I SA/Rz 21/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku J.T. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Toyota Land Cruiser - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie 312 zł od skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia, skarżąca J.T. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku podała, że osiągane dochody – kwota 1899 zł brutto ze stosunku pracy, z działalności gospodarczej strata – przeznaczane są na utrzymanie gospodarstwa domowego. Z wynagrodzenia za pracę prowadzona jest egzekucja sądowa, a mąż skarżącej - podobnie jak ona sama - nie posiada żadnego majątku ruchomego ani nieruchomości. Wezwana do złożenia dodatkowych wyjaśnień, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwaną w skrócie P.p.s.a., dotyczących możliwości płatniczych, skarżąca wyjaśniła, że nie korzysta z żadnych zapomóg i podobnego rodzaju świadczeń, wraz z mężem mieszka u syna, leczy się z powodu nadciśnienia tętniczego i wydatki z tego tytułu określiła na ok. 120 zł. Do oświadczenia załączyła paragon z apteki, kserokopie faktur za gaz, energię elektryczną, wodę, ścieki i telewizję. Przedłożyła także zeznanie PIT-36 za 2010 r. wraz z PIT-11 również za 2010 r. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy niewątpliwie stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a., a zatem interesem wnioskodawcy jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia takie wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w przytoczonych powyżej przepisach. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie (art. 245 § 3 i § 4 P.p.s.a.). Przede wszystkim dodatkowe oświadczenie o stanie majątkowym zostało potraktowane w sposób wybiórczy, mający świadczyć o trudnej sytuacji materialnej. Skarżąca nie przedłożyła wyciągów z rachunków bankowych i kart kredytowych, rachunków papierów wartościowych posiadanych przez domowników pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, kserokopii ksiąg rachunkowych prowadzonych w ramach działalności gospodarczej i składanych deklaracji dla podatku od towarów i usług, deklaracji PIT-11 za 2011, nie udokumentowała prowadzenia egzekucji z wynagrodzenia za pracę, podając jedynie, że kwota 1899 zł brutto z umowy o pracę jest zajęta przez komornika sądowego. Skoro skarżąca jako jedyny dochód jej rodziny wskazuje wynagrodzenie w ww. wysokości, pomniejszone na skutek postępowania egzekucyjnego (nieznana pozostaje ta kwota) i nadmienia, że osiąga stratę z działalności gospodarczej (brak dochodu), nie korzysta z pomocy osób i instytucji, to jej oświadczenie staje się niewiarygodne choćby tylko w konfrontacji z wysokością należnych opłat, związanych z utrzymaniem domu: 179,52 zł woda i ścieki, 133,37 zł energia elektryczna, 540,12 zł, 1.195,59 gaz, 102, 90 zł telewizja, przy czym faktury wystawione są na nazwisko skarżącej i jej męża, którzy według złożonego oświadczenia mieszkają u syna. Do wykazanych wydatków dodać należałoby przecież także inne podstawowe koszty, tj. wyżywienie, zakup odzieży, środków higieny, leków ok. 120 zł itp. Odnosząc się zaś do stwierdzenia o generowanej stracie z prowadzonej działalności gospodarczej, to należy mieć na uwadze, że wystąpienie straty nie koniecznie oznacza fiasko prowadzonej działalności gospodarczej; jest ona przecież wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami, np. gdy podmiot ponosi nakłady inwestycyjne, strata może być spowodowana wielkością odpisów amortyzacyjnych będących kosztami uzyskania przychodu, może być wykorzystana do obniżenia dochodu z tego źródła i nie oznacza braku środków finansowych, a co za tym idzie ta okoliczność nie warunkuje potrzeby udzielenia pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Jak wynika z przedłożonej deklaracji PIT-36 za 2010 r. skarżąca rozlicza stratę z 2007 r. i pomniejszyła dochód za ten rok z kwoty 51.890,28 zł do kwoty 36.492,08 zł dochodu do opodatkowania. Poddając wymienioną deklarację analizie dodać należy, że przychód skarżącej ze stosunku pracy wyniósł 27.256,18 zł (dochód- 25.587,46 zł), z pozarolniczej działalności gospodarczej zaś 2.257.685,57 zł (dochód- 26.302,82 zł). Brak jest natomiast danych za miniony rok (2011) Konkludując, trudna sytuacja skarżącej i jej rodziny, pomimo zobowiązania ją do przedłożenia dokumentów źródłowych, które potwierdzałyby podnoszone przez nią okoliczności, nie została– zdaniem rozpoznającego wniosek - uwiarygodniona. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 245 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.