I SA/Rz 195/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku Z. T. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych, w sprawie ze skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) stycznia 2012 r., nr: (...) oraz (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2006 r. i czerwiec 2007 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Z. T. wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, składając oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym jest on osobą rozwiedzioną, prowadzącą samodzielnie jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie uzyskującą żadnych dochodów. Ze złożonego oświadczenia wynika także, że skarżący po utracie pracy zamieszkuje u swojej matki, na której utrzymaniu faktycznie pozostaje. Jego matka zaś jest 87 letnią emerytką, pobierającą emeryturę, której wysokość określona została na kwotę 2 400 zł. Jeżeli chodzi o ponoszone wydatki, to skarżący podał, że obejmują one następujące pozycje: opłaty związane z utrzymaniem domu – 1 100 zł miesięcznie, koszty zakupu żywności – 1 000-1 500 zł miesięcznie, koszty zakupu leków – 300-400 zł miesięcznie. Składając dodatkowe oświadczenie o stanie majątkowym skarżący podał również, że nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, ponieważ ma umowę o pracę, jednakże nie uzyskuje żadnych dochodów, w związku ze swym stanem zdrowia (przebywa na zwolnieniu lekarskim). Potwierdził też, że nadal jest prezesem spółki z o.o. i zasiada w radzie fundacji, które to podmioty nie prowadzą aktualnie działalności gospodarczej. Wraz z dodatkowym oświadczeniem skarżący przedłożył między innymi kserokopie rachunków za dostarczane media i usługi komunalne, a także wyciąg z rachunku bankowego swojej matki, zgodnie z którym, wpływa na niego systematycznie jej emerytura w wysokości 1 643,89 zł, a skarżący widnieje jako "nadawca" niektórych zleceń. Wpisy od skarg kasacyjnych w niniejszych sprawach wynoszą po 100 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona występująca o przyznanie tego prawa winna wykazać spełnienie wyżej wymienionych przesłanek przede wszystkim poprzez złożenie kompletnego i wiarygodnego oświadczenia o jej sytuacji rodzinnej i majątkowej, na urzędowym formularzu, a także, na wezwanie sądu lub rozpoznającego wniosek referendarza dodatkowego oświadczenia i dokumentów potwierdzających prawdziwość oświadczeń. Mając na uwadze treść złożonych przez skarżącego oświadczeń i dokumentów należy stwierdzić, że zawarte w oświadczeniach twierdzenia, co do poszczególnych okoliczności, mających znaczenie dla oceny spełnienia przesłane prawa pomocy, są niewiarygodne. Wynika to przede wszystkim z tego, że skarżący stanowczo twierdzi, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, podczas gdy cały czas, pozostaje na faktycznym utrzymaniu swojej matki, zamieszkuje w jej domu, stale się nią opiekuje oraz systematycznie dokonuje przelewów z jej rachunku bankowego oraz wypłat gotówkowych. Okoliczności te świadczą więc jednoznacznie o tym, że prowadzi on z nią wspólne gospodarstwo domowe i bez znaczenia jest tu fakt czy na jego matce ciąży względem niego obowiązek alimentacyjny. Dlatego też rozważając kwestię spełnienia przez niego przesłanek prawa pomocy należy wziąć pod uwagę tę okoliczność, gdyż ma ona istotny wpływ na ocenę zasadności jego wniosku w tym zakresie. Przeciwko wiarygodności składanych oświadczeń świadczy także to, że wysokość zadeklarowanych wydatków w gospodarstwie domowym skarżącego, biorąc pod uwagę najniższe z podawanych przez niego wartości wynosi 2 400 zł, podczas gdy na konto jego matki, z tytułu emerytury, wpływa nie kwotą 2 400 zł, jak to zadeklarowano w oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu, lecz 1 643,89 zł. Skarżący nie wyjaśnił zaś skąd pochodzą brakujące środki na pokrycie różnicy pomiędzy wydatkami a dochodami, co sprawia, że trudno jest przyjąć podawane przez niego dane bezkrytycznie, jako wiarygodne i rzetelne. Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę także na to, że skarżący cały czas twierdzi, że uzyskuje żadnych dochodów, w związku z czym logiczne jest nie powinien ponosić też jakichkolwiek wydatków, tymczasem pozostając prezesem spółki kapitałowej i zasadzając w radzie fundacji musi dysponować przecież pewnymi środkami, z których możliwe byłoby pokrycie chociażby kosztów wyjazdów służbowych. Fakt ten poddaje więc w wątpliwość prawdziwość jego oświadczeń w tym zakresie. Tak samo, składając dodatkowe oświadczenie o stanie majątkowym, skarżący przedłożył między innymi kserokopie zwolnień lekarskich, wystawionych w placówkach medycznych, leżących poza miejscem jego zamieszkania (w Wieliczce, Nowym Sączu, Krakowie), co wskazuje na to, że na dojazd do nich też niezbędne są pewne koszty, których pochodzenie nie zostało w jakikolwiek sposób przedstawione. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., w związku z w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.