I SA/Rz 187/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2025 r. sprawy ze skargi K. S. na informację Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia 20 lutego 2025 r. nr DWP.422.5.2024 KPOD.01.03.-IW.01-8611/24 w przedmiocie negatywnej ponownej oceny wniosku o objęcie wsparciem przedsięwzięcia MŚP pn. "Inwestycje w firmie B. w województwie podkarpackim w produkty, usługi i [...]" postanawia pozostawić skargę bez rozpatrzenia. Przedmiotem skargi K. S. (dalej: wnioskodawczyni/skarżąca) jest informacja Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego (dalej: organ/RARR) z dnia 21 marca 2025 r. o negatywnej ocenie wniosku z dnia 17 września 2024 numer KPOD.01.03-IW.01-8611/24 o objęcie wsparciem przedsięwzięcia MŚP pn. "Inwestycje w firmie B. w Województwie Podkarpackim w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności" złożonego w naborze w ramach Programu Krajowy Plan Odbudowy i Zwiększania Odporności - Priorytet Odporność i konkurencyjność gospodarki - część grantowa - Działanie A 1.2.1. Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją dzielności. Pismem z dnia 24 lutego 2025 r. organ poinformował wnioskodawczynię o negatywnej ocenie wniosku o objęcie przedsięwzięcia MŚP wsparciem wobec nie spełnienia kryterium merytorycznego nr B6- wydatki w rantach przedsięwzięcia MŚP są kwalifikowane (uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia zakresu i celu przedsięwzięcia MŚP) oraz zgodne z obowiązującymi limitami. Według organu zaplanowany w ramach w/w projektu wydatek związany z zakupem elektrycznego skutera nie jest zgodny z rodzajem i zakresem wydatków kwalifikowalnych (kryterium B6) gdyż wnioskodawca błędnie przyporządkował wydatek z kategorii "środek transportu" do kategorii "środki trwałe". Zgodnie z Przewodnikiem Kwalifikowalności Wydatków wydatki poniesione na zakup nowych środków transportu mogą być kwalifikowane wyłącznie w wysokości odpowiadającej odpisom amortyzacyjnym, a wnioskodawca uwzględnił we wniosku wartość netto tego wydatku. Na powyższą informację o ponownej negatywnej ocenie w/w przedsięwzięcia, nie zgadzając się z powyższą oceną, strona wniosła skargę bezpośrednio do tut. Sądu w dniu 7 marca 2025 r. (data stempla pocztowego nadania w urzędzie pocztowym) powołując się na przepis art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) oraz art. 73 ust. 1,2 i 3 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 ( Dz.U. z 2022, poz.1079). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że relacja pomiędzy skarżącą a Agencją jako operatorem ma charakter cywilnoprawny. W ocenie organu, który przedstawił w tym zakresie szeroki wywód jurydyczny, materia będąca przedmiotem skargi nie mieści się w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego i nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego, skarga zatem powinna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Na rozprawie w dniu 8 lipca 2025 r. pełnomocnik organu sformułował kolejny wniosek o odrzucenie skargi, tym razem motywując go wniesieniem skargi po terminie. Wskazać wpierw należy, że Sąd nie podziela stanowiska organu o niedopuszczalności drogi sądowej w niniejszej sprawie, konsekwentnie przyjmując, podobnie jak w analogicznych sprawach toczących się przed tut. Sadem, a dotyczących oceny przez RARR jako operatora (podmiot udzielający pomocy) wniosków o wsparcie przedsięwzięć MŚP, że przysługuje skarga do sądu administracyjnego na zasadach wynikających z przepisów art. 14lzf ust. 3 i art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 198; dalej ustawa wdrożeniowa). Na marginesie zauważyć należy, że w skardze błędnie przywołano ustawę regulującą zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności, co rzecz jasna, nie miało żadnego wpływu na ocenę skargi. W świetle art. 14lzf ust. 3 ustawy wdrożeniowej, skargę należy wnieść bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o wyniku ponownej oceny przedsięwzięcia. Dokonując weryfikacji wniosku organu złożonego na rozprawie Sąd stwierdził, że termin do którego należało w niniejszej sprawie wnieść skargę do tut. Sądu na informację RARR o ponownej, negatywnej ocenie wniosku z dnia 21 marca 2025 r. upływał w dniu 4 kwietnia 2025 r. Tymczasem, skarga została wniesiona do Sądu, z uwzględnieniem treści art. 83 § 3 p.p.s.a. w dniu 7 kwietnia 2025 r. (data nadania w polskim urzędzie pocztowym). Oznacza to, że skarga została wniesiona po upływie w/w terminu w związku z czym w świetle art. 30c ust. 5 pkt 1 i art. 14zlf ust. 3 ustawy wdrożeniowej należało ja pozostawić bez rozpatrzenia. Godzi się jednak podkreślić, że wobec prezentowanego jak wyżej stanowiska organu co do braku w niniejszej sprawie kognicji sądu administracyjnego, skarżąca nie otrzymała pouczenia o prawie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na informację w przedmiocie ponownej negatywnej oceny jej wniosku, co może być okolicznością uzasadniającą wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, lecz inicjatywa w tym zakresie należy wyłącznie do podmiotu, który uchybił terminowi W okolicznościach jak powyżej Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.