I SA/Rz 210/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie SO. del. Jarosław Szaro /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi T. P., A. H., A. S. - wspólników "A" z siedzibą w G. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Chrysler Voyager - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania A. T. P., A. H., A. S. z siedzibą w S. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2011r. nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Chrysler Voyager nr VIN [...] w wysokości 3.280,00 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego prowadził czynności sprawdzające w zakresie okoliczności nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Chrysler Voyager. Z dokumentacji otrzymanej ze Starostwa Powiatowego wynikało, że nabycia wewnątrzwspólnotowego dokonał K. N. Z umowy kupna sprzedaży wynikało, że K. N. dokonał zakupu przedmiotowego pojazdu we Włoszech w dniu 18 grudnia 2008 r. za kwotę 7500 EUR. W dniu 20 grudnia 2008 r. przeprowadzone zostały badania techniczne samochodu w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w R. Następnie decyzją Starosty z dnia [...] stycznia 2009 r. pojazd został zarejestrowany. Przesłuchany w postępowaniu K. N. stwierdził, iż to nie on dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego, a pojazd Chrysler Voyager nr VIN [...] zakupił w komisie samochodowym w S. oraz że przed zakupem wpłacił zaliczkę w kwocie 500 zł. Zawarta została jednocześnie pomiędzy kupującym a spółką A. w dniu 20 grudnia 2008 r. umowa przedwstępna sprzedaży samochodu, w której sprzedający oświadczył, że na poczet należności za pojazd z tytułu ceny otrzymał od kupującego zadatek w kwocie 500 zł. Cena samochodu ustalona została na kwotę 32.000,00 zł. Wspólnicy spółki A. złożyli oświadczenie, że ich rola ograniczała się do pomocy K. N. w zakupie pojazdu, a umowa przedwstępna sprzedaży została sporządzona w celu zabezpieczenia się firmy A. na wypadek braku zwrotu za koszty poniesione przez spółkę przy pomocy w zakupie przedmiotowego. Z informacji uzyskanej od Fiat Auto Poland w Warszawie pojazdu wynikało, że przedmiotowy pojazd został fabrycznie wyprodukowany w wersji osobowej, a nadto wyposażony był w 7 miejsc, pasy bezpieczeństwa dla 7 osób z fabrycznymi punktami ich kotwiczenia, okno z tyłu i okna po bokach pojazdu, materiałowe dywaniki, oświetlenie, wentylację i popielniczki. Ponadto samochód nie posiadał drzwi bocznych bez okien oraz fabrycznie zamontowanej przegrody pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów. Z włoskiego dowodu rejestracyjnego wynikało, że sprowadzony pojazd był samochodem ciężarowym do przewozu rzeczy - do użytku własnego, wyposażony był w pięć miejsc siedzących. W dokumencie identyfikacyjnym pojazdu stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym oraz w dowodzie rejestracyjnym rodzaj pojazdu określony został jako samochód ciężarowy o podrodzaju "van", z pięcioma miejscami siedzącymi. Mając na uwadze powyższe organ I instancji postanowieniem z dnia 22 czerwca 2011r. wszczął postępowanie wobec A. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Chrysler Voyager nr VIN [...]. W toku postępowania przeprowadzono oględziny pojazdu, wyniku których stwierdzono, że jest to pojazd służący do przewozu osób, posiadający bryłę samochodu osobowego. W pojedzie były zamontowane stałe siedzenia z wyposażeniem zabezpieczającym dla każdej osoby, w przedniej części pojazdu znajdowały się dwa miejsca siedzące dla kierowcy i pasażera, za siedzeniem kierowcy i pasażera siedzącego z przodu znajdował się drugi rząd siedzeń zamocowanych na stałe dla dwóch osób, za drugim rzędem siedzeń widoczne były kotwiczenia służące do montażu trzeciego rzędu siedzeń, nadwozie samochodu było całkowicie przeszklone, w całym pojeździe zamontowane były pasy bezpieczeństwa dla kierowcy i pasażerów w przedniej części pojazdu oraz dla miejsc w drugim rzędzie. W pojeździe nie było stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń, a przestrzenią tylną. Całe wnętrze pojazdu wyposażone było w sposób charakterystyczny dla części przeznaczonej dla przewozu osób, przestrzeń pasażerska wyposażona była w elementy komfortu tj. oświetlenie, popielniczki, nagłośnienie, elektryczne sterowanie opuszczaniem szyb bocznych, oświetlenie tylnej i przedniej części pojazdu, nawiewy, uchwyty górne dla pasażerów, miejsca do mocowania pojemników na napoje w tylnej części pojazdu, głośniki w przedniej i tylnej części pojazdu, fotele wyposażone były w zagłówki, tylne fotele przedzielone nawiewami i schowkami w części podłokietnika. Ponadto pojazd wyposażony był w pełną elektrykę. Organ I instancji ustalił średnią wartość rynkową brutto dla samochodu osobowego tego samego rodzaju co Chrysler Voyager nr VIN [...] na kwotę 35.100,00 zł, którą pomniejszono o wartość brakującego wyposażenia w postaci siedzeń i pasów bezpieczeństwa trzeciego rzędu. Ostatecznie jako podstawę opodatkowania przyjęto kwotę 24.114,00 zł. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm., powoływana dalej jako ustawa o podatku akcyzowym), akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Stosownie do art. 2 pkt 11 cyt. ustawy nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Zgodnie z art. 80 ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego powstaje z chwilą nabycia prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Stawka podatku akcyzowego dla wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, a zatem również i samochodów osobowych, została określona w art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym i wynosiła w chwili powstania obowiązku podatkowego 65% podstawy opodatkowania. W rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U z 2004r. Nr 87, poz. 825 z późn. zm. powoływane dalej jako rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek), wydanym na podstawie delegacji ustawowej z art. 75 ust. 3 cyt. ustawy, stawka akcyzy została obniżona i zróżnicowana w zależności od pojemności silnika. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie obniżenia stawek, stawki akcyzy określone w art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym obniżone zostały do wysokości określonej w poz. 21 załącznika nr 2 do rozporządzenia w sprawie obniżenia stawek - dla wyrobów akcyzowych dostarczanych wewnątrzwspólnotowo, nabywanych wewnątrzwspólnotowo oraz importowanych - 13,6% dla samochodów osobowych o pojemności skokowej silnika powyżej 2000 cm3, 3,1% dla samochodów osobowych pozostałych. W myśl przepisu art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym podatnikiem akcyzy od samochodów są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. W art. 80 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym ustawodawca określił podatników akcyzy od samochodów, którymi są w szczególności podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego czyli zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy o podatku akcyzowym, podmioty dokonujące przemieszczenia wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Zgodnie z kolei z brzmieniem przepisu art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów powstaje - w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego - z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Organ odwoławczy uznał za słuszne stanowisko organu I instancji, że podatnikiem akcyzy w niniejszej sprawie są wspólnicy spółki A. tj. podmioty które w chwili przemieszczenia samochodu osobowego na terytorium kraju legitymował się prawem rozporządzania tym samochodem jak właściciel. Zasadnie, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zakwestionował autentyczność umowy z dnia 18 grudnia 2008 r., z której wynika, że K. N. zakupił samochód od P. C. Zdaniem organu II instancji, umowa ta jest fikcyjna, gdyż w rzeczywistości nie mogło dojść do jej zawarcia wobec niekwestionowanego zawarcia w dniu 20 grudnia 2008 r. przedwstępnej umowy sprzedaży pomiędzy K. N. a spółką A. Wynika z niej jednoznacznie, że w tej dacie właścicielem pojazdu była ww. spółka, skoro zawarła umowę zobowiązującą do zawarcia w przyszłości umowy sprzedaż. Orzekające w niniejszym postępowaniu organy nie dały wiary wyjaśnieniom strony, że spółka jedynie pomagała w zakupie samochodu a umowa z dnia 20 grudnia 2008 r. stanowiła zabezpieczenie poniesionych w związku z tym kosztów na wypadek, gdyby K. N. z kupna zrezygnował. W istocie umowa ta stanowi zabezpieczenie na wypadek nie wywiązania się z zobowiązania zawarcia umowy przyrzeczonej. Gdyby jednak chodziło tylko o koszty poniesione w związku z pomocą przy zakupie auta, strony mogły zawrzeć jakąkolwiek inną umowę cywilną, z której wynikałby właśnie obowiązek zwrotu z tym związanych kosztów. Natomiast na podstawie umowy zawartej zgodnie z regulacją art. 390 kc stronom umowy przedwstępnej przysługuje prawo żądania zawarcia umowy przyrzeczonej, co byłoby niewykonalne, gdyby w rzeczywistości Spółka nie była właścicielem przedmiotowego pojazdu. Organy uznały za niewiarygodne twierdzenia strony, że spółka w dniu 20 grudnia 2008r. zawarła z K. N. umowę, w której miałaby zabezpieczyć sobie pokrycie kosztów związanych z pomocą przy zakupie auta, skoro K. N. pojazd ten miał zakupić już w dniu 18 grudnia 2008 r., czego spółka nie neguje. Ponadto z faktury VAT nr 901335/SA/2008 wynika, że w dniu 20 grudnia 2008 r. Spółka A. zleciła przeprowadzenie badań technicznych w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w R. Samochód, który zamierzał kupić K. N. znajdował się już więc w Polsce, spółka była w jego posiadaniu, więc pomoc w zakupie w tym momencie była już zbędna. Ponadto, organ odwoławczy wyjaśnił, że dla określenia, czy dany produkt stanowi wyrób akcyzowy niezbędne jest jego prawidłowe zaklasyfikowanie. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym nakazuje do celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosować klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Nomenklatura Scalona (CN) ustanowiona została rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 i zawarta w załączniku I do tego rozporządzenia. Zgodnie z kolei z art. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym wyrobami akcyzowymi są wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym. Pod poz. 59 tego załącznika ujęte zostały pojazdy samochodowe zaklasyfikowane do grupowania 8703 jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Wyrobem akcyzowym są zatem wszystkie pojazdy sklasyfikowane pod pozycją 8703, włącznie z zawartymi podpozycjami. Dla określenia, czy dany produkt stanowi wyrób akcyzowy niezbędne jest jego prawidłowe zaklasyfikowanie. Organ podkreślił, że nazwa handlowa, czy też przeznaczenie wyrobu nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że sporny pojazd mieści się w pozycji 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami - osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Wskazał, że ww. pozycja obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Jednocześnie organ stwierdził, że zasadnie organ I instancji uznał, iż przedmiotowego pojazdu nie można było zaklasyfikować do pozycji CN 8704 zawierającej pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Prawidłowo, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wskazał na takie cechy sprowadzonego samochodu jak: w pełni przeszklona wersja karoserii z elektrycznie otwieranymi szybami w drzwiach bocznych, obecność tylnej kanapy z pasami bezpieczeństwa, kotwiczenia do montażu trzeciego rzędu siedzeń, uchwyty dla pasażerów w tylnej części pojazdu oraz znajdujące się w tej części oświetlenie, nawiewy, głośniki w przedniej i tylnej części pojazdu, brak na stałe zamontowanej przegrody oddzielającej część pasażerską od części towarowej. Ponadto organ wskazał na takie elementy jak miejsca na napoje w bocznej tapicerce dostępne dla pasażerów trzeciego rzędu siedzeń czy kieszenie w oparciach foteli przednich dostępne dla pasażerów drugiego rzędu siedzeń. Wskazane powyżej cechy pojazdu oraz ogólny jego wygląd, w ocenie organu II instancji, jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości nakazują zaklasyfikować go do pozycji 8703 kodu CN. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że nazwy pozycji Nomenklatury Scalonej nie posługują się pojęciami sposobu wykorzystania lecz przeznaczeniem pojazdów, przy czym pozycja 8703 mówi o przeznaczeniu zasadniczym. W procesie klasyfikacji brane są pod uwagę cechy konstrukcyjne determinujące jego zasadnicze przeznaczenie, cechy względnie trwałe i trudno zmienialne. Bez znaczenia w kontekście tego procesu jest sposób wykorzystania pojazdu. Uznając za niezasadny zarzut dotyczący błędnej klasyfikacji pojazdu, nie uwzględniającej zapisów w dokumentach opisujących i charakteryzujących sprowadzony przez spółkę pojazd jako samochód ciężarowy, organ odwoławczy wskazał, że do celów podatku akcyzowego należy stosować przepisy i definicje zawarte w ustawie o podatku akcyzowym i w jej kontekście dokonywać oceny rodzaju pojazdu i skutków jego nabycia dla powstania obowiązku podatkowego. Z tego względu, zapisy w dowodzie rejestracyjnym, czy zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu sporządzone w oparciu o przepisy prawa o ruchu drogowym, nie mogą bezpośrednio i automatycznie przesądzać o klasyfikacji pojazdu dokonywanej w oparciu o Nomenklaturę Scaloną. Zadaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie wyszedł poza ramy swobodnej oceny dowodów, a ustalony przez niego stan faktyczny znajduje pełne oparcie w zebranym materiale dowodowym, w tym w zeznaniach K. N. oraz protokole oględzin pojazdu wraz z dokumentacją fotograficzną. Zasadnie organ I instancji za moment powstania obowiązku podatkowego przyjął dzień 20 grudnia 2008 r. W postępowaniu nie zdołano w sposób jednoznaczny ustalić dnia, w którym został on faktycznie przemieszczony na terytorium kraju, daty tej nie podał także podatnik. W takiej sytuacji, dla ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym, organ przyjął dzień uzyskania zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach technicznych, uznając, że data ta stanowi najwcześniejszy moment, o którym można z pewnością powiedzieć, że wówczas pojazd znajdował się na terenie kraju. Prawidłowo również organ I instancji obliczył kwotę przypadającego do zapłaty podatku akcyzowego, ustalając podstawę opodatkowania w oparciu o przepis art. 10 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym - z uwagi na zakwestionowanie umowy z dnia 18 grudnia 2008r. - po przeprowadzeniu dowodu z ustalenia średniorynkowej wartości samochodu osobowego tego samego rodzaju co samochód sprowadzony przez podatnika. Wycena przeprowadzona została za pomocą komputerowej wersji katalogu INFO - EKSPERT. Średnia rynkowa wartość pojazdu na rynku krajowym dla samochodu tego samego rodzaju co samochód Chrysler Voyager o numerze nadwozia [...] wyniosła 35.100,00 zł. Zasadnie organ I instancji skorygował ją o wartość używanych kompletnych tylnych siedzeń, w które sprowadzony samochód w dniu powstania obowiązku podatkowego nie posiadał (1.680,00 zł) i ostatecznie ustalił tę wartość na kwotę 33.420,00 zł. Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów Ordynacji podatkowej i wbrew zarzutom strony nie doszło w nim do naruszenia przepisów postępowania. Organ podatkowy I instancji oparł swoje ustalenia na obszernym materiale dowodowym, wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej przy ocenie materiału dowodowego sprawy organ uwzględnił zarówno okoliczności na korzyść, jak i przeciwko podatnikowi, zaś końcowe wnioski tej oceny wynikały z całokształtu materiału dowodowego, jakim dysponował organ. W ocenie organu II instancji, organ I instancji dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia, stosując przy tym odpowiednie normy materialnoprawne. Na decyzję organu odwoławczego T. P., A. H., A. S. – wspólnicy A. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania a) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa polegające na dążeniu przez organ celny do uzyskiwania dowodów wyłącznie niekorzystnych dla Skarżącej z pominięciem dowodu osobowego : przesłuchania pierwotnego właściciela pojazdu Pana P. C. na rzecz wyjaśnienia okoliczności faktycznych kluczowych dla sprawy, b) art. 122 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w/w właściciela pojazdu, od którego K. N. nabył na podstawie umowy sprzedaży przedmiotowy pojazd, o które to przesłuchanie skarżąca wnosiła, c) art. 187 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie zebrania w sprawie sinego materiału dowodowego, w szczególności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania P. C. co doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego w sprawie, d) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie oceny w oparciu o wadliwie zgromadzony (niepełny) materiał dowodowy (zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania P. C.) co doprowadziło do wyciągnięcia w tym względzie wadliwych wniosków, że to spółka nabyła prawo własności samochodu Chrysler Voyager i po jej stronie powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego a) art. 80 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku akcyzowym przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez organy obu instancji, iż spółka nabyła prawo własności przedmiotowego i tym samym powstał po jej stronie obowiązek podatkowy podczas gdy w rzeczywistości spółka świadczyła jedynie usługę w zakupie przedmiotowego pojazdu, którego właścicielem stał się K.N. Z ostrożności procesowej zarzucono naruszenie art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organy obu instancji, iż samochód marki Chrysler Voyager nr VIN [...] stanowiący przedmiot opodatkowania w podatku akcyzowym zalicza się do samochodu osobowego w świetle przepisów o podatku akcyzowym (według Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego - CN), podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowy pojazd jest samochodem ciężarowym przeznaczonym do transportu czego dowodzi włoska dokumentacja techniczna pojazdu (dowód rejestracyjny z widniejącym na nim nr VIN [...], który jednoznacznie określa przeznaczenie tego pojazdu) oraz zaświadczenie o badaniu technicznym w Polsce (zaklasyfikowany w świetle przepisów ustawy o ruchu lądowym). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, bowiem została wydana z obrazą wskazanych przepisów postępowania, a konsekwencji norm prawa materialnego art. 80 ust. 1 pkt 3 oraz art. 80 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym. W ocenie skarżących, przeprowadzając postępowanie ograniczył się do minimum, skupił się wyłącznie na dowodach uzyskanych po najmniejszej linii oporu, nie dopuszczając kluczowego dowodu (z przesłuchania pierwotnego właściciela pojazdu Pana P. C.) na rzecz wyjaśnienia okoliczności faktycznych, o którego przeprowadzenie strona wnosiła. Nie dopuszczając w/w dowodu organ podatkowy bezpodstawnie dał wiarę K. N. pozbawiając jednocześnie waloru wiarygodności wyjaśnień złożonych przez stronę skarżącą która w sposób spójny i logiczny przedstawiła wszystkie okoliczności związane z świadczeniem usługi w zakresie udzielenia pomocy w/w przy zakupie przedmiotowego pojazdu we Włoszech. W sytuacji niekwestionowanego przez K. N. jego podpisu, widniejącego na umowie sprzedaży z dnia 18 grudnia 2008r. zawartej pomiędzy nim a Panem P. C., który wprost dowodzi, iż to on jest właścicielem pojazdu stanowiącego przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym - organ podatkowy winien zakładać również to, iż wersja przedstawiona przez K. N. może okazać się realizowaną przez niego linią obrony w celu uniknięcia niekorzystnych dla siebie skutków na wypadek ewentualnego wszczęcia względem niego postępowania podatkowego. Skarżący zarzucili, że ustalenia organów są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym, są dowolne i nie znajdują swego oparcia w materiale dowodowym. Wbrew stanowisku Dyrektora Izby Celnej w P., ocena materiału dowodowego dokonana przez organ podatkowy nie mieści się w ramach wyznaczonych prawem i ma charakter oceny dowolnej i stronniczej. W ocenie skarżącej materiał dowodowy, który został zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie daje podstaw w oparciu o które, można dokonać prawidłowego rozstrzygnięcia. Ponadto organ podatkowy dokonał jedynie intuicyjnej oceny materiału dowodowego - włoskiej umowy sprzedaży - wyciągając niezgodne ze stanem rzeczywistym wnioski. Za dowolne i gołosłowne strona skarżąca uznała stanowisko organu zawarte w stwierdzeniu że wyraźnie widoczne jest, że dane kupującego zostały dopisane oraz że umowa sporządzona ona została w co najmniej w dwóch etapach, trudno nie uznać za dowolne, gołosłowne, pozbawione fachowej oceny - naruszające przepis art. 122 Ordynacja podatkowa. W ocenie skarżących, wersja zdarzeń przedstawiona przez K. N. w toku przesłuchania nie koreluje z materiałem dowodowym tj. jego podpisem na włoskiej umowie sprzedaży. Zdaniem skarżących, K. N. w pełni świadomie utrwalił swój podpis na włoskiej umowie sprzedaży przedmiotowego pojazdu podczas dokonywania jego zakupu. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym strona skarżąca podniosła, że w rzeczywistości spółka świadczyła jedynie usługę w zakupie przedmiotowego pojazdu, którego właścicielem stał się zgodnie z zawartą umową sprzedaży z dnia 18 grudnia 2008r. K.N. Ponadto strona skarżąca podkreśliła, że gdyby przyjąć stanowisko organu za poprawne, należałoby uznać, że spółka sprzedając przedmiotowy pojazd jako właściciel obowiązana była zaksięgować wystawioną fakturę VAT na kwotę uzyskaną ze sprzedaży, a takie zaksięgowanie nie miało miejsca. Faktura VAT wskazałaby również, że K. N. nabył pojazd od spółki. Podniesiono również, że umowa przedwstępna nie przenosi własności pojazdu. Wskazano również na brak umowy przenoszącej własność pojazdu stanowiącego przedmiot opodatkowania w podatku akcyzowym - co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym. Twierdzenie organu podatkowego jakoby umowa przedwstępna dawała podstawę do wyciągnięcia wniosku, iż właścicielem pojazdu jest strona skarżąca jest zatem nieuprawnione. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W skardze znalazły się dwie grupy zagadnień , od rozstrzygnięcia których zależy ocena jej zasadności. Pierwsza z nich to kwestia uznania czy samochód marki Chrysler Voyager jest pojazdem osobowym w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym i przepisów z nimi związanych, a druga to ustalenie – w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, kto jest w niniejszej sytuacji podatnikiem, a więc dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu. Rozstrzygnięcia tychże problemów Sąd dokona w kolejności odwrotnej niż zostały podniesione w skardze, bowiem dopiero stwierdzenie ,że przedmiotowy samochód jest pojazdem osobowym aktualizuje kwestię ustalenia podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu lub sprzedaży pojazdu przed pierwsza rejestracją na terenie kraju. Analizując pierwsze zagadnienie Sąd administracyjny doszedł do przekonania ,że stanowisko organów podatkowych , iż przedmiotowy pojazd jest pojazdem osobowym jest słuszne i znajduje oparcie w przepisach prawa na które organy się powołały. W sprawie zastosowanie mieć będzie ustawa o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 r ( Dz.U. nr 29 poz. 257 z zm. ). Art. 80 tejże ustawy nakłada podatek akcyzowy na samochody osobowe niezarejestrowane w kraju zgodnie z przepisami ustawy o ruchu drogowym. Podatnikami tego podatku są m.in. osoby dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu lub sprzedaży przed pierwszą rejestracją w kraju. Do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). ( art. 3 ust.2 ustawy) Nomenklatura scalona została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Z kolei art. 2 ust. 1 ustawy o akcyzie określa , że wyroby akcyzowe to wyroby określone w załączniku nr 1 do ustawy, w tym zaś po poz. 59 znajdują się samochody osobowe objęte kodem 8703 nomenklatury scalonej , określone w załączniku jako pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Nomenklatura scalona zawiera Ogólne reguły interpretacji (ORINS) określające sposób stosowania i dookreślania pojęć poszczególnych towarów opisanych w tejże nomenklaturze. Stanowią one , że zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny. Dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Gdy dokonanie klasyfikacji nie będzie możliwe w powyższy sposób, należy skorzystać z ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, pod warunkiem, że ani treść pozycji, ani treść uwag, nie będzie stwarzać żadnych przeszkód do ich zastosowania. Jednocześnie Nomenklatura Scalona stanowi część Systemu Zharmonizowanego ( HS) ustanowionego międzynarodową konwencją w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzoną w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. ( Dz. U. 1997 r nr 11 poz.62). W ramach tej Konwencji ustawa z dnia z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne ( Dz. U. nr 68 poz. 622) w art. 12 wprowadziła upoważnienie dla Ministra Finansów do ogłoszenia w drodze obwieszczenia wyjaśnień do Taryfy celnej, obejmujących w szczególności noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) oraz opinie klasyfikacyjne i decyzje Komitetu Systemu Zharmonizowanego. Korzystając z tego upoważnienia Minister Finansów obwieszczeniem z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej dokonał ogłoszenia not wyjaśniających do taryfy celnej ( M.P. nr 86 poz. 880) W myśl wytycznych zawartych omawianym obwieszczeniu klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów (poz. 8704). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są pozycją 8703, są następujące cechy : a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Należy wskazać, iż wymienione w wyjaśnieniach do pozycji 8703 cechy nie stanowią wyczerpującego katalogu, ani też nie stwarzają wymogu ich łącznego spełnienia. Mają jedynie charakter pomocniczy. Stanowią zespół cech, których spełnienie generalnie pozwala stwierdzić, że dany pojazd można zaliczyć do tej kategorii. Brak którejkolwiek z cech nie może jednak automatycznie eliminować możliwości zakwalifikowania pojazdu do danej pozycji, zwłaszcza w sytuacji, gdy zakwalifikowanie do pozostałych pozycji jest niemożliwe. Dokonując aktualnie oceny zespołu cech i właściwości pojazdu marki Chrysler Voyager należy uznać ,że przemawiają one za przyjęciem , iż stanowi on pojazd osobowy przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Świadczą o tym liczne cechy opisane już w decyzjach organów celnych . a to wyposażenie wnętrza w fotele kotwione w stałych punktach kotwienia , pasy bezpieczeństwa zaczepione w stałych (fabrycznych ) punktach mocowania , wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób wskazujący na przeznaczenie go do przewozu ludzi a to dywaniki , uchwyty , popielniczki, obicia wewnętrznych ścian. Pas bezpieczeństwa zamontowany jest również w miejscu gdzie aktualnie nie ma fotela , ale istnieje możliwość jego montażu .Zestaw muzyczny zapewnia nagłośnienie w całym samochodzie. Elementy te wskazują na chęć producenta zapewnienia osobom przewożonym pewnego komfortu. Elementów takich brak, jeżeli pojazd przeznaczony jest do przewozu towarów. Cechy zewnętrzne pojazdu również świadczą o jego zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób. Jednobryłowe nadwozie zostało przeszklone na całej długości obu boków, jak też przeszklona została ściana tylna. Pojazd wyposażony jest w drzwi umożliwiające wsiadanie zarówno z przodu, jak i z tyłu. Wszystkie te cechy świadczą o osobowym przeznaczeniu używania pojazdu. Jako argument potwierdzający słuszność stanowiska zajętego przez organy celne można podnieść również informacje uzyskana od producenta pojazdu ,że został on wyprodukowany jako pojazd osobowy. . Sąd podziela zaś prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu decyduje jego producent ponieważ to właśnie on tworzy konstrukcję pojazdu zgodną z normami bezpieczeństwa, przepisami o ruchu drogowym, która ma odpowiadać określonemu przeznaczeniu pojazdu. Konstrukcyjnego przeznaczenia samochodów nie zmieniają ich użytkownicy dokonujący przeróbek czy adaptacji wnętrza do własnych potrzeb. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 września 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 880/06. Faktem jest ,że pojazd nie został poddany oględzinom bezpośrednio po jego sprowadzeniu na terytorium Polski , jednak z przyczyn oczywistych nie by to możliwe. Oględziny zostały przeprowadzone dopiero w trakcie postępowania podatkowego , jednak jak wynika z oświadczeń zarówno K. N. , jak i aktualnego właściciela pojazdu , nie zaszły nim żadne tego typu zmiany , które mogłyby doprowadzić do zmiany przeznaczania pojazdu. Wszystkie elementy mające znaczenie dla oceny tego samochodu jako zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób istniały już w chwili jego zakupu przez K. N. Wszystkie wymienione okoliczności, powołane już wcześniej w decyzjach organów podatkowych wskazują ,że samochód Chrysler Voyager należało zakwalifikować do kodu 8703 nomenklatury scalonej, a tym samym podmiot dokonujący jego wewnątrzwspólnotowego nabycia lub sprzedaży przed pierwszą rejestracją na terenie kraju winien zapłacić z tytułu takiej czynności podatek akcyzowy. Słusznie organy podatkowe stanęły na stanowisku ,że podmiotem tym są wspólnicy spółki cywilnej A. Zgromadzone sprawie dowody pozwalają na jednoznaczną ocenę przebiegu czynności w niniejszej sprawie i przesłuchanie w niej P. C. – obywatela Włoch nie jest tej sprawie konieczne. Nie może bowiem budzić wątpliwości ,że K. N. we Włoszech nie był i samochód nie został przez niego nabyty bezpośrednio od obywatela włoskiego. Sam K. N. faktowi takiemu bowiem przeczy , zaś nikt z osób reprezentujących spółkę okoliczności takiej nie ujawnia . Zeznanie takie pozostawałoby w sprzeczności z dokumentami. W sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości ,że K. N. nie był we Włoszech po zakup samochodu przesłuchanie tej osoby jest zbędne , bowiem nie ma ona wiedzy na temat wzajemnych kontaktów pomiędzy spółką A. a K. N. Nie jest w stanie wyjaśnić jakiego rodzaju umowa łączyła te dwa podmioty w zakresie kupna samochodu, czy spółka świadczyła jedynie umowę pośrednictwa w zakupie pojazdu, czy też najpierw nabyła go we Włoszech, a potem sprzedała K. N. Te okoliczności muszą być rozstrzygnięte w oparciu o zgromadzony kompletny materiał dowodowy. Organy Podatkowe dokonały prawidłowej oceny tego materiału i wyciągnęły słuszne z niego wnioski. Strony wskazywały dwie wersje przebiegu zdarzeń czasie podejmowanych czynności, a to K. N. podał ,że zawarł ze spółką A. umowę przedwstępną kupna – sprzedaży samochodu, a następnie dokonał zakupu tego samochodu , z tym ,że musiał na żądanie jednego ze wspólników spółki podpisać umowę , nie ze spółką a obywatelem włoskim. Miała to być jedyna możliwość zakupu tego pojazdu, a następnie dokonał szeregu czynności zmierzających do rejestracji samochodu. Wersja spółki polegała na kwestionowaniu dokonania sprzedaży pojazdu K.N. i poddawaniu w wątpliwość prawa własności Spółki do tego samochodu. Twierdziła ,że jedynie wykonała usługę dla K. N., a on sam zakupił samochód od obywatela Włoch. Wybierając wersję K. N. i uznając ją za prawdziwą organy podatkowe nie naruszyły przepisów ordynacji podatkowej regulujących zasady prowadzenia postępowania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Jak już wyżej zwrócono na to uwagę, poza sporem jest , że K. N. nie był we Włoszech i nie mógł zawrzeć umowy kupna sprzedaży bezpośrednio z obywatelem Włoch P. C. Wszystkie czynności jakich dokonywał związku z zakupem samochodu czynił ze spółka A. Możliwe jest zatem stworzenie dwóch modeli przebiegu czynności. Pierwszy to taki ,że zawarł on umowę przedwstępną kupna samochodu , która następnie została zrealizowana, z tym ,że przedstawiono mu do podpisania z inną osobą , zaś sprzedającym była spółka A. i drugi model .że udzielił on pełnomocnictwa do zakupu samochodu w jego imieniu spółce A. i ta w jego imieniu dokonała zakupu samochodu od P. C. i przywiozła go do kraju, a K. N. podpisał umowę potwierdzającą taki przebieg zdarzeń . W takiej sytuacji umowa przedwstępna miałaby charakter umowy pełnomocnictwa ( zlecenia ?) i samochód już we Włoszech byłby zakupiony do majątku K. N., a tym samym on byłby osoba dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu. Należy wskazać ,że ten drugi model podejmowanych czynności nie wydaje się realny. Umowa zatytułowana " umowa przestępna dotycząca zakupu samochodu Chrysler Voyager została zawarta 20 grudnia 2008 roku. Tego samego dnia pojazd ten został poddany badaniu technicznemu w stacji prowadzonej przez M. H. S.A. w R. i za badanie to zapłaty dokonała spółka A. Z tego wynika ,że to ona była we władaniu tego samochodu. Ten fakt koreluje z dalszą częścią zeznań K. N. , który podał ,że do zawarcia umowy doszło 23 grudnia 2008 r. i jako jej strona w rzeczywistości występowała spółka A. Zdarzenia pozostają wówczas logicznym następstwie czasowym. Zawarcie umowy przedwstępnej, badanie techniczne , zawarcie umowy przenoszącej własność. Takiego następstwa nie będzie już sytuacji, gdy organy miały by zamiar oprzeć się na umowie przenoszącej własność. Datowana jest ona na 18 grudnia 2008 r. Gdyby zaś rzeczywiście została ona zawarta tym dniu, to samochód ten nie mógłby być poddany badaniu przez spółkę 20 grudnia , jak też nie doszło by do zawarcia umowy przedwstępnej tegoż dnia . Tak więc data zawarta na tej umowie nie odpowiada faktom. To w powiązaniu z zeznaniami K. N. pozwala na zakwestionowanie jej wiarygodności. Daty poszczególnych czynności układają się natomiast w logiczny ciąg jeśli przyjmiemy , że P. C. podpisał umowę 18 grudnia 2008 r , 20 zawarto umowę przedwstępną i dokonano badania technicznego pojazdu, a 23 zawarto umowę definitywną . Taki logiczny ciąg zdarzeń wyklucza jednak by K. N. zawarł umowę z obywatelem Włoch. Dalej trzeba wskazać, że spółka A. prowadzi wyspecjalizowaną działalność w zakresie obrotu samochodami. Trudno przyjąć , że posiadając kwalifikacje do prowadzenia takiej działalności nie odróżnia umowy przedwstępnej kupna – sprzedaży od umowy o świadczenie usług w zakresie pomocy kupna pojazdu. Przedmiot takiej umowy stanowi przecież istotę prowadzonej przez spółkę – wspólników działalności gospodarczej. Jest to kolejny argument przemawiający za przyjęciem stanowiska organów podatkowych za trafne. Dla odróżnienia charakteru prawnego umowy , jaka została zawarta pomiędzy A. a K. N. istotna jest też okoliczności przekazania pieniędzy pomiędzy tymi dwoma podmiotami. Nie budzi wątpliwości ,że przy zawieraniu tejże umowy K. N. przekazał spółce A. 500 złotych tytułem zaliczki. Jest to okoliczność świadcząca , o tym że zgodny zamiar stron był taki jak określono to w umowie, czyli spółka miała sprzedać K. N. samochód , zaś ten zobowiązał się go kupić. Gdyby natomiast spółka miła go kupić w imieniu i na konto K. N., to wówczas konieczne byłoby przekazanie całej kwoty przy zawarciu umowy pośrednictwa. Należność za samochód zostały zaś przekazane przedstawicielowi spółki w dniu podpisania umowy przenoszącej własność . P. C. przy tym nie było. Pieniądze przekazano zatem w okolicznościach charakterystycznych dla zawarcia umowy kupna sprzedaży. Nie przemawiają natomiast przeciwko takiemu stanowisku podniesione w skardze okoliczności ,że K. N. prowadził czynności związane z rejestracją tego samochodu. Jest to tylko normalne następstwo zakupu samochodu. K. N. nie kwestionował faktu ,że był właścicielem tego pojazdu po jego zakupie w spółce A. Po wydaniu mu pojazdu i dotyczących go dokumentów świadek ten musiał podjąć dalsze czynności związane z dopuszczeniem go do ruchu. Można oczywiście aktualnie rozważać, czy posługiwanie się przez niego umową na której figurują podpisy jego i P. C. nie wyczerpuje znamion czynu z art. 270 § 1 kodeksu karnego , jednak nie może być to badane w niniejszym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ,że dokonana przez organy podatkowe ocena dowodów nie pozostaje sprzeczności z przepisami regulującymi tok postępowania podatkowego w tym gromadzenie i ocenę dowodów. W trakcie postępowania zgromadzono wszelkie istotne dowody w sprawie, a to dostępne dokumenty oraz przesłuchano przedstawiciela spółki i K. N. Przesłuchanie P. C. w jako osoby nieobecnej w Polsce trakcie zawieranych umów nie miało znaczenia w toczących się postępowaniu. Organy dokonały oceny dowodów zgodnie z zasadami określonymi w art. 187 § 1 ordynacji podatkowej tzn. w sposób wszechstronny . Uwzględniły okoliczności wynikając logicznie ze zgromadzonych faktów. Odmienna ocena dowodów nie uzgadniałaby wszystkich okoliczności sprawy. Nie można bowiem nie uwzględnić zeznań K. N. , który w sposób wiarygodny opisał okoliczności w jakich doszło do zawarcia umowy przenoszącej własność samochodu Chrysler Voyager. Nie ma w tym zakresie racji skarżący twierdząc, że ukrywa on okoliczności dla siebie niekorzystne i zeznaje tylko takie fakty , które mogą być dla niego korzystne w związku z grożącym mu postępowaniem podatkowym. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie ,że to on dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu( nie wynika to nawet z informacji od spółki ),. W swoich zeznaniach przyznaje się natomiast do posługiwania się umową stwierdzającą nieprawdę , co jak wyżej wskazano może być podstawą poniesienia odpowiedzialności karnej. W ocenie sądu świadczy to o tym ,że opisuje on rzeczywisty przebieg zdarzeń. W tych okolicznościach oparcie się na jego zeznaniach nie stanowi naruszenia przepisów procedury. Dalej nie są słuszne zarzuty dotyczące braku wystawienia faktury przez A. jako dowodu świadczącego o tym ,że spółka ta nie była sprzedawcą przedmiotowego samochodu. Niewątpliwie dając K. N. do podpisania umowę z P. C. wspólnik spółki chciał ukryć fakt sprzedaży samochodu przez tę firmę . Jest oczywiste ,że w takiej sytuacji nie będzie spółka ta wystawiać faktury na sprzedaż tego pojazdu. Okoliczność ta nie potwierdza zatem stanowiska spółki , że nie była ona sprzedawcą pojazdu. Umowa pomiędzy P. C. a K. N. była umową pozorną zaś prawdziwym sprzedawca była spółka A. To ona dostarczyła samochód , w miejscu prowadzenia przez siebie działalności gospodarczej , to ona przeprowadziła wcześniej badanie techniczne tego pojazdu, to ona wydała pojazd kupującemu , jej przedstawiciel pobrał cenę za ten samochód od kupującego, on wydał dokumenty pojazdu kupującemu. Wykonał więc wszystkie czynności jakie wykonuje sprzedający pojazd. Przedstawiciel spółki nie przedstawił przy tym żadnych dokumentów, aby był pełnomocnikiem P. C. przy sprzedaży auta , bądź zawarł z nim umowę komisu. Dlatego też stanowisko organów ,że to spółka była sprzedawca pojazdu, a wcześniej dokonał jego wewnątrzwspólnotowego nabycia jest słuszne. Implikuje to przyjęcie , że podlega obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym z tytułu tej czynności t.j. wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru. Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd uznał skargę za niezasadną i oddalił ją po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 z zm.).