I SA/Rz 180/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku M. M. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...), w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się z uposażenia w wysokości 3 601,62 zł. Deklarując składniki zgromadzonego majątku skarżący wykazał następujące przedmioty: mieszkanie o pow. 57 m2 oraz samochód osobowy Audi A 6. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący powołał się na fakt ponoszenia wydatków na zaspokojenie roszczeń alimentacyjnych wobec dzieci, wynoszących 1 200 zł miesięcznie oraz konieczność spłaty kredytu hipotecznego, którego rata wynosi 968 zł miesięcznie. Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 100 zł. Wpis ten skarżący uiścił przed złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący w niniejszej sprawie osiąga regularne i stałe dochody w wysokości ponad 3000 zł miesięcznie, natomiast wpis od skargi odpowiada kwicie najniższego wpisu w sprawach przed sądami administracyjnymi, tj. 100 zł. W związku z tym ani realizowanie przez skarżącego zobowiązań alimentacyjnych wobec dzieci, ani konieczność spłaty przez niego kredytu hipotecznego, które to zobowiązanie nie korzysta z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami publicznoprawnymi, do których zaliczają się również koszty sądowe, nie daje podstaw do zasadnego domagania się przez niego wsparcia ze środków publicznych. Obowiązek poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie nie przekracza bowiem możliwości finansowych skarżącego, zwłaszcza, że uiścił on już wpis od skargi, który stanowił najistotniejszy składnik przedmiotowych kosztów, zwolnienia od których się on domaga. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.