I SA/Rz 203/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie NSA Bożena Wieczorska WSA Kazimierz Włoch (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Paśko po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 5 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi H. Dz. i K. Dz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za 2006r. - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lipca 2007r. znak [...] Burmistrza ustalono podatek rolny w kwocie 14zł dla H.D. oraz innych osób solidarnie zobowiązanych tj. J.D., A.D., D.D., M.L., W.D., Z.D., K.D., K.D., J.S. od użytków rolnych o ogólnej powierzchni 1,02ha fizycznych, 0,4265h przeliczeniowych, położonych w D. Organ I instancji ustalił, że współwłaścicielami powyższych nieruchomości rolnych są: A.D., D.D., M.L., H.D., W.D., ...., K.D., K.D., J.S.– wszyscy po 3/36 części oraz J.D. w 9/36 części. Gospodarstwo to nie jest użytkowane przez jedną osobę, dlatego obowiązek podatkowy ciąży zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 2006r. nr 136, poz. 969) solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. W wyniku wniesionego odwołania od powyższej decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2007r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w całości. Organ odwoławczy podniósł, że w decyzji organu I instancji nie mogło nastąpić rozłożenie podatku rolnego na poszczególnych współwłaścicieli według posiadanego udziału procentowego, gdyż art. 3 ust. 5 wyżej cyt. ustawy o podatku rolnym stanowi, że jeżeli grunty o których mowa w art. 1 tej ustawy stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach). Tymczasem z oświadczenia H.D. i K.D. z dnia 10 stycznia 2007r. wynika, iż grunty nie pozostają w użytkowaniu jednego ze współwłaścicieli. Organ I instancji prawidłowo wykorzystał ewidencję gruntów, jako nadrzędne źródło informacji faktycznych zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005r. nr 240, poz. 2027). Wszystkie elementy jakie powinna zawierać decyzja określa art. 207 Ordynacji podatkowej i brak było obowiązku informowania w decyzji o fakcie zapłaty podatku czy tez numerach działek. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego H.D. i K.D. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucili, iż w decyzjach brak zapisu o rozłożeniu podatku rolnego na poszczególnych współwłaścicieli według posiadanego przez nich udziału procentowego, zamiast odpowiedzialności solidarnej. W decyzjach nie napisano czy przedmiotowy podatek rolny nie został już opłacony w całości. Z decyzji nie wynika też jakie są numery ewidencyjne działek, gdzie są położone i za jakie działki podatek ma być zapłacony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z mocy art. l § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r., nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej - pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonego do Sądu aktu nie jest związany skargą tzn. rodzajem i treścią podniesionych zarzutów, a także jej wnioskami (art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej w skrócie jako: p.p.s.a.). Skarga jest bezzasadna. W aktach administracyjnych znajduje się kopia rejestru gruntów, z którego wynika, że w miejscowości D. w Gminie położone są działki gruntu o następujących numerach ewidencyjnych: 1273 o pow. 0,54ha, 1294 o pow. 0,09ha i 1287 o pow. 0,39ha o łącznej pow. 1,02ha. Współwłaścicielami powyższych działek są: D.D., A.D., H.D., K.D., K.D., W.D., Z.D., M.D., J.S.– wszyscy po 3/36 części oraz J.D. w wysokości 9/36 części. Z oświadczeń H.D. i K.D. z dnia 10 stycznia 2007r. wynika, iż wyżej opisane nieruchomości rolne stanowią gospodarstwo rolne i nie są prowadzone w całości przez jednego ze współwłaścicieli. W tej sytuacji zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 2006r. nr 136, poz. 969) obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Przepis ten stanowi, że jeżeli grunty rolne, o których mowa w art. 1 stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Dlatego organy podatkowe nie mogły podzielić zobowiązania z tytułu podatku według przypadających podatnikom części ułamkowych we współwłasności. Zgodnie z art. 3 ust. 6 wyżej cyt. ustawy o podatku rolnym, jeżeli jeden ze współwłaścicieli prowadzi gospodarstwo rolne objęte współwłasnością to jego obciąża obowiązek zapłaty podatku – ale taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Organy podatkowe prawidło wykorzystały dane zawarte w ewidencji gruntów zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. nr 240 poz. 2027). Zmiany w wysokości udziałów jakie miały miejsce w 2008r. nie mają znaczenia, gdyż podatek rolny ustalony został za 2006r. Zarzut, że decyzje nie zawierają informacji o wysokości zapłaconego podatku, nie wyszczególniają numerów ewidencyjnych działek i ich położenia jest również bezzasadny, ponieważ art. 210 § 1 pkt. 1-8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. nr 8 poz. 60) nie wymaga, aby takie dane znalazły się w decyzji. Z uwagi na powyższe, ponieważ organy podatkowe nie dopuściły się prawa materialnego jak i procesowego skarga, jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.