I SA/Rz 188/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...] w przedmiocie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi S. M. jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w wysokości 10.914,32zł. W dniu 13 czerwca 2016r. do tut. Sądu wpłynął wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona we wniosku podniosła, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków i w realny sposób zagrozi stabilności finansowej Skarżącego oraz jego rodziny. Strona wskazała, że nie ma zgromadzonych oszczędności, które można by przeznaczyć na spłatę egzekwowanej kwoty nienależnie pobranych płatności, o czym świadczy treść wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ponadto Skarżący zaciągnął kredyt, dlatego też egzekucja nienależnie pobranej płatności może doprowadzić do utraty płynności finansowej oraz opóźnień w opłacaniu rat kredytowych. Kilkukrotnie wyższa niż miesięczny dochód Skarżącego oraz jego żony wysokość płatności, której zwrotu domaga się Agencja, przemawia za udzieleniem Stronie ochrony tymczasowej. Do wniosku Skarżący dołączył zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego na kwotę 12.010,71zł oraz tytuł wykonawczy wystawiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Krośnie dotyczący kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu płatności rolnośrodowiskowej na kwotę 10.914,32zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową, która ma na celu zabezpieczenie skarżącego przed wyjątkowo dolegliwymi skutkami, jakie mogą nastąpić w wyniku wykonania decyzji organu, będącej przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jedynie, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod tymi pojęciami należy natomiast rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., które umożliwiałyby uwzględnienie wniosku Skarżącego. Jak wynika z treści art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest dopuszczalne, gdy zachodzi prawdopodobieństwo powstania szkody o charakterze dolegliwym, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. przymiotnika "znaczna". Również w przypadku niebezpieczeństwa wywołania przez wykonanie decyzji określonych skutków, muszą być to konsekwencje szczególnego rodzaju - albowiem trudne do odwrócenia. W ocenie Sądu okoliczności wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie zachodzą. Skarżący uzasadniając przedstawione żądanie podniósł, że kwota nienależnie pobranych płatności, która obecnie jest przedmiotem prowadzonej egzekucji, przekracza kilkukrotnie wysokość dochodów, jaką może dysponować Skarżący oraz jego żona. Skarżący powołał się również na treść wniosku o przyznanie prawa pomocy, z którego wynika, że nie posiada on oszczędności, z których mógłby spłacić egzekwowaną należność. Jednakże z wniosku tego wynika również, że oprócz miesięcznego dochodu w wysokości 3.500zł Skarżący dysponuje również domem o wartości 230.000zł, mieszkaniem o wartości 120.000zł oraz gospodarstwem rolnym o wartości 250.000zł. W ocenie Sądu fakt dysponowania przez Skarżącego majątkiem o znacznej wartości przemawia za uznaniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie wywoła skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący wskazywał również, że za uwzględnieniem jego wniosku przemawia fakt spłacania przez niego rat kredytu bankowego. Ta okoliczność nie została jednak uprawdopodobniona przez Skarżącego, gdyż nie przedstawił on jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego ten fakt. Sąd nie może natomiast wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji jedynie na podstawie samej argumentacji Skarżącego, która nie została poparta odpowiednią dokumentacją. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.