I SA/Rz 169/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata E. N. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi E. N. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w R. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym tytułem opłaty 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy). R. P. (zwany dalej Skarżącym) skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (zwany dalej WSA) skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Na skutek złożonego przez Skarżącego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata, starszy referendarz sądowy WSA postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 169/17 w pkt I zwolnił skarżącego od kosztów sądowych, w pkt II zaś ustanowił dla skarżącego adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. wyznaczyła dla Skarżącego w niniejszej sprawie adwokata E. N. WSA wyrokiem z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 169/17 oddalił skargę wniesioną przez Skarżącego, nie zawierając rozstrzygnięcia o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu. W dniu [..] lipca 2017 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo adwokat E. N. z wnioskiem o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego, które nie zostały opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Ponieważ w przedmiotowej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęta w dniu [...] lutego 2017 r., dlatego zastosowanie będzie mieć rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714; zwanego dalej rozporządzeniem), które weszło w życie w dniu 2 listopada 2016 r. Rozporządzenie to reguluje szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu. W świetle § 21 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłaty w innej sprawie wynoszą - 240 zł. Ponieważ przedmiotowa sprawa dotyczy uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, zatem mieści się w kategorii "innej sprawy" - określonej w ww. paragrafie rozporządzenia. Przy czym opłata ta z mocy § 4 ust. 3 rozporządzenia podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (23 %), tj. 55,20 zł, co w konsekwencji daje łączną kwotę 295,20 zł. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego z urzędu zgłosiła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i złożyła oświadczenie, że koszty nie zostały pokryte w całości, ani w części. W związku z powyższym zaistniały podstawy do przyznania adwokatowi E. N. - kosztów za udzieloną Skarżącemu R. P. pomoc prawną z urzędu, (która nie została w jakiejkolwiek części opłacona). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 c i § 4 ust. 3 rozporządzenia, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.