I SA/Rz 166/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: SWSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] i określił J. K. ( dalej: Skarżącemu ) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 1.464.568 zł. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, poza argumentami dotyczącymi nieprawidłowości zaskarżonej decyzji wskazał, że wykonanie decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków, pozbawi go całkowicie środków do życia czym zagrozi jego egzystencji, a także zachwieje prowadzoną działalnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie wykonalną. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a." ), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skarżącym spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. Nie chodzi przy tym o posłużenie się użytymi przez ustawodawcę zwrotami tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" czy też "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" lecz o wskazanie okoliczności, które pozwolą na ocenę, że mamy do czynienia z jedną z opisanych w tym przepisie sytuacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się także, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04- te i kolejne orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie decyzja, której wstrzymania domaga się Skarżący, ma charakter pieniężny, a skutki jej wykonania są co do zasady odwracalne. Zapłacona bowiem w wyniku wykonania decyzji kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11: "w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania". Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub, że wykonanie decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków. Dla fachowego pełnomocnika powinno być oczywiste, że powtórzenie przesłanek ustawowych bez powołania się na okoliczności faktyczne, które wyczerpują te przesłanki, czyni wniosek nieuzasadnionym. Nie zmienia powyższego wysokość określonego względem Skarżącego zobowiązania podatkowego. Jak wynika bowiem z pobieżnej lektury akt, Skarżący dysponuje pokaźnym majątkiem, w związku z powyższym nie ma podstaw do twierdzenia, że zagrożona jest jego egzystencja. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku Skarżącego nie może być również kwestia ewentualnej zasadności skargi, gdyż na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnej, jaką jest rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie może dokonywać merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, co oznacza, że nie może badać zasadności podnoszonych w skardze zarzutów, a tym bardziej opierać się na przewidywanej treści mającego zapaść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.