I SA/Rz 203/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) stycznia 2018 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności, z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego, w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzją z dnia (...) stycznia 2018 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, ustalające skarżącemu kwotę nienależnie pobranych przez niego płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego, w wysokości 3 785,87 zł i nakazujące mu zwrot tych środków, w terminie 60 dni. Skarżący, nie godząc się z takim rozstrzygnięciem, zaskarżył go do Sądu, jednocześnie wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. Przedmiotowego wniosku nie uzasadnił jednak w jakikolwiek sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu, przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że jej wykonanie może skutkować pociągnięciem za sobą szczególnie dotkliwych dla wnioskodawcy skutków – tj. wyrządzeniem mu szkody. Co do zasady chodzi tutaj o tego rodzaju szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności (przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej) obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien wskazać na konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego twierdzeń, a w konsekwencji za uwzględnieniem wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o wstrzymanie wykonania decyzji, nie wskazał jednak żadnych okoliczności, które wskazywałyby na zasadność jego wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., od których spełnienia ustawodawca uzależnił przyznanie ochrony tymczasowej. W tej sytuacji brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jako że spełnienia przesłanek, o których wyżej mowa, nie sposób domniemywać. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.