I SA/Rz 173/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie WSA Tomasz Smoleń WSA Barbara Stukan-Pytlowany /spr./ Protokolant ref.st. Joanna Migacz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 maja 2011r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności na zalesianie i zamknięcia programu zalesieniowego - oddala skargę - Wnioskiem z dnia 31 grudnia 2004r. I. S. wystąpił do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – Biuro Powiatowe o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych na 2004 rok. Jako powierzchnię do zalesienia wskazał działkę A o powierzchni 5,55 ha /z działki ewid. nr 336 o powierzchni w całości 12,53 ha/ położoną w B. gmina S., przy czym na powierzchni 3,05 ha wskazał zalesienie drzewami iglastymi a na powierzchni 2,50 ha drzewami liściastymi. Postanowieniem z dnia (...) marca 2005r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa /organ I instancji/ 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich /Dz.U. nr 187 poz. 1929/ stwierdził spełnienie przez wnioskodawcę warunków do przyznania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych. W dniu 13 maja 2005r. wnioskodawca złożył do organu I instancji oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia z dnia 20 grudnia 2004r. i dołączył zaświadczenie Nadleśniczego Nadleśnictwa S. z dnia 9 maja 2005r. stwierdzające, iż zalesienie na działce ewid. nr 336 w B. zostało wykonane zgodnie z planem zalesienia. W dniu 3 sierpnia 2005r. inspektorzy terenowi organu I instancji dokonali kontroli w terenie, a następnie w dniu 23 sierpnia 2005r. dokonano ponownej wizytacji terenowej. Decyzją z dnia (...) marca 2006r. nr (...)organ I instancji przyznał wnioskodawcy płatność w łącznej kwocie 35.872,50zł, w tym: wsparcie na zalesienie w kwocie 32.835 zł, premie pielęgnacyjną w kwocie 1.417, 50 zł, premie zalesieniową w kwocie 1.620 zł, podając w uzasadnieniu, że w oparciu o wyniki kontroli na gruncie, dla wyliczenia płatności przyjęto: powierzchnię drzew iglastych na 2,55 ha, powierzchnię drzew liściastych na 1,95 ha, ogrodzenie uprawy leśnej siatką o powierzchni 5,05 ha. Następnie zaś w dniu 25 lipca 2006r. organ I instancji dokonał ponownej kontroli na miejscu, po której wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji organu I instancji z dnia 24 marca 2006r. Decyzją z dnia (...) sierpnia 2007r. nr (...) organ II instancji stwierdził nieważność przedmiotowej decyzji, wskazując w uzasadnieniu na okoliczność, że zadeklarowana przez wnioskodawcę powierzchnia do zalesienia przekracza o ponad 20% rzeczywistą powierzchnię zalesienia stwierdzoną w wyniku kontroli na miejscu. Jako podstawę prawną tej decyzji organ wskazał przepisy art. 156 § 1 pkt.2, art. 157 § 1, § 2, art. 158 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 5a ust. 4 ustawy z 29 grudnia 1993r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa /Dz.U. nr 1 poz. 2 z 1994r. z późn. zm./, art. 32 ust.1 Rozporządzenia WE nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych Rozporządzeniem Rady /EWG/ nr 3508/92, art. 70 Rozporządzenia WE nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady /WE/ nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej /EFOGR/ w związku z art. 80 Rozporządzenia WE nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady /WE/ nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników /Dz.Urz. WE nr L 141 z 30 kwietnia 2004r./. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2008r. odmówił wnioskodawcy przyznania płatności na zalesianie i zamknął program zalesieniowy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją organu II instancji nr (...) z dnia (...) marca 2009r. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 10 ust.1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa / Dz.U. nr 98 poz. 634/, art. 106 § 1, § 5, art. 138 § 1 pkt 1, art. 217, art. 218 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej /Dz.U. Nr 229, poz. 2273 z późn. zm./; § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a, § 5 ust.1, § 9 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich Dz.U. Nr 187, poz. 1929 z późn. zm/; a także art. 31 ust. 2 i art. 32 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy w zakresie stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych Wspólnoty ustanowionego na mocy Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 /Dz.Urz. WE L Nr 327 z 12 grudnia 2001 r./ w związku z art. 70 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) /Dz.Urz. WE L Nr 153 ze zm.) oraz art. 80 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników /Dz.Urz. WE L Nr 141 z 30 kwietnia 2004 r. ze zm./. W uzasadnieniu tejże decyzji stwierdzono, że powierzchnia zalesienia objęta wnioskiem o przyznanie płatności /5,55 ha - w tym 3,05 ha lasy iglaste, 2,5 ha – liściaste/ okazała się inna, niż faktyczna powierzchnia uprawy leśnej. W toku kontroli przeprowadzonej w dniu 25 lipca 2006r. ustalono na podstawie pomiarów, że obszary uprawy deklarowanej i faktycznie zrealizowanej na działce rolnej A stanowiącej część działki ewidencyjnej nr 336 w B., różnią się, a obszar zalesiony jest mniejszy, gdyż ostatni pomiar wskazuje na 4,44 ha zalesienia i strona sama przyznała, że dostrzega tę "pomyłkę". Podkreślono, że to sam wnioskodawca, powiadomiony o skutkach wskazania danych niezgodnych z rzeczywistością, sam deklaruje we wniosku jakiego obszaru ma dotyczyć płatność, o którą się ubiega. W związku z podaniem danych fałszujących realny obszar upraw o powierzchnię większą niż 20% zadeklarowanego obszaru, płatność nie mogła zostać przyznana, co wynika z art. 31 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 2419/2001. Nie mogły zostać również uwzględnione argumenty zawarte w odwołaniu, iż strona nie zawiniła składając nieprawdziwą deklarację co do powierzchni upraw, gdyż to do strony należało końcowe wskazanie we wniosku danych mających wpływ na przyznanie i wielkość dopłaty. Dobra wiara zainteresowanego, przejawiająca się w uzyskaniu zaświadczenia o zgodności zalesienia z planem oraz nasadzeniem wszystkich drzew zakupionych dla obszaru deklarowanego, nie usprawiedliwia wykrytych w toku postępowania różnic w powierzchniach upraw zadeklarowanej i rzeczywistej. Podobnie, wystawione przez Nadleśnictwo S. zaświadczenie o zgodności założonej uprawy z planem zalesienia, nie może, w ocenie organu, przesądzać o zasadności odwołania. Zaświadczenie to stanowi wprawdzie dokument wskazujący na wielkość uprawy, jednakże nie pozbawia organu prawa do jego weryfikacji rzeczywistego obszaru uprawy i ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności za pomocą innych dowodów. Podkreślając, iż plan zalesiania sporządzany jest na wniosek producenta rolnego, organ stwierdził iż nie zaistniał materialnoprawny warunek przyznania płatności, polegający na "zgodności zalesienia z planem zalesienia", skoro zrealizowane nasadzenia obejmowały w istocie obszar 4,44 ha, a więc mniejszy od wskazanego we wniosku /5,55 ha/. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ja decyzji organu I instancji, skarżący I. S., zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 9 powołanego Rozporządzenia Rady Ministrów z 11 sierpnia 2004r., art. 44 ust. 1 Rozporządzenia /WE/ nr 2419/2001, art. 30 pkt 4 i art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji /WE/ nr 796/2004, a także naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7-9, art. 10 § 1, art. 35, art. 36, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzucając naruszenie § 9 cyt. Rozporządzenia Rady Ministrów, strona podniosła, iż organ błędnie przyjął, że plan zalesienia nie został wykonany co do deklarowanej we wniosku powierzchni nasadzeń, podczas gdy uzyskała ona stosowne zaświadczenie nadleśniczego potwierdzające tę zgodność. Naruszono tym samym przepis. W ocenie strony, organy pominęły również okoliczność, iż rolnik złożył wniosek "poprawny pod względem formalnym" oraz "nie był winny nieprawidłowości" związanej z rozbieżnością powierzchni nasadzeń deklarowanej i faktycznej, czym naruszyły art. 44 ust. 1 Rozporządzenia nr 2419/2001 oraz art. 68 ust. 1 Rozporządzenia nr 796/2004, gdyż w takich przypadkach kiedy wnioskodawca nie był winny zaistniałych nieprawidłowości - wyłączenia od udzielenia płatności nie znajdują zastosowania. Art. 32 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 2 Rozporządzenia nr 2419/2001 nie miał zatem zastosowania w sprawie. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, skarżący podniósł iż pominięto jego wniosek dowodowy, który złożył 29 września 2007 r., domagając się ponownego dokonania wnikliwych pomiarów powierzchni zalesionej, z udziałem nadleśniczego. W jego ocenie bowiem tylko przy pomocy tego dowodu można było wykazać z jakich przyczyn doszło do błędnego wskazania powierzchni zalesionej. Organ pominął ten wniosek dopuszczając się naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący zaznaczył, iż przy rozstrzyganiu sprawy oparto się na niepewnych ustaleniach faktycznych poczynionych na użytek poprzedniego postępowania tj. pomiarze z dnia 3 sierpnia 2005r. którego wynik różni się od dokonanego w tej samej sprawie pomiaru z dnia z dnia 25 lipca 2006r. który wykazał odmienną niż pierwotnie ustalona, faktyczną powierzchnię upraw. Nie uzupełniając postępowania dowodowego w postępowaniu w drugiej instancji, naruszono art. 136 kpa oraz art. 30 pkt 4 Rozporządzenia nr 796/2004, który dopuszcza do postępowania dowodowego "wszelkie możliwe środki" służące zbadaniu obszaru działek rolnych. Strona zarzuciła również naruszenie art. 9 kpa twierdząc, iż z informacji udzielonych jej przez organ w toku postępowania wynikało, że rozbieżności pomiędzy faktycznym obszarem upraw a obszarem wskazanym we wniosku nie będą prowadzić do odmowy udzielenia płatności, oraz pozbawiono ją prawa do udziału w postępowaniu, gdyż wyznaczony 5-dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy był zbyt krótki. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono też przepisy o terminach załatwiania spraw /art. 35, art. 36 cyt. kodeksu/, bowiem strona oczekiwała na rozstrzygnięcie sprawy aż 15 miesięcy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2009r. sygn. akt I SA/Rz 618/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z (...) marca 2009r. stwierdzając, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w szczególności przepisu art. 107§1 kpa w zakresie prawidłowego oznaczenia strony. Naczelny Sąd Administracyjny nie przychylił się jednajże do stanowiska sądu I instancji i wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011r. sygn. akt II GSK 107/10 uchylił zaskarżony wyrok sądu I instancji, przekazując mu przedmiotową sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny przyznał, iż oznaczenie strony zawarte w nagłówku wydanej decyzji było rzeczywiście nieprecyzyjne i mogło budzić wątpliwości, jednakże jak zauważył, samo postępowanie prowadzone było w stosunku do właściwego podmiotu, a w treści decyzji prawidłowo wskazano osobę, której decyzja dotyczy. Dlatego też zaistniała nieprawidłowość nie miała wpływu na wynik sprawy i nie uzasadniała zastosowania art. 145 §1 pkt 1 lit c ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm.)-zwanej dalej ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Skarga nie jest zasadna. Nie ulega wątpliwości, iż skarżący składając w dniu 31 grudnia 2004r. wniosek o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych, wskazał w nim jako przeznaczoną do zalesienia działkę oznaczoną lit. A stanowiącą część działki ewidencyjnej nr 336 położonej w B., której powierzchnię zadeklarował na 5,55 ha. Ostatecznie jednak, jak stwierdzono podczas kontroli na miejscu dokonanej w dniu 3 sierpnia 2005r., zalesiona faktycznie została powierzchnia 4,50 ha tj. mniejsza o 23,33% od zadeklarowanej. Taka też powierzchnia, w tym drzewa liściaste – 1,95 ha, drzewa iglaste – 2,55 ha, przyjęta została pierwotnie za podstawę płatności w opisanej wyżej decyzji organu I instancji z dnia 24 marca 2006r. Następnie zaś różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do zalesienia a faktycznie zalesioną legła u podstaw stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, gdyż organ II instancji stwierdził, że przyznanie płatności w sytuacji gdy stwierdzono ponad 20 procentową różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a faktycznie zalesioną – stanowi rażące naruszenie prawa, poprzez niezastosowanie przepisów art. 32 ust.1 w związku z art. 31 ust.2 Rozporządzenia Komisji /WE/ nr 2419/2001. W konsekwencji, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, odmówiono wnioskodawcy przyznania płatności na zalesianie. W kwestii podnoszonego przez skarżącego zarzutu niezastosowania art. 44 opisanego Rozporządzenia nr 2419/2001, który stanowi, iż obniżek i wyłączeń nie stosuje się w sytuacji, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może on wykazać, że jest niewinny, należy podkreślić, iż o braku winy w zaistniałym uchybieniu można by mówić w sytuacji, gdy rolnik przy dołożeniu najwyższej możliwej w danych okolicznościach miary staranności, na skutek okoliczności od niego niezależnych, nie mógłby uniknąć nieprawidłowości. Brak winy rolnika, jak słusznie zauważył skarżący, przyjmuje się w sytuacji gdy podana przez niego wielkość działki rolnej przeznaczonej do zalesienia, wynikająca w całości z danych zawartych w ewidencji gruntów, okazuje się następnie nieprawidłowa, na skutek błędów w pomiarach powierzchni tejże działki ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego II GSK 295/07). Dla wykluczenia winy rolnika koniecznym jest jednakże aby powierzchnia działki rolnej przeznaczonej do zalesienia pokrywała się w całości z działką ewidencyjną. W przedmiotowej sprawie natomiast sytuacja taka nie zachodzi. Skarżący przeznaczył do zalesienia powierzchnię, opisywaną jako działka A, stanowiącą część działki ewidencyjnej nr 336 o powierzchni całkowitej 12,53 ha. Jak sam przyznał, różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a faktycznie zalesioną powstała na skutek wydzielenia z powierzchni tejże działki ewidencyjnej obszaru nie użytkowanego rolniczo. Nie można zatem uznać, iż nieprawidłowość ta nie obciąża rolnika. Składając wniosek o przyznanie płatności na zalesianie, sam wnioskodawca określa powierzchnię przeznaczoną do zalesienia, na którą stara się o dopłatę. Zatem to jego zadaniem jest prawidłowe ustalenie rzeczywistego stanu swojej działki, w tym również określenie jej powierzchni podlegającej dopłatom. Wobec tego, rolnik nie może się ekskulpować twierdzeniem, iż przed złożeniem wniosku nie dokonywał pomiaru obszaru przeznaczonego do zalesienia, ani też faktem, iż wykonany przez niego plan zalesienia został sporządzony przez Nadleśnictwo, a fakt prawidłowego wykonania tegoż planu potwierdzony odpowiednim zaświadczeniem Nadleśnictwa. Zgodnie z §5 i §9 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187 poz. 1929 ze zm.), nadleśniczy, na wniosek właściciela gruntu przeznaczonego do zalesienia, sporządza plan zalesienia a następnie potwierdza wykonanie zalesienia, w formie zaświadczenia, które producent rolny przedkłada właściwemu organowi. Współdziałanie nadleśniczego w postępowaniu o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych ogranicza się zatem do potwierdzania okoliczności faktycznej wykonania planu zalesienia w formie zaświadczenia, do którego odnoszą się art. 217 i nast. k.p.a. Nadleśniczy nie prowadzi postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie, nie jest też organem współdziałającym w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a. Płatność na zalesianie przyznawana jest producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej jeśli spełni on określone warunki, w tym, m.in. jeśli zobowiązał się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności, była prowadzona produkcja rolnicza. Granice planowanego zalesienia określa we wniosku sam rolnik, podczas gdy nadleśniczy w planie zalesienia określa jedynie sposób zalesienia. Tym samym jeśli zadeklarowana przez wnioskodawcę do płatności powierzchnia zalesienia jest mniejsza od faktycznie zalesionego obszaru o wartość przekraczającą 20 % zadeklarowanej powierzchni - okoliczności ta obciąża wnioskodawcę. Bez znaczenia pozostaje zatem fakt, iż potwierdzono dokonanie zalesienia, skoro jego obszar nie pokrywa się z zadeklarowanym we wniosku, a nie sposób uznać iż nastąpiło to z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy. Podnoszone przez skarżącego zarzuty w kwestii naruszenia przepisów postępowania również nie zasługują na uwzględnienie. Ustalenia poczynione postępowaniu administracyjnym prowadzącym do wydania pierwszej decyzji w przedmiotowej sprawie, były prawidłowe w zakresie stanu faktycznego w związku z czym mogły i powinny były stanowić podstawę faktyczną kolejnych decyzji w sprawie. Wadliwość tej decyzji polegała jedynie na przyznaniu wnioskowanej płatności, pomimo iż, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, stwierdzone różnice w zadeklarowanym i faktycznym obszarze zalesienia, przyznanie wnioskowanej płatności wykluczały. Skarżący zarzucił, iż organ posłużył się w przedmiotowej sprawie pomiarami powierzchni działki dokonanymi z latach 2005 2006 zamiast ponownie dokonać stosownych pomiarów, zwłaszcza wobec faktu, iż istnieją różnice pomiędzy wynikami kolejnych pomiarów. Zarzucił także, iż naruszono zasadę prowadzenia postępowania w sposób budujący zaufanie obywatela do organów państwa, a także zasadę sprawności postępowania. W ocenie sądu zarzuty te są bezzasadne. Działanie organu w zakresie ustalania powierzchni rzeczywistego zalesienia, należy uznać za prawidłowe, gdyż bardziej miarodajne dla ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie, były wyniki pomiarów dokonane w trakcie przeprowadzonej w dniu 3 sierpnia 2005r kontroli na miejscu, aniżeli wynik ponownie dokonanego pomiaru w obliczu znacznego upływu czasu oraz toczącego się, długotrwałego postępowania spornego. Nie bez znaczenia jest również fakt, że organ wyjaśnił prawdopodobne przyczyny zaistniałej różnicy w pomiarach obszaru faktycznego zalesienia oraz przyjął za podstawę wydanych w sprawie decyzji, z korzyścią dla skarżącego, większą powierzchnię zalesienia, która jednakże i tak przekroczyła ustawowy próg 20% wnioskowanej powierzchni, dyskwalifikując przedmiotową działkę z płatności. Zarzut skarżącego, iż dokonujący kontroli na miejscu pracownicy organu, przez dłuższy czas utrzymywali go w przekonaniu, iż pomimo opisanych wyników kontroli, płatność na zalesianie zostanie mu przyznana, można rozpatrywać jedynie w kategoriach uwagi co do merytorycznego przygotowania pracowników organu. Okoliczność taka nie stanowi jednak podstawy do wyeliminowania prawidłowo wydanej decyzji z obrotu prawnego. W opisanych działaniach organu nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów postępowania rzutujących na rozstrzygnięcie w sprawie. Wbrew zarzutom skargi , nie doszło do naruszenia zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i umożliwienia wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sprawie zebranych dowodów i materiałów, bowiem art. 10 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie określa ustawowego terminu do zapoznania się z aktami sprawy. Tym samym wyznaczenie stronie terminu 5- dniowego nie narusza powyższej zasady. Sąd zauważa, iż nie załatwienie sprawy w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego nie rzutuje na rozstrzygnięcie sprawy. Z przedstawionych powodów zaskarżona decyzje nie narusza obowiązujących przepisów prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Wobec tego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.