I SA/Rz 193/13

Dnia 16 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II kwartał 2007 r. - postanawia- przywrócić termin do wniesienia skargi. I SA/Rz 193/13 UZASADNIENIE W piśmie z dnia 15 lutego 2013 r. T. L. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II kwartał 2007 r. Skarga ta została wniesiona (przesyłką pocztową poleconą) bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie dlatego w piśmie z dnia 22 lutego 2013 r. przekazano ww. skargę do Dyrektora Izby Skarbowej. Następnie w dniu 27 marca 2013 r. skarżący T. L. nadał w Urzędzie Pocztowym w S. W. przesyłkę zawierającą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą z dnia 15 lutego 2013 r. Przesyłkę tą zaadresowano do Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu T. L. wskazał, że od kilku miesięcy leczy staw kolanowy, który w dniu 8 maja 2013 r. ma być operowany. W terminie otwartym do złożenia skargi, z powodu ww. choroby nie był w stanie się poruszać dlatego skorzystał z pomocy syna, który w dniu 19 lutego 2013 r. nadał na poczcie sporządzoną samodzielnie przez T. L. skargęz dnia 15 lutego 2013 r. Jednak koperta zawierająca ww. pismo została błędnie zaadresowana, gdyż syn skarżącego, wskazał jako adresata przesyłki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Skarżący podniósł, iż błąd ten był nieumyślny zaś gdyby wysyłał skargę samodzielnie, kopertę opisałby prawidłowo. Do wniosku dołączono zaświadczenia lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie również art. 86 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jak stanowi art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W pierwszej kolejności należy dokonać kontroli przedmiotowego wniosku pod względem spełnienia kryteriów formalnych, warunkujących jego merytoryczne rozpoznanie. Jak wynika z akt sprawy, przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 20 marca 2013 r., gdyż w dniu tym doręczono skarżącemu odpowiedź na skargę, z której wynikało, że pismo zawierające skargę zostało wniesione bezpośrednio do tut. Sądu a w konsekwencji z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Skarżący nadał w Urzędzie Pocztowym w S. W. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 27 marca 2013 r. zatem zachował 7 – dniowym termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. Wraz z wnioskiem skarżący złożył ponownie skargę z dnia 15 lutego 2013 r. zaś pisma te wniósł do Sądu za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej spełnił więc wymogi formalne, wskazane w art. 87 § 3 i § 4 P.p.s.a. Przechodząc do rozważania, czy w niniejszej sprawie uchybienie terminu miało charakter niezawiniony należy wskazać, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany ze względu na wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (tak J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, komentarz do art. 86.). Wnioskodawca powinien zaś przedstawić rzetelną argumentację uprawdopodabniającą, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu z powodu zaistnienia przeszkody, której nie można było usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 26.10.2009 r., I OZ 996/09, LexPolonica nr 2294712). W niniejszej sprawie, jako przyczynę uchybienia terminu skarżący podał chorobę stawu kolanowego, która uniemożliwiła mu poruszanie się i tym samym samodzielne nadanie skargi. W orzecznictwie podnosi się, że w razie choroby, która wymaga leżenia skarżący w celu dochowania należytej staranności powinien posłużyć się domownikiem w celu dochowania terminu do dokonania czynności procesowej (por. postanowienie NSA z dnia 15.12.2004 r., OZ 809/2004, LexPolonica nr 375749). Należy zauważyć, że z przedstawionych zaświadczeń lekarskich wynika, że opisana wyżej choroba wymagała unieruchomienia skarżącego, zatem uprawnionym jest stwierdzenie, że T. L. w terminie otwartym do wniesienia skargi nie był wstanie nadać jej osobiście. Skorzystanie z pomocy syna, który miał nadać skargę wskazuje, że skarżący dochował należytej staranności, jakiej wymaga się od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Wobec braku możliwości nadania skargi osobiście skarżący podjął działania, które miały zapewnić dochowanie ustawowego terminu. Ponadto T. L. prawidłowo wskazał adresata skargi na pierwszej stronie pisma procesowego zatem błędne zaadresowanie koperty przez syna a w konsekwencji nieprawidłowe doręczenie przedmiotowej przesyłki stanowią okoliczności, na które skarżący nie miał wpływu. Z przedstawionych wyżej względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.