I SA/Rz 174/17

Dnia 27 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] w przedmiocie określenia i zobowiązania do zwrotu kwoty w wysokości 2.864.913,36zł pobranej na podstawie umowy i dofinansowania ze środków EFRR -postanawia- wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Uniwersytet [...] wniósł skargę na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] w przedmiocie określenia i zobowiązania do zwrotu kwoty w wysokości 2.864.913,36zł pobranej na podstawie umowy i dofinansowania ze środków EFRR. W skardze Strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zgłoszonego żądania Strona podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji, które wiąże się z obowiązkiem zapłaty kwoty korekty wraz z odsetkami w wysokości blisko 4,5 mln złotych stanowi realne zagrożenie dla realizacji zadań ustawowych określonych w ustawie z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1842 ze zm.). Wiąże się to ze szkodą dla całej społeczności akademickiej oraz społeczności lokalnej. Oznacza to w konsekwencji ryzyko ziszczenia się obu przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ze względu na wymagalność znacznego zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji istnieje możliwość powstania w finansach uczelni znacznej szkody. Trudne do odwrócenia skutki mogą przejawiać się w obniżeniu jakości lub całkowitym zaniechaniu wykonywania niektórych zadań. Ponadto konieczność natychmiastowej zapłaty kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji wraz z odsetkami wyłączy możliwość ubiegania się przez Uczelnię o dofinansowanie kolejnych inwestycji ze środków budżetu unijnego ze względu na brak możliwości pokrycia wkładu własnego, co w konsekwencji przyczyni się do obniżenia poziomu świadczonych usług edukacyjnych. Skarżący podniósł, że zatrudnia 2161 pracowników, a konieczność natychmiastowej zapłaty kwoty 4,5 mln złotych może spowodować również konieczność podjęcia restrukturyzacji w zakresie zatrudnienia. Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący dołączył oświadczenie o liczbie studentów i słuchaczy studiów podyplomowych według stanu na dzień 31 grudnia 2016r., oświadczenie o ilości zatrudnionych pracowników, kalkulację wysokości należności dochodzonej przez organ wraz z odsetkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową, która ma na celu zabezpieczenie skarżącego przed wyjątkowo dolegliwymi skutkami, jakie mogą nastąpić w wyniku wykonania decyzji organu, będącej przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jedynie, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod tymi pojęciami należy natomiast rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). W ocenie Sądu Skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wystąpienia sutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy uwzględnić, że kwota przypadająca do zwrotu została określona w znacznej wysokości, wynosi ona bowiem 2.864.913,36. Nie można również pominąć, że kwota należnych odsetek od dochodzonej kwoty zwrotu również jest znaczna, gdyż na dzień 17 lutego 2017r. wynosi ona według wyliczeń Skarżącego – 1.631.405zł, co łącznie daje kwotę w wysokości 4.496.318,36zł. Konieczność zwrotu wskazanej wyżej kwoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w kontekście okoliczności przedstawionych przez Skarżącego. Sąd podzielił argumentację Skarżącego przedstawioną we wniosku, gdyż wysokość kwoty do zwrotu, określona w zaskarżonej decyzji jest na tyle wysoka, że istotnie powoduje niebezpieczeństwo polegające na znacznym utrudnieniu lub niemożności wykonywania zadań przez Uniwersytet [...]. Trzeba natomiast uwzględnić, że Skarżąca, jako uczelnia publiczna jest obowiązana do realizacji obowiązków wymienionych w art. 13 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, w tym w szczególności z zakresu kształcenia studentów, prowadzenia badań naukowych, czy też kształcenia kadry naukowej. Konieczność ograniczenia, czy też zaniechania wykonywanych zadań może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Należy również wskazać, że Skarżący uprawdopodobnił przedstawioną argumentację co do wysokiego ryzyka wystąpienia skutków określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona przedstawiła dokumentację obrazującą skalę prowadzonej działalności z zakresu szkolnictwa wyższego, co z uwagi na określoną w zaskarżonej decyzji kwotę dofinansowania do zwrotu sprawia, że przedmiotowy wniosek Strony jest uzasadniony. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.