawczyni") jest uchwała Zarządu Województwa z [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej wniosku pn. "[...]". Z akt sprawy wynika, że J. A., prowadząca działalność gospodarczą pod "A" w B., zgłosiła w trybie konkursowym wniosek o przyznanie ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020, oś priorytetowa III. Czysta energia, Działanie 3.1 Rozwój OZE, nr naboru RPPK.03.01.00-IŻ-00-18-002/16, pomocy (dofinansowania) na operację pod ww. nazwą. W odpowiedzi na wezwanie z 12 października 2017 r. wnioskodawczyni złożyła dodatkowe wyjaśnienia i uzupełnienia wniosku. W piśmie z 12 grudnia 2017 r. nr [...], Zarząd Województwa, działający za pośrednictwem Dyrektora Departamentu Wdrażania Projektów Infrastrukturalnych RPO, poinformował wnioskodawczynię o negatywnej ocenie wniosku pod względem formalnym. Uznano, że nie spełniał on wymogu poprawności formalnej określonego w Kryteriach formalnych wyboru projektów dla działania 3.1 Rozwój OZE - konkurs ogólny, stanowiących załącznik nr 7.2 do Regulaminu konkursu przyjętego uchwałą nr 239/4788/16 Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 22 listopada 2016 r., zmienionego uchwałą nr 258/5169/17 z dnia 9 stycznia 2017 r. dotyczącego terminowości i prawidłowości dostarczania wniosku o dofinansowanie - w zakresie odnoszącym się do uzupełnienia wniosku. Wyjaśniono, że wezwanie z dnia 12 października 2017 r. doręczono wnioskodawczyni dnia 16 października 2017 r., a zatem termin do złożenia poprawek, uzupełnień i wyjaśnień minął dnia 25 października 2017 r. Skorygowany wniosek złożono zaś 26 października 2017 r. Zgodnie zatem z § 14 ust. 3 pkt 12 oraz § 14 ust. 3 pkt 12 Regulaminu konkursu, wniosek otrzymał ocenę negatywną, jako uzupełniony z uchybieniem terminu. Przeciwko ww. informacji wniesiono protest, w którym podniesiono, że wezwanie z dnia 12 października 2017 r. nie zostało jej prawidłowo doręczone, ponieważ nie odebrała go osobiście. Od dnia 21 września do dnia 23 października 2017 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, nie pracowała. Kiedy wróciła do pracy dnia 24 października 2017 r. na biurku czekała na nią korespondencja z Urzędu Marszałkowskiego. Poinformowano ją, że przesyłkę doręczono dnia 17 października 2017 r., a więc składając poprawiony wniosek 26 października 2017 r. była przekonana, że zrobiła to w terminie. O uchybieniu terminu dowiedziała się dopiero z informacji Zarządu z dnia 12 grudnia 2017 r. Przesyłkę podjął najprawdopodobniej pracownik, o godzinie 16:18, a więc po godzinach urzędowania przedsiębiorstwa, a podpis na potwierdzeniu odbioru nie został złożony przez nią. Żaden jednak pracownik nie był jednak upoważniony do odbioru pism w jej imieniu. Doręczenie takie powinno zatem być uznane za bezskuteczne. Protest nie został uwzględniony. W uchwale z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Zarząd Województwa stwierdził, że do postępowania konkursowego zasadniczo nie znajdowały zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Zagadnienie doręczeń regulują przepisy rozdziału 8 powołanej ustawy i dokonano tego zgodnie z postanowieniami art. 42 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczono, że przesyłkę doręczono adresatowi dnia 16 października 2017 r. Nie przedstawiono zaś dowodu na to, że złożony na nim podpis nie pochodził od wnioskodawczyni. Skoro doręczenia dokonano dnia 16 października 2017 r., to termin do uzupełnienia braków wniosku upłynął dnia 25 października 2017 r. W postępowaniu tym nie było zaś możliwe zastosowanie instytucji przywrócenia terminu, ponieważ odnośne przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdowały już zastosowania. W skardze J. A., domagając się jej uwzględnienia i uchylenia uchwały o nieuwzględnieniu protestu i informacji z dnia 12 grudnia 2017 r. oraz uznania uzupełnienia braków wniosku w terminie, ewentualnie uchylenia uchwały o nieuwzględnieniu protestu i informacji z dnia 12 grudnia 2017 r. oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, jak też orzeczenia o kosztach postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów art. 40, art., 42 § 1, art. 43, art. 44 § 1, art. 45 i art. 46 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 50 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm. - określanej dalej jako ustawa wdrożeniowa) poprzez nieuzasadnione uznanie, że wniosek nie spełniał kryteriów formalnych z uwagi na uchybienie terminu do złożenia uzupełnień, poprawek i wyjaśnień, podczas gdy wezwanie z dnia 12 października 2017 r. nie zostało jej skutecznie doręczone, w związku z czym termin do uzupełnienia braków nie mógł rozpocząć biegu dnia 16 października 2017 r. Na uzasadnienie skargi przytoczono argumentację zbieżną do wyrażonej w proteście. Podkreślono, że korespondencja powinna być doręczona jej osobiście, jako stronie postępowania. Tymczasem pracownik, który odebrał pismo, nie był do tego upoważniony, nie był również domownikiem ani sąsiadem w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Podkarpackiego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") oraz art. 3 § 3 p.p.s.a., w związku z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego orzekającego w przedmiocie informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, jest zbadanie legalności tego aktu pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej stanowi, że sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając że: ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję przeprowadzającą konkurs; pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez instytucję właściwą do przeprowadzenia konkursu. Chodzi zatem o ustalenie, czy dokonująca oceny projektu Instytucja Zarządzająca prawidłowo zinterpretowała i zastosowała przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W związku z analizą przesłanej wraz ze skargą dokumentacji konkursowej, kierując się powyższymi przesłankami i badając zaskarżone rozstrzygnięcie w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd stwierdził, że zarzuty strony skarżącej nie zasługują na uwzględnienie, bowiem dokonana ocena projektu nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z art. 37 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. W myśl przyjętych w ustawie zasad realizacji programów operacyjnych, wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym albo pozakonkursowym (art. 38 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej). W tym pierwszym trybie, wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję. Konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały określoną liczbę punktów. Właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie regulaminu (art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje zaś prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Negatywną jest natomiast ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny. W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że podstawowym dokumentem, określającym warunki konkursu a w szczególności procedurę wyboru projektów do dofinansowania i kryteria brane pod uwagę przy wyborze jest regulamin konkursu, w tym przypadku "Regulamin konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów w ramach osi priorytetowej III. Czysta energia działania 3.1 Rozwój OZE konkurs ogólny Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020 nr RPPK.03.01.00-IZ.00-18-002/16" przyjęty Uchwałą Zarządu Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie Nr 239/4788/16 z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w trybie konkursowym w ramach osi III Czysta energia działania 3.1 Rozwój OZE - konkurs ogólny Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014 - 2020 ze zm. Jak wynika z akt sprawy, J. A. jako przedsiębiorca działająca pod firmą "A", na podstawie § 3 pkt 3 ust. 6 regulaminu konkursu, została wezwana pismem z dnia 12 października 2017 r. o uzupełnienie i poprawienie braków we wniosku o dofinansowanie projektu złożonego w ramach naboru wniosków Działanie 3.1 Rozwój OZE. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru zalegającego w aktach sprawy pismo to zostało odebrane przez nią osobiście w dniu 16 października 2017 r., co potwierdza złożony na nim jej własnoręczny podpis. Z dokumentu tego wynika więc, odmiennie niż twierdzi skarżąca, że to ona osobiście dokonała odbioru przesyłki skierowanej do niej przez Urząd Marszałkowski zawierającej wezwanie do uzupełnienia i poprawienia wniosku opisanego powyżej. W takich okolicznościach faktycznych - wobec faktów wynikających z przedłożonego dokumentu, argumentacja przedstawiona w skardze nie znajduje uzasadnienia faktycznego. Odnosi się ona do innych faktów niż wynikające z tegoż dokumentu. Nie mogą mieć zatem tutaj znaczenia okoliczności dotyczące rzekomego odebrania przesyłki przez osobę do tego nieuprawnioną jak też okoliczności związane z przebywaniem przez skarżącą na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia 21 września 2017 r. do dnia 23 października 2017 r. oraz wskazujące na to, że przesyłka została odebrana w dniu 17 października 2017 r. W szczególności mało wiarygodne są stwierdzenia skarżącej zawarte w proteście gdzie przyznaje ona, że początkowo pozostawała w błędzie, że osobiście odebrała przesyłkę zawierającą wezwanie do usunięcia braków lecz po przeanalizowaniu swoich zwolnień lekarskich uznała, że odebranie przez nią tej przesyłki nie było możliwe. Przedstawiony przez skarżącą przebieg wydarzeń zgodnie z którym do dnia 23 października 2017 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim i dopiero po powrocie do pracy w dniu 24 października 2017 r. została poinformowana przez pracownika, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia wniosku została doręczona w dniu 17 października 2017 r. nie pozbawia mocy dowodowej zwrotnego potwierdzenia odbioru podpisanego własnoręcznie przez skarżącą. Niezrozumiałym jest, w jakim to błędzie mogła pozostawać skarżąca odnośnie faktu osobistego odbioru wezwania o uzupełnienie wniosku. W ocenie Sądu o żadnym błędzie nie może być tu mowy a przedstawiona wersja wydarzeń przez skarżącą jest tylko próbą uniknięcia negatywnych skutków wynikających z uzupełnienia wniosku po terminie. Trzeba tutaj wskazać, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych że, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z 27 sierpnia 2013 r., II GZ 477/13, publik. CBOSA). Domniemanie to może zostać obalone. Nie do obrony jest jednak teza, by do obalenia domniemania doręczenia pisma wystarczyły niczym nie poparte, zdawkowe twierdzenia, że podpis na nim widniejący nie pochodzi od osoby go składającej. W przeciwnym razie, w każdej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w tym trybie poprzez zwykłe oświadczenie, że zwrotne potwierdzenie odbioru nie zostało przez nią podpisane. Skarżącej nie udało się tego domniemania obalić. Powyższe argumenty skłoniły Sąd Administracyjny do przyjęcia, że przesyłka dla J. A. została doręczona prawidłowo, a podane przez nią w proteście oraz w skardze podstawy nie prowadzą do przyjęcia, że Instytucja Zarządzająca naruszyła prawo nie uwzględniając protestu. Data doręczenia przesyłki determinuje bowiem upływ terminu 5 dni roboczych do złożenia uzupełnień bądź poprawy wniosku. Podzielenie ustaleń Instytucji Zarządzającej, że doręczenie wezwania do uzupełnienia wniosku nastąpiło skutecznie 16 października 2017 r. skutkuje uznaniem, że złożenie tychże uzupełnień w dniu 26 października 2017 r. nastąpiło po terminie, a zatem zgodna z prawem jest negatywna ocena formalna wniosku. Z tego względu skarga została oddalona.