I SA/Rz 176/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku A. K. Usługowy Zakład Transportowy o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2012 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] września 2012 r., Nr [...] w przedmiocie określenia A. K. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych w kwocie 5.060,00 zł W skardze na powyższą decyzję skarżący domagał się wstrzymania jej wykonania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy, w celu zapobieżenia konieczności późniejszego wydawania decyzji o zwrocie nadpłaconego podatku, co wobec prawidłowości podniesionych w skardze zarzutów, jak wskazał, jest wysoce prawdopodobne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. ) – powoływanej dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania decyzji ma uchronić stronę przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wadliwej decyzji. W granicach przysługującego jej prawa do sądu, skarżąca ma prawo wnioskować o to, by wykonanie kwestionowanej decyzji zawieszono do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, pod warunkiem wykazania opisanych w przepisie okoliczności. Przepis ten nie wymienia w sposób enumeratywny zdarzeń, w których zaistnieje podstawa do wstrzymania wykonania decyzji, ale określa stany faktyczne, których ziszczenie będzie stanowiło podstawę do pozytywnego rozpoznania wniosku. Analiza zapadających na tym tle orzeczeń pozwala przyjąć, że chodzić tu będzie przede wszystkim o obawy powstania uszczerbku majątkowego lub niemajątkowego, który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie budzi wątpliwości, że chodzi tu o okoliczności dotyczące wyłącznie wnioskodawcy. Poza ochroną pozostają natomiast okoliczności dotyczące organów, jak konieczność wydawania kolejnych rozstrzygnięć w sprawie na wypadek uchylenia zaskarżonych decyzji itp. Również zasadność podnoszonych w skardze zarzutów pozostaje obojętna z punktu widzenia tego wniosku. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie analizuje treści skargi. Przekładając powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że powołane przez skarżącego okoliczności nie mogły stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji. Jak wyżej wykazano ani zasadność skargi ani też konieczność późniejszego uchylenia przez organ skutków swojej nieprawidłowej decyzji, nie stanowią okoliczności uzasadniających istnienie po stronie skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.