I SA/Rz 20/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku GK o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia i uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 marca 2017 r. sygn. I SA/Rz 20/16 w sprawie ze skarg GK na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w [.] z dnia [.] listopada 2015 r.: - nr [.] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. - nr [.] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. - p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 14 marca 2017 r. (k.265) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił sprzeciw GK od postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 stycznia 2017 r. (k.238). Doręczone skarżącemu w dniu 17 marca 2017 r.(k. 272) w odpisie postanowienie zostało przez niego w dniu 23 marca 2017 r. (data stempla pocztowego, k. 277) zaskarżone zażaleniem. Z uwagi na stwierdzone braki formalne zażalenia zarządzeniem z dnia 24 marca 2017 r. (k. 278) wezwano skarżącego do ich uzupełnienia poprzez podpisanie pisma oraz nadesłanie jego odpisu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Doręczone adresatowi osobiście w dniu 7 kwietnia 2017 r. (k. 281) wezwanie nie zostało wykonane. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił powyższe zażalenie, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r. sygn. I FZ 291/17 oddalił zażalenie G. K. na to postanowienie. Wraz z zażaleniem na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 lipca 2017 r., skarżący zgłosił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na ww. postanowienie z dnia 14 marca 2017 r. podnosząc, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia nigdy nie dotarło do właściwego adresata, najprawdopodobniej przez niedopatrzenie doręczyciela, który wydał przesyłkę niewłaściwej osobie, prawdopodobnie na skutek podania przez nią fałszywych danych osobowych. Nie miał więc możliwości uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Jest to tym bardziej istotne, że 7 kwietnia 2017 r. przebywał poza R. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej określanej skrótem "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl jednak przepisów art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, jeżeli zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu wymaga wskazania okoliczności, które przemawiać będą za uznaniem, że niedopełnienie czynności w przepisanym terminie odbyło się bez zaniedbania strony. Oceny tej dokonuje się przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której nie można było usunąć przy użyciu dostępnych normalnie sił i środków. Okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu powinny być niezależne od strony i przez nią nieprzewidywalne. Rozpoznając wniosek skarżącego w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że jego żądanie zawarte w petitum rozmija się z treścią uzasadnienia. Przywrócenie terminu do złożenia zażalenia nie mogłoby nastąpić, ponieważ zażalenie na postanowienie z dnia 14 marca 2017 r. zostało wniesione w przepisanym terminie, a zatem nie doszło do jego uchybienia. Nie zostały zatem spełnione w tym zakresie przesłanki określone w art. 85, art. 86 § 1 i art. 243 § 1 p.p.s.a. Powodem odrzucenia zażalenia było natomiast nieuzupełnienie braków formalnych. Tak więc – mając na względzie uzasadnienie wniosku oraz zasadę (łac.) falsa demonstratio non nocet, wniosek ten należało rozpoznać przede wszystkim jako żądanie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, co istotne, w sprawie dotyczącej umorzonego postępowania o przyznanie prawa pomocy zainicjowanego wnioskiem złożonym w czasie, kiedy rozpoznawano inny, wcześniej zgłoszony wniosek w tym samym zakresie. Okoliczność ta, w świetle art. 86 § 2 i art. 88 p.p.s.a., miałaby wpływ na ocenę dopuszczalności wniosku, gdyby dotyczyła istoty sprawy o prawo pomocy, ale Sąd przyjął, że skoro dotyczy zażalenia - to wniosek taki ocenić należy jako dopuszczalny. Przedstawiona argumentacja nie stanowiła uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Skarżący odebrał wezwanie (pismo sądowe z dnia 24 marca 2017 r., k. 279, oraz zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane 7 kwietnia 2017 r., k.281). Jak zaś podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 listopada 2017 r. sygn. I FZ 291/17, odnosząc się do tej kwestii, wezwanie to zostało skarżącemu doręczone osobiście w dniu 7 kwietnia 2017 r., a przedstawione twierdzenia okazały się gołosłowne. W orzeczeniu tym podważono także argumentację skarżącego o jego nieobecności w dniu 7 kwietnia 2017 r. w R., jako że w innej sprawie złożył odmienne oświadczenie w tej kwestii. Nie przedstawił też żadnych dowodów, które potwierdzałyby stawiane zarzuty wobec doręczyciela pocztowego. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że niedopełnienie obowiązku uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 14 marca 2017 r. obciąża skarżącego z jemu wiadomych tylko względów. Nie wskazano zaś na jakiekolwiek niezależne od wnioskodawcy powody, które obiektywnie oceniane stanowiłyby dla niego usprawiedliwienie i dowodziłyby braku winy w uchybieniu terminu. Dlatego, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono o odmowie jego przywrócenia.