I SA/Rz 207/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" Sp. z o.o., z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2011 r., nr (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług, z tytułu importu towaru w związku z wnioskiem skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: oddalić wniosek. Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r., nr (...), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) października 2011 r., nr (...) w przedmiocie określenia Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu "A" Sp. z o.o., z siedzibą w R., zwanej dalej: spółką, zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Decyzję tę, wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, doręczono prokurentowi spółki – A. P., która odebrała ją osobiście w dniu 2 stycznia 2012r. (własnoręczne potwierdzenie odbioru decyzji – k 50 akt administracyjnych sprawy). W dniu 23 grudnia 2011 r. adwokat – A. B. – powołując się na pełnomocnictwo spółki nadała w Urzędzie Pocztowym K. 3, na adres Naczelnika Urzędu Celnego, pismo zatytułowane "ustosunkowane się", podnosząc w nim szereg kwestii o charakterze merytorycznym, a dotyczących rozstrzyganej sprawy. Pismo to zostało przekazane Dyrektorowi Izby Celnej, który z kolei pismem z dnia 18 stycznia 2012, doręczonym pełnomocnikowi – adwokatowi A. B. - w dniu 24 stycznia 2012 r., poinformował o braku umocowania do działania w imieniu spółki oraz o wydaniu decyzji przez organ I instancji. W dniu 8 lutego 2012 r. pełnomocnik spółki nadała w Urzędzie Pocztowym K. 53 skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2011 r., domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oraz orzeczenia co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowa decyzja nie została prawidłowo doręczona, tj. nie doręczono jej pełnomocnikowi, który został ustanowiony już w listopadzie 2011 r. oraz że zawierała ona błędne pouczenie co do sposobu jej zaskarżenia. W uzasadnieniu skargi (k-5 akt sądowych) zawarty został ponadto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, złożony "z ostrożności procesowej", w związku – jak się argumentuje ten wniosek - błędnym pouczeniem, co do zaskarżenia wydanego rozstrzygnięcia. W wykonaniu do wezwania Przewodniczącego Wydziału I o przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania spółki pełnomocnik – w zakreślonym siedmiodniowym terminie - przedłożyła poświadczoną przez siebie kopię pełnomocnictwa udzielonego jej przez prokurenta spółki, do reprezentowania jej przed organami podatkowymi – organami celnymi w zakresie długu celnego, a także podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, jak również przed sądami administracyjnymi. Przedmiotowy dokument pełnomocnictwa nie zawiera daty jego udzielenia (poświadczenie za zgodność z oryginałem pochodzi z dnia 2 kwietnia 2012r.), jednakże w jego treści zawarte zostało stwierdzenie, że pełnomocnictwo udzielone pełnomocnikowi było aktualne na dzień składania skarg w sprawach: I SA/Rz 207/12 i I SA/Rz 208/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Opisaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej, doręczono skutecznie spółce – do rąk prokurenta w dniu 2 stycznia 2012 r. Zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a więc ustawowy termin do wniesienia skargi przez spółkę upłynął z dniem 1 lutego 2012 r. Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl natomiast art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponadto w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a). W tym miejscu Sąd dodaje, że mimo iż skarga została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, to wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został sformułowany w sposób budzący wątpliwości co do rodzaju żądania (prośby) kierowanej do Sądu. Niemniej, kierując się zasadą prawa do sądu, a także użytym sformułowaniem "z wnioskiem o przywrócenie terminu", w powiązaniu z przytoczonym zarzutem, bezpośrednio poprzedzającym wniosek, Sąd przyjął, że spółka skierowała do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który wymaga rozpoznania. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała że uchybienie terminu do wniesienia skargi było przez nią niezawinione, albowiem jej twierdzenia odnośnie niewłaściwego doręczenia decyzji organu odwoławczego, tj. niedoręczenie jej pełnomocnikowi, nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, w których brak jakichkolwiek dowodów działania w sprawie pełnomocnika. W całym postępowaniu podatkowym spółka była reprezentowana przez prokurenta i to jemu doręczona została zarówno decyzja organu I instancji, jak i organu odwoławczego. W tej sytuacji nie sposób jest domniemywać działania w sprawie pełnomocnika, zwłaszcza że przedłożone na wezwanie Sądu pełnomocnictwo do działania w imieniu spółki, choć nie zawiera daty jego wystawienia, wskazuje na sygnatury spraw sądowych, odpowiednio I SA/Rz 207/12 i I SA/Rz 208/12, co wyklucza możliwość jego udzielenia przed wniesieniem skargi na decyzję z 30 grudnia 2011 r., a tym samym działania pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym. Tak więc brak jest podstaw do przyjęcia, że doręczenie decyzji spółce było wadliwe, co miałoby usprawiedliwiać uchybienie terminu do wniesienia skargi. Podobnie brak jest podstaw do stwierdzenie, że zaskarżona decyzja zawierała wadliwe pouczenie co do terminu i sposobu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co również miałoby usprawiedliwiać uchybienie terminu do wniesienia skargi. W pouczeniu tym bowiem wskazano, że od decyzji służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnoszona w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej. Pouczenie takie odpowiada wymogom art. 210 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8 poz. 60, ze zm., zwana dalej: Ordynacją podatkową) oraz art. 52 i art. 53 p.p.s.a., nie sposób więc na tej podstawie uznać, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było przez spółkę niezawinione. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nie było niezawinione, dlatego też Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., oddalił wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.