I SA/Rz 195/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skarg Z. T. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) stycznia 2012 r., nr (...) oraz nr (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2006 r. oraz czerwiec 2007 r., w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek. Składając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, Z. T. złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie uzyskując żadnych dochodów oraz nie posiadając jakiegokolwiek majątku. Nadmienił jednak, że mieszka u matki, która go utrzymuje. Matka skarżącego jest 87 letnią emerytką, pobierającą emeryturę w wysokości 2 400 zł miesięcznie. Wypowiadając się odnośnie ponoszonych przez jego matkę wydatków skarżący podał, że opłaty związane z utrzymaniem domu wynoszą 1 100 zł miesięcznie, koszty zakupu żywności wahają się od 1 000 do 1 500 zł, natomiast na zakup leków przeznacza ona od 300-400 zł miesięcznie. Skarżący wezwany do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym podał, że jest osobą bezrobotną, pozostającą jednocześnie na zwolnieniu lekarskim. Dodał ponadto, że w dalszym ciągu jest prezesem sp. z o.o. oraz zasiada w radzie fundacji, które to podmioty nie prowadzą działalności gospodarczej. Do dodatkowego oświadczenia skarżący dołączył kserokopie rachunków za media, które uprawdopodabniają podaną przez niego wysokość wydatków, przeznaczanych na utrzymanie domu, a także wyciąg z rachunku bankowego jego matki, z którego wynika, że z tytułu emerytury wpływa co miesiąc na ten rachunek kwota 1 643,89 zł, natomiast skarżący widnieje jako nadawca zleceń przelewu, dokonywanych z tego rachunków. Wpis od skargi kasacyjnej w niniejszych sprawach, zgodnie z zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału I wynosi łącznie 200 zł (po 100 zł od każdej ze spraw). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy spoczywa na stronie wnioskującej o jego przyznanie, która winna tego dokonać poprzez złożenie kompletnych i wiarygodnych oświadczeń oraz odpowiednich dokumentów źródłowych. Mając na uwadze powyższe, w kontekście informacji wynikających ze złożonych przez skarżącego oświadczeń należy stwierdzić, że nie wykazał on że spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy. Wiąże się to głównie z tym, że złożone przez niego oświadczenia są wewnętrznie sprzeczne, a przez to niewiarygodne. Skarżący twierdzi bowiem, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, podczas gdy faktycznie jest na utrzymaniu matki, zamieszkuje w jej mieszkaniu, dokonuje także przelewów z jej rachunku bankowego. Wszystko to świadczy ewidentnie o tym, że wbrew swoim twierdzeniom prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, dlatego też rozpoznając jego wniosek o przyznanie prawa pomocy należy wziąć pod uwagę sytuację materialną wszystkich osób wspólnie z nim gospodarujących. Niezależnie od powyższego należy także podkreślić, że przyjmując nawet najniższe wartości podawanych we wniosku wysokości miesięcznych wydatków, ich suma wynosi 2 400 zł miesięczne, tymczasem matka skarżącego uzyskuje miesięcznie 1 643,89 zł (taka kwota wpływa na jej rachunek bankowy). Różnica ta powoduje uzasadnione wątpliwości, co do prawdziwości podawanych przez niego informacji, nie sposób bowiem przyjąć za rzetelne wyjaśnienia, że brakujące środki pochodzą z okazjonalnych pożyczek, tym bardziej, że nie podano od kogo konkretnie miałyby być one uzyskiwane, ani też ich wysokości. Nie można pominąć także tego, że skarżący leczy się poza miejscem stałego zamieszkania, co musi pociągać za sobą dodatkowe koszty, których nie uwzględniono w miesięcznym zestawieniu. Okoliczność ta potwierdza wątpliwości, co do wiarygodności złożonych przez niego oświadczeń, co do rzeczywistej wysokości dochodów w jego gospodarstwie domowym. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.