I SA/Rz 204/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi "A." spółka z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021r., nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: NPUCS) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez "A" Spółka z o.o. (dalej: Spółka/skarżąca) na postanowienie NPUCS z dnia [...] grudnia 2020r., nr [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy w piśmie z dnia 24 listopada 2020r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego, złożyła wniosek o zawieszenie postępowania podatkowego w sprawie nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020r., nr [...], organ I instancji odmówił zawieszenia prowadzonego wobec spółki postępowania podatkowego. Postanowienie to zostało wysłane do pełnomocnika spółki za pośrednictwem Poczty Polskiej na wskazany adres do korespondencji, tj. ul. [...], [...] W. Na powyższe postanowienie Spółka w dniu 23 grudnia 2020r. wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021r., nr [...], NPUCS stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że postanowienie NPUCS z dnia [...] grudnia 2020r. o odmowie zawieszenia postępowania podatkowego zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi Spółki na wskazany przez niego adres do korespondencji w dniu 15 grudnia 2020r. Wynikający z art. 236 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2020r., poz. 1325 ze zm. – dalej: O.p.), siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie upłynął w dniu 22 grudnia 2020r. Pełnomocnik spółki wniósł zażalenie w dniu 23 grudnia 2020r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), co wynika z zapisów na kopercie przesyłki oraz wydruku ze strony internetowej Śledzenie przesyłek - Tracking Poczty Polskiej. Zażalenie wniesione zostało po terminie, stąd konieczne stało się wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi do jego wniesienia. Organ podkreślił, że wniesienie zażalenie po upływie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie wyklucza merytoryczne rozpoznanie sprawy, a organ II instancji działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 O.p. ma obowiązek stwierdzić w drodze postanowienia, uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Rozstrzygniecie to nie zależy więc od uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasadzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy nie znajdował on zastosowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że brak jakichkolwiek podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., gdyż zażalenie zostało wniesione w terminie. Postanowienie z dnia [...] grudnia 2020r. o odmowie zawieszenia postępowania podatkowego zostało doręczone w dniu 16 grudnia 2020r. Skarżąca wskazała, że na prośbę skierowaną do organu w rozmowie telefonicznej uzyskała informację, że podpis osoby, która pokwitowała odbiór ww. korespondencji jest nieczytelny. Ponadto w wyniku reklamacji doręczenia przesyłki poinformowano skarżącą o braku potwierdzenia doręczenia ww. korespondencji. Zdaniem skarżącej, wobec braku innych dowodów (poza wyciągiem z książki korespondencji przychodzącej spółki) na okoliczność ustalenia w jakim rozpoczął się bieg terminu do wniesienia zażalenia, w jej ocenie, termin należało liczyć od dnia 16 grudnia 2020r. Do skargi załączono potwierdzona za zgodność kserokopię wyciągu z książki korespondencji przychodzącej skarżącej. W odpowiedzi na skargę NPUCS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 . – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2019r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest trafność stanowiska NPUCS stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie tego organu o odmowie zawieszenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania podatkowego. Zaznaczyć należy, że na podstawie art. 221a § 1 O.p. stosowanym odpowiednio w postępowaniu zażaleniowym z mocy art. 239 O.p., właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wydane w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego jest ten sam organ podatkowy, który stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym. W przedmiotowej sprawie właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania był zatem ten sam organ podatkowy, który wydał postanowienie, tj. NPUCS. Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 228 § 1 pkt 2 O.p., w zw. z art. 239 O.p. Na mocy tych przepisów organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art.228 § 2 zw. z art. 239 O.p.). Stosownie do art. 236 § 2 pkt 1 O.p. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Brzmienie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., a w szczególności użyty tam zwrot "stwierdza", wskazuje, że organ podatkowy obowiązany jest wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu w każdym przypadku gdy zażalenie zostało wniesione z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 236 § 2 pkt 1 O.p. Jednakże warunkiem wydania takiego postanowienia jest stwierdzenie, że postanowienie, na które wniesiono zażalenie zostało skutecznie doręczone stronie. Na etapie wstępnego badania zażalenia organ obowiązany jest zatem ustalić datę doręczenia postanowienia, przy czym badaniu podlega również prawidłowość doręczenia, oraz datę wniesienia zażalenia przez stronę. Przy braku skutecznego doręczenia nie rozpoczyna się bowiem bieg terminu do wniesienia zażalenia i wobec tego nie może on zostać przekroczony. W przedmiotowej sprawie w zaskarżonym postanowieniu organ stwierdził, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2020r., którego dotyczyło zażalenie, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 grudnia 2020r. Organ ustalił, że siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia upłynął w dniu 22 grudnia 2020r. Zażalenie zostało wniesione w dniu 23 grudnia 2020r., a zatem z uchybieniem terminu. Skarżąca kwestionuje legalność zaskarżonego postanowienia twierdząc, że zażalenie zostało wniesione w terminie, gdyż postanowienie z dnia [...] grudnia 2020r. zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 16 grudnia 2020r. Taka data doręczenia wynika bowiem z zapisów książki korespondencji przychodzącej spółki. W przekonaniu Sądu w niniejszej sprawie NPUCS prawidłowo uznał, że zażalenie zostało wniesione przez skarżącą z uchybieniem terminu. O prawidłowości stanowiska dotyczącego organu świadczy znajdujący się aktach administracyjnych sprawy duplikat potwierdzenia odbioru postanowienia z dnia [...] grudnia 2020r., z którego wynika, że skierowaną do pełnomocnika skarżącej przesyłkę doręczono w dniu 15 grudnia 2020r., a nie jak twierdzi skarżąca – w dniu 16 grudnia 2020r. Prawidłowo zatem uznano, że zażalenie, które zostało nadane za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 23 grudnia 2020r. zostało wniesione po terminie, który upłynął w dniu 22 grudnia 2020r. W tej sytuacji organ zobligowany był do wydania, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 O.p., postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Uchybienie terminu jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 228 § 1 pkt 2 O.p, co wynika wprost z treści tego przepisu. W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia nie zależy od uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Przekroczenie terminu obliguje do uznania, że dokonana czynność jest bezskuteczna, a organ ma obowiązek wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie podważa wynikającej ze zwrotnego potwierdzenia odbioru okoliczności, że doręczenie postanowienia organu I instancji miało miejsce 15 grudnia 2020r. Według Sądu, przedłożony ze skargą wyciąg z książki korespondencji przychodzącej skarżącej nie stanowi dowodu mogącego skutecznie zakwestionować prawidłowość ustaleń organu co do daty doręczenia postanowienia, dokonanych na podstawie zwrotnego potwierdzenia jego odbioru. Ten przedstawiony przez skarżącą wraz ze skargą dokument prywatny należy ocenić jako niekompletny, gdyż zawiera jedynie częściowe dane z dni 15 i 16 grudnia 2020r. Ponadto zapisy są sformułowane zbyt ogólnie i na ich podstawie nie można stwierdzić, czy zapis z dnia 16 grudnia 2020r. na który powołuje się skarżąca faktycznie dotyczy postanowienia NPUCS z dnia [...] grudnia 2020r. W tej sytuacji należy uznać, że twierdzenia skarżącej o innej dacie doręczenia postanowienia, objętego zażaleniem, niż data ustalona przez organ na podstawie zwrotnego potwierdzenia jego odbioru i potwierdzona przez operatora pocztowego, nie zostały przez nią wykazane. Z przedstawionych względów, w ocenie Sądu, zarzut naruszania art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Sąd jest niezasadny. Reasumując, skoro skarżąca nie dochowała terminu przewidzianego na złożenie zażalenia, zatem stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 O.p., organ rozpatrujący ten środek zaskarżenia prawidłowo wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do jego wniesienia. Mając na względzie powyższe brak jest podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.