I SA/Rz 169/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędzia WSA Jarosław Szaro Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. z siedzibą w R. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "..." oddala skargę. Zarząd Województwa Podkarpackiego, po rozpoznaniu protestu "A" sp. z o.o., z siedzibą w R., zwanej dalej skarżącą, od negatywnej oceny merytorycznej złożonego przez nią wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...]", uchwałą z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], nie uwzględnił protestu. Skarżąca, wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. zwróciła się do Zarządu Województwa (Instytucji Zarządzającej) o przyznanie jej dofinansowania na realizację projektu, pod nazwą "[...]" w ramach Działania 1.4 Wsparcie MŚP, Poddziałanie 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, typ projektu TIK Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020. Wniosek ten został ostatecznie zarejestrowany pod numerem [...]. Jak wynika z opisu projektu jego cel sprowadza się do zaoferowania usługi odbioru odpadów przy wykorzystaniu systemu informatycznego. Rozwiązanie informatyczne zapewni pełną funkcjonalność, potrzebną do obsługi całego procesu drogą elektroniczną. Serwis internetowy będzie również posiadał panele B2B oraz B2C, które umożliwią szybka wymianę danych i dokonywanie transakcji pomiędzy odbiorcami serwisu. Projekt skarżącej został oceniony pozytywnie pod względem formalnym, po czym skierowany do oceny merytorycznej. Dokonując oceny projektu skarżącej pod względem merytorycznym Zarząd Województwa [...], działający w charakterze Instytucji Zarządzającej, ocenił go negatywnie, o czym poinformował skarżącą pismem z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...]. Jak wynika z treści przedmiotowego pisma wniosek skarżącej nie spełnia kryteriów merytorycznych dopuszczających standardowych, w związku z czym przedstawiony przez nią projekt nie może podlegać ocenie jakościowej (punktowej). Instytucja Zarządzająca, opierając się na opiniach ekspertów Komisji Oceny Projektów doszła do wniosku, że projekt skarżącej nie spełnia pięciu kryteriów merytorycznych standardowych, tj. kryterium: • nr VI - prawidłowość metodologiczna i rachunkowa biznesplanu, • nr VII – poprawność analizy finansowej i/lub ekonomicznej projektu, • nr IX – zapewnienie trwałości rezultatów projektu (zdolność do utrzymania rezultatów przez minimum 5 lat lub 3 lata (w przypadku MŚP) od zakończenia jego realizacji, • nr X - wykonalność instytucjonalna oraz finansowa projektu, • nr XIII – realność wskaźników. Odnośnie kryterium nr VI obaj eksperci doszli do wniosku, że przedstawione przez skarżącą prognozy finansowe są nierealne. W tym zakresie zauważono, że skarżąca spółka powstała [...] czerwca 2017 r., nie ma więc historii finansowej, podczas gdy zakłada przychody ze sprzedaży na poziomie od 31 do 40 mln zł w latach 2018-2021. Planowane zaś zyski netto w tym okresie mają wynieść od 2,8 do 4 mln zł. Tymczasem poziom sprzedaży w zakładanej wielkości jest nierealny do osiągnięcia w stosunku do planowanego zatrudnienia oraz planowanej obsługi terenowej. W tym względzie podkreślono, że w założeniach do prognoz finansowych brak jest informacji odnośnie wyliczenia kapitału obrotowego . Eksperci zauważyli również, że założenia do prognoz są mało czytelne, gdyż brak jest w nich najistotniejszych informacji, dotyczących chociażby wyliczeń kapitału obrotowego. Wskaźnik rotacji kapitału wynosi w przypadku skarżącej 346 dni, co oznacza, że pierwsze środki z tytułu realizacji usług uzyska prawie po roku działalności. Podobnie wskaźnik rotacji zobowiązań wynosi 318 dni, z czego wynika, że prawie rok swojej działalności skarżąca zamierza finansować z kredytu kupieckiego. Tymczasem w przypadku tak młodej firmy, nie ma możliwości uzyskania takiego poziomu kredytowania. Za nierealny uznano też poziom środków pieniężnych, wygenerowanych na koniec 2021 r., na poziomie 11 mln zł, albowiem nie jest to możliwe w przypadku projektu informatycznego. W przypadku kryterium nr VII wytknięto, iż analiza finansowa zawiera błędy sprowadzające się do tego, że wartości kapitałów własnych są niespójne z wartościami wypracowanego zysku odraz ewentualnymi dopłatami, poza tym wartość zmian w rozliczeniach międzyokresowych kosztów nie została uwzględniona w przepływach środków finansowych. W tej mierze zarzucono również, że wartość przedstawionych prognoz jest znikoma, a wobec tego nierealna. Brak jest również wyliczeń kapitału obrotowego netto. W zakresie kryterium nr IX brak zapewnienia trwałości rezultatów projektu powiązano z nierealnością prognozy finansowej, przedłożonej przez skarżącą. Niespełnienie kryterium nr X, dotyczącego wykonalności finansowej i instytucjonalnej projektu powiązano z faktem założenia przez skarżącą, iż projekt będzie finansowany z pożyczki właścicielskiej, w kwocie 600 000 zł, jednakże nie przedłożono żadnej dokumentacji potwierdzającej możliwość uzyskania takiej pożyczki, tj. kopii zeznania PIT wspólników. W przypadku kryterium nr XIII, jego niespełnienie uzasadniono tym, że wskaźniki założone w projekcie są niewiarygodne i niemożliwe do osiągnięcia przy założonym sposobie realizacji projektu. Składając protest od opisanego wyżej rozstrzygnięcia skarżąca podniosła, iż jest ono arbitralne. W jej bowiem ocenie posiadane przez nią środki, jak również te wypracowane w latach 2018-2019, uzupełnione kredytami, są wystarczające do zrealizowanie projektu. Inwestycja jest więc wykonalna. Zarząd Województwa [...] , po rozpatrzeniu protestu, uchwałą z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], nie uwzględnił go, podtrzymując pierwotnie dokonaną ocenę projektu, w zakresie pięciu kryteriów, oznaczonych numerami VI, VII, IX, X, XIII. W zakresie kryterium nr VI zaznaczono, że obejmuje ono zgodność metodologiczną oraz rachunkową biznesplanu. W jej ramach zauważono, że odniesieniu do prognoz za 2020 i 2021 r. wykazano amortyzacje przewyższającą wartość aktywów trwałych. Oprócz tego wartość kapitałów własnych skarżącej nie jest skorelowana z wynikiem firmy w rachunku zysków i strat oraz operacjami ujętymi w rachunku przepływów pieniężnych, tj. nie są suma kapitałów własnych z okresu poprzedniego, powiększonych o zyski oraz dopłaty, pomniejszone o wypłaty właścicieli. Dodatkowo zwrócono uwagę, że w przepływach pieniężnych brak jest operacji wpływających na zmiany w rozliczeniach międzyokresowych. W ramach omawianego kryterium zauważono również, że w biznesplanie brak jest uzasadnienia dla przyjętych wielkości sprzedaży, uwzględniającej poziom cen rynkowych. Skarżąca nie wyjaśniła też w jaki sposób oszacowała wielkość zapotrzebowania oraz skąd wywodzi, że podaną wielkość sprzedaży osiągnie. Brak jest również jakichkolwiek informacji na temat przeprowadzonego badania rynku. Analizując zapisy bilansu stwierdzono ponadto, że skarżąca, finansując swoją działalność w przeważającej mierze z kredytu kupieckiego, planuje prowadzić sprzedaż z bardzo długimi terminami płatności (wskaźnik rotacji zobowiązań powyżej 300). W odniesieniu do kryterium nr VII eksperci stwierdzili, że przedstawiona przez skarżącą analiza finansowa projektu jest niezgodna ze standardami rachunkowości i zawiera błędy. Świadczą o tym takie okoliczności jak przyjęcie w latach 2020-2021 amortyzacji przewyższającej wartość aktywów i brak skorelowania wartości kapitałów własnych z wynikiem firmy. O nieprawidłowościach w tym zakresie świadczy również brak uzasadnienia dla przyjętych wartości. W efekcie analiza nie przedstawia wiarygodnego obrazu sytuacji skarżącej. W przypadku kryterium nr IX, niezapewnienie trwałości rezultatów projektu, wywiedziono z błędnych i nierealnych prognoz finansowych, ocenę co do której przedstawiono w ramach kryteriów nr VI i nr VII. Dodatkowo zaznaczono, iż skarżąca nie odniosła się w ogóle do kanałów pozyskiwania klientów, jak również to, iż aktualnie nie posiada ona żadnego majątku trwałego. Ostatnia okoliczność wskazuje zaś na to, że w sytuacji zaistnienia jakichkolwiek problemów skarżąca nie będzie w stanie zapewnić trwałości rezultatów projektu. W przypadku kryterium nr X przyjęto, że skarżąca zapewniła wykonalność instytucjonalną projektu, nie wykazała jednak wykonalności finansowej. Wynika to z tego, że na moment składania wniosku skarżąca dysponowała kapitałem nie większym niż kapitał zakładowy (5 000 zł). W tej sytuacji nie sposób przyjąć, że inwestycję realizowaną w okresie od [...] stycznia do [...] czerwca 2018 r. sfinansuje zyskami osiągniętymi w 2019 r. Za źródło zapewnienia finansowania realizacji inwestycji nie może być również uznana pożyczka właścicielska, gdyż nie potwierdzono, aby właściciele dysponowali środkami na ten cel. Niezależnie od powyższego zwrócono także uwagę, iż wykonalność projektu oceniana jest na moment złożenia wniosku, a nie po jego realizacji. Jeżeli chodzi o kryterium nr XIII wskazano, że z uwagi na błędy w zakresie innych kryteriów, wykluczona jest realność składników. Reasumując, według I eksperta wniosek uzyskał negatywną ocenę z uwagi na błędnie przyjętą metodologię analizy finansowej, która w efekcie tych nieprawidłowości nie jest odzwierciedleniem faktycznej sytuacji skarżącej. Na tym zaś etapie oceny wniosku brak jest możliwości wezwania do korekty tych zapisów. Skargę na uchwałę Zarządu Województwa [...] z [...] lutego 2018 r. wniosła skarżąca, domagając się uchylenia przedmiotowej uchwały i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...], wskazując jednocześnie wytyczne oraz kierunek i sposób rozstrzygnięcia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie: • art. 37 ust. 2 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 1460, ze zm. zwanej dalej ustawą o polityce spójności) poprzez naruszenie § 21 ust. 1 Regulaminu konkursu, w zakresie zastosowania błędnej wykładni prawa materialnego, przejawiającej się w niewłaściwej ocenie wniosku, wbrew zasadzie rzetelnej oceny, oparcie rozstrzygnięcia na nierzetelnych, lakonicznych i sprzecznych wewnętrznie opiniach ekspertów, • art. 37 ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o polityce spójności poprzez nierzetelną ocenę projektu, polegająca na zaniechaniu szczegółowej analizy dokumentacji aplikacyjnej i protestu skarżącej, a w konsekwencji uznanie, że projekt nie spełnia kryteriów VI, VII, IX, X, XIII, w szczególności że: - wykazano amortyzację przewyższającą wartość aktywów, - wartości kapitałów własnych nie są sumą kapitałów własnych z okresu poprzedniego, powiększonych o zysk oraz dopłaty właścicieli, - w przepływach pieniężnych brak jest operacji wpływających na zmiany w rozliczeniach międzyokresowych w bilansie, - nieścisłości nie stanowią błędów rachunkowych ani oczywistych pomyłek, ale wynikają z błędnej metodologii sporządzania biznesplanu, - pożyczka właścicieli nie stanowi wiarygodnego źródła finansowania, z uwagi na niepotwierdzenie możliwości jej udzielenia, a ponadto pożyczka powoduje nieprawidłowa strukturę finansowania majątku firmy kapitałem obcym, - nie zostaną osiągnięte wskaźniki: liczba przedsiębiorstw otrzymujących wsparcie oraz wzrost zatrudnienia we wspieranych, - przyjęto błędną metodologię, - projekt przedstawia nierealne prognozy sprzedaży, - projekt cechuje błędnie zaplanowany budżet podczas gdy zaprezentowana oceny Instytucji Zarządzającej nie ma oparcia w rzeczywistości, a projekt spełnia wszystkie kryteria merytoryczne, w sytuacji gdy Instytucja Zarządzająca nie poprała swojego stanowiska odpowiednimi wyliczeniami, w dodatku pominęła istotne zapisy w dokumentacji aplikacyjnej, • naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie dowolnej, a nie rzetelnej, przejrzystej i fachowej oceny wniosku o dofinansowanie, • naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uchybienie zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej, • naruszenie art. 28 ust. 1 oraz art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy o polityce spójności poprzez nieodniesienie się do wszystkich stawianych w proteście zarzutów oraz brak uzasadnienia decyzji w odpowiedzi na protest, w zakresie zastosowania norm konkursowych, co uniemożliwiło dokonanie merytorycznej oceny zasadności rozstrzygnięcia i sformułowanie ewentualnych zarzutów wobec tej decyzji, • dokonanie oceny z naruszeniem procedur przeprowadzania oceny zawartej w Regulaminie konkursu. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w programie nie ma odgórnie narzuconej metody obliczanie kapitałów własnych, zwłaszcza, że pozycja ta jest przedstawiona w tabelach finansowych, w skumulowanej formie, bez rozbicia na części składowe i bez różnicowania na formę prowadzenia działalności. Stąd też, mając obliczone wartości bilansowe aktywów trwałych i obrotowych oraz wysokość planowanych zobowiązań i rezerw na nie, obliczono wysokość kapitałów własnych jako różnicę pomiędzy sumarycznymi aktywami, a wysokością kapitałów obcych. W przepływach pieniężnych uwzględniono wpływ dotacji, w kwocie 326 600 zł, rozliczenie której odbywa się za pomocą dwóch kont księgowych. W przepływach pieniężnych nie ma zaś operacji, wpływających na zmiany w rozliczeniach międzyokresowych, ponieważ nie ma żadnych innych przepływów dotacyjnych środków poza sama dotacją. Jeżeli chodzi o kwestę pożyczki właścicielskiej, to stanowi ona najbardziej wiarygodne źródło finansowania. W najlepszym interesie właścicieli jest udzielenie takiej pożyczki i zrealizowanie inwestycji, gdyż tylko w takim przypadku mogą oni liczyć na zwrot zainwestowanych środków. Odnośnie kryterium nr XIII skarżąca zaznaczyła, że jej inwestycja zakłada zatrudnienie czterech osób. Nieprzyznanie więc dotacji eliminuje powód zwiększenia zatrudnienia, a więc nie zostanie osiągnięty wskaźnik, co z kolei powoduje nieprzyznanie dotacji. Ma tutaj więc miejsce błędne koło w rozumowaniu. Zdaniem skarżącej argumentacja Instytucji Zarządzającej jest dowolna, a kryteria oceny są nieprecyzyjne, poza tym nie uzasadniła ona w sposób precyzyjny swojego stanowiska. Dodatkowo stanowiska ekspertów są ze sobą sprzeczne, zawierają też logiczne błędy. Zarząd Województwa [...], w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione w niej zarzuty za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Analiza wskazanych w zaskarżonej uchwale przyczyn negatywnej oceny merytorycznej standardowej zgłoszonego przez skarżącą projektu prowadzi do wniosku, że u podstaw stwierdzenia niespełnienia przez ten projekt pięciu kryteriów, oznaczonych numerami VI, VII, IX, X, XIII, legły względy zarówno natury rachunkowej, jak i ekonomicznej. Jeżeli chodzi o nieprawidłowości o charakterze rachunkowym, to w tej kategorii należy wskazać przede wszystkim na takie okoliczności jak: amortyzacja przewyższająca wartość aktywów, niesumujące się wartości kapitałów własnych z sumą kapitałów własnych z okresu poprzedniego, powiększonych o zysk oraz dopłaty właścicieli, brak w przepływach pieniężnych operacji wpływających na zmiany w rozliczeniach międzyokresowych w bilansie. Skarżąca w swojej skardze, co do zasady, nie kwestionuje tych okoliczności, zwraca jedynie uwagę, poprzez sformułowanie jednego z zarzutów, że nieprawidłowości te wynikać mogą raczej z błędów rachunkowych czy też oczywistych pomyłek, a nie z metodologii sporządzenia biznesplanu czy analizy finansowej. Dodatkowo w uzasadnieniu zwróciła uwagę na brak szczegółowych kryteriów w programie, dotyczących obliczania kapitałów własnych oraz ogólność przyjętą w zakresie sporządzania tabel finansowych, w czym upatruje przyczyny takiego a nie innego sposobu sformułowania swojego wniosku. Odnosząc się do przedmiotowych stwierdzeń skarżącej zauważyć należy, że ze względu na stopień ich ogólności nie sposób stwierdzić, że w sposób przekonujący wyjaśniają one przyczynę zaistnienia wytkniętych przez Zarząd Województwa nieprawidłowości. Dodatkowo zauważyć należy, że nawet przyjęcie, iż uchybienia, o których wyżej mowa, wynikają jedynie z niezawinionych przez stronę okoliczności stricte rachunkowych, to nie sposób zaprzeczyć, że rzutują one w negatywny sposób na obraz sytuacji ekonomicznej skarżącej, który jawi się jako niespójny i niejasny. Dotyczy to zwłaszcza takich kwestii jak niesumowanie się wartości kapitałów własnych skarżącej, która to pozycją dostarcza istotnych informacji o jej aktualnej i przewidywanej kondycji finansowej. Podobne uwagi można odnieść do danych dotyczących nieprawidłowości w zakresie amortyzacji, której wartość przewyższa wartość aktywów. W tym wypadku również niespójność tych pozycji poddaje w wątpliwość rzetelność przedstawionej sytuacji i kondycji ekonomicznej skarżącej. W kwestii stopnia ogólności, a wobec tego sugerowanej przez skarżącą nieprecyzyjności reguł konkursowych zauważyć należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była ocena wniosku skarżącej, wyrażona w formie uchwały, jako akt indywidualny i konkretny, a także sposób procedowania w tym zakresie przez Zarząd Województwa. Wszelkie więc kwestie związane ewentualną wadliwością ogólnej i generalnej procedury konkursowej, w ramach danego naboru, pozostają poza zakresem przedmiotowym sprawy. Sąd administracyjny, dokonując oceny rozstrzygnięcia, w postaci nieuwzględnienia protestu konkretnego podmiotu, nie posiada bowiem kompetencji do dokonywania ogólnej oceny procesu przeprowadzania naboru wniosków. Jeżeli chodzi o drugą kategorię nieprawidłowości, wytkniętych przez Instytucję Zarządzającą, tych o charakterze czysto ekonomicznym, to w tym zakresie wymienić należy niewskazanie wiarygodnego źródła finansowania realizacji projektu, co wiąże się przede wszystkim możliwością uzyskania przez skarżącą pożyczki, mającej stanowić główne źródło finansowania realizacji projektu, nierealność osiągnięcia podawanych wskaźników ekonomicznych, założenia których nie zostały w dostateczny sposób wyjaśnione, z uwagi na niewskazanie podstaw i metodologii określenia przyjętych wielkości sprzedaży, a także brak możliwości osiągnięcia poziomu przychodów we wskazanym czasokresie, przez podmiot nowoutworzony, w zasadzie nieposiadający własnego majątku, a opierający swoje działania na finansowaniu zewnętrznym. W tym wypadku również skarżącą nie przedstawiła argumentacji pozwalającej na podważenie twierdzeń Instytucji Zarządzającej oraz przyjętych przez nią wniosków, które zostały sformułowane w sposób jasny i konkretny oraz należycie umotywowane. O ile bowiem, od strony czysto teoretycznej, nie sposób wykluczyć możliwości uzyskania przez skarżącą tzw. pożyczki właścicielskiej, od podmiotów do których skarżąca spółka należy w sensie ekonomicznym, to okoliczność ta nie została w żaden sposób uprawdopodobniona, na etapie składania wniosku. Brak jest więc możliwości jakiejkolwiek weryfikacji tego założenia, zwłaszcza w zakresie tego, czy potencjalni pożyczkodawcy posiadają lub będą posiadać możliwość udzielenia tego rodzaju pożyczki. Za argument pozwalający udzielić pozytywnej odpowiedzi na pytanie, co do możliwości uzyskania przez skarżącą pożyczki nie można uznać subiektywnego jej stwierdzenia, że udzielenie tego rodzaju pożyczki leży w interesie właścicieli, gdyż stwierdzenie to, ze swej istoty nieobiektywne, a w dodatku oderwane od konkretnych okoliczności faktycznych, jako takie nie podaje się jakiejkolwiek kontroli. Podmiot ubiegający się o przyznanie wsparcia o przyznanie dofinansowania, w ramach określonego programu/naboru jest zobligowany do wykazania posiadania odpowiednich środków własnych na jego realizację. Wymóg ten jest podyktowany takimi okolicznościami jak chociażby zapewnienie wykonalności i trwałości zgłoszonego do realizacji projektu. W niniejszej sprawie z wnioskiem o dofinansowanie wystąpiła skarżąca, jako spółka, która została utworzona tuż przed złożeniem wniosku o dofinansowanie. W momencie składania więc wniosku nie posiadała historii finansowej, ani też odpowiedniego kapitału własnego, który dawał by dostateczną gwarancję realizacji i utrzymania rezultatów projektu. Wobec tego, wykazanie możliwości sfinansowania działalności kapitałem zewnętrznym jest w tym przypadku bardzo istotne. Skarżąca tymczasem ograniczyła się w tym zakresie jedynie do niczym niepopartego zapewnienia w tym zakresie, wobec czego Instytucja Zarządzająca, wytykając jej ten fakt, nie uchybiła nałożonemu na nią obowiązkowi rzetelnej oceny wniosku. Rację przyznać należy też Zarządowi Województwa w zakresie, w jakim zwrócił również uwagę, na nierealność przyjętych przez skarżącą założeń ekonomicznych, zwłaszcza, że zawarte w niej twierdzenia odnośnie zamierzonej do osiągnięcia wielkości sprzedaży i dochodów nie zostały poparte wiarygodną i dostatecznie umotywowana analizą rynku. W omawianym zakresie zgodzić się należy z Instytucją Zarządzającą, że w przypadku podmiotu wchodzącego dopiero na rynek, przyjęcie nazbyt optymistycznych wskaźników efektywności planowanej do wdrożenia działalności musi mieć solidne i rzetelne oparcie w odpowiednich analizach i prognozach. W przypadku wniosku skarżącej postulat ten nie został spełniony. Wobec tego brak jest podstaw do kwestionowania zaprezentowanej w tym zakresie oceny, jako nierzetelnej czy też lakonicznej oraz wewnętrznie sprzecznej. Skarżąca dążąc do wykazania, iż ocena jej projektu została przeprowadzona w sposób nierzetelny wskazała między innymi na brak zgodności ekspertów we wszystkich analizowanych przez nich kwestiach, jednakże zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż powierzenie oceny każdorazowo dwóm ekspertom służy urzeczywistnieniu tzw. zasady dwóch par oczu, obowiązującej w postępowaniach tego rodzaju, która ma na celu zobiektywizowanie dokonywanej oceny. Tak więc w różnicach opinii ekspertów, w zakresie motywów przytoczonych przez nich na poparcie ich wniosków/ocen nie sposób upatrywać nieprawidłowości, tym bardziej, że konkluzje tychże wniosków, co do oceny spełnienia bądź niespełnienia przez skarżącą poszczególnych kryteriów konkursowych, chociaż częściowo oparte na odmiennych faktach, są zgodne. Kolejny zarzut skarżącej związany jest z tym, że w jej ocenie Instytucja Zarządzająca nie poparła swojego stanowiska odpowiednimi wyliczeniami. W tej kwestii również nie sposób się zgodzić ze skarżącą, gdyż zadaniem podmiotu oceniającego wniosek jest dokonanie analizy konkretnego wniosku (projektu) i jego załączników, w oparciu o przedstawione w nim dane i wielkości, a nie dokonywanie własnych wyliczeń, mających na celu przedstawienie tego, jak wniosek taki powinien być sformułowany. W niniejszym przypadku Zarząd Województwa [...] wytknął skarżącej konkretne uchybienia i nieprawidłowości, które zwłaszcza w zakresie niezgodności natury rachunkowej zostały właściwie wyeksponowane. Taki zaś sposób procedowania nie może być zakwestionowany jako nierzetelny, bądź niepełny, tym bardziej że stanowisko Instytucji Zarządzającej zostało właściwie uzasadnione. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w postepowaniu konkursowym, które nie stanowi postepowania administracyjnego. Jego istotą jest wybór najlepszych z konkurujących ze sobą projektów. Wobec tego poszczególne, rywalizujące w jego ramach podmioty, celem zakwalifikowanie się do dofinansowania winny we własnym interesie przedstawić wszelkie niezbędne informacje świadczące o tym, że ich projekt spełnia wszystkie wymagane kryteria. Niedopełnienie tego warunku nie może skutkować zaś przerzuceniem na podmiot oceniający obowiązku poszukiwanie odpowiednich danych w tym zakresie czy też informacji potwierdzających przyjęte przez danego wnioskodawcę założenia. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o polityce spójności, oddalił skargę, nie dopatrując się naruszenia prawa w dokonanej ocenie formalnej projektu.