I SA/Rz 209/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2008 r., w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w R. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. określającą M. J.i zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2008 r. w kwocie 30.166,00 zł. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, iż natychmiastowe wykonanie tej decyzji uzasadnione jest niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody po jego stronie oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jej wykonanie wiązałoby się z koniecznością sprzedaży jedynego, należącego do niego składnika majątkowego tj. samochodu, który chciał wykorzystywać do prowadzenia działalności gospodarczej, transportu drogowego towarów, po wznowieniu jej wykonywania od 1 lipca 2011 r. Pozbawienie go jedynego samochodu jaki posiada, uniemożliwi podjęcie zawieszonej działalności gospodarczej i pozbawi możliwości uzyskiwania dochodów, jak też konieczność likwidacji firmy. Poniesiona przez niego w ten sposób szkoda, na skutek ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji, uniemożliwi jej zrekompensowanie wskutek zwrotu wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe odwrócenie jej skutków. Wysoka kwota zobowiązania spowoduje, że skarżący będzie zmuszony do wyjazdu za granicę celem pozyskania środków potrzebnych na jej spłatę. Do wniosku dołączono zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 14 czerwca 2007 r., potwierdzające, że przedmiotem działalności gospodarczej jest transport drogowy, oraz wniosek skarżącego o wpis do ewidencji z działalności gospodarczej informacji o zawieszeniu działalności z dniem 31 stycznia 2011 r. na okres pięciu miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie wykonalną. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – powoływanej dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami jej wykonania nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Analizując złożony wniosek pod kątem wymienionych na wstępie przesłanek Sąd doszedł do przekonania, że skarżący uprawdopodobnił okoliczności, na które powołuje się we wniosku a także, że okoliczności te wyczerpują przesłanki powołanego na wstępie przepisu. Świadczy o tym zarówno wysokość zobowiązania, do którego zapłaty skarżący jest zobowiązany jak też jego sytuacja finansowa. Niewątpliwie pozbawienie go jedynego składnika majątku, służącego do prowadzenia działalności gospodarczej będzie stanowiło dolegliwość, której rekompensata może okazać się niemożliwa. Wobec powyższego Sąd był zobowiązany do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.