I SA/Rz 20/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku E. K. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...), w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. E. K. złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, podając w oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i dwójką małoletnich dzieci. Ze złożonego przez skarżącą oświadczenia wynika ponadto, że utrzymuje się ona z działalności gospodarczej, uzyskując z tego tytułu dochód w wysokości ok 2 500 zł brutto miesięcznie (podając wysokość dochodu skarżąca zaznaczyła w nawiasie, że pobiera chorobowe z ZUS), a jej mąż jest osobą bezrobotną. Jeżeli chodzi o zgromadzony majątek to skarżąca podała, że obejmuje on mieszkanie o pow. 47 m2, a także nieruchomości rolne o pow. 0,1867 i 0,08 ha. W wykonaniu wezwania do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym skarżąca przedłożyła zestawienie wydatków w ujęciu miesięcznym, które obejmuje takie pozycje jak: czynsz – 496,71 zł, gaz 411,49 zł, energia elektryczna 351,01 zł, telefon 127,82 zł, przedszkole 132,15 zł, żywność 1 350 zł, leki 100 zł, środki czystości 200 zł, odzież 300 zł. Przedłożyła także między innymi wyciąg z rachunku bankowego, kopie deklaracji składanych na poczet podatku od towarów i usług, za okres od października do grudnia 2012 r., zgodnie z którymi podstawa opodatkowania tym podatkiem wynosiła w tym czasie odpowiednio: 7 910 zł, 6 863 zł, 13 684 zł. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 10 stycznia 2013 r. wynosi 100 zł. Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Poprzez wykazanie przesłanek o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie należy rozumieć złożenie pełnego, kompletnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, z którego wynikałoby, że wnioskodawca nie ma możliwości partycypowania w jakimkolwiek stopniu w kosztach postępowania. W niniejszym przypadku nie sposób stwierdzić, że skarżąca wykazała, w sposób wyżej opisany, że spełnia przesłanki o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., ponieważ złożone przez nią oświadczenia zawierają sprzeczne informacje. I tak, w oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu skarżąca podała, że dochody jej gospodarstwa domowego wynoszą miesięcznie ok 2 500 zł brutto miesięcznie, wskazując w nawiasie na pobieranie zasiłku chorobowego, wobec czego należy przyjąć, że podana kwota uwzględnia również przychody z tego tytułu. Jeżeli zaś chodzi o wydatki, to z przedłożonego zestawienia poszczególnych pozycji wydatkowych, w ujęciu miesięcznym, wynika, że ich suma wynosi łącznie 3 469,18 zł, tak więc znacznie przewyższa kwotę deklarowanych dochodów. Skarżąca nie wyjaśniła jednak skąd pochodzą środki na pokrycie tej różnicy, dlatego też oceniając jej sytuację materialną pod kątem spełnienia przesłanek prawa pomocy nie sposób stwierdzić, że wykazała ona w sposób wiarygodny, iż taka pomoc powinna jej zostać przyznana. W tym miejscu należy zaznaczyć, że dane wynikające z przedłożonego przez skarżącą wyciągu z rachunku bankowego nie odzwierciedlają w pełni obrotów prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, ponieważ wysokość podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, podana w z deklaracjach za okres od października do grudnia 2012 r., jest znacznie wyższa niż wpływy odnotowane na tym rachunku. W tej sytuacja nie jest możliwym, ustalenie rzeczywistych dochodów skarżącej, która zapewne rozlicza się ze swoimi kontrahentami w formie gotówkowej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.