I SA/Rz 210/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SSO del. do WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku pełnomocnika skarżącej S.C. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu Nissan Patrol w sprawie ze skargi na wyżej opisaną decyzję postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki nissan patrol w wysokości 1 572 zł. We wniosku poza zwerbalizowaniem w petitum skargi żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji autor skargi nie podał żadnych powodów przemawiających za takim rozstrzygnięciem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie wykonalną. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami decyzji, na wypadek jej uchylenia przez Sąd, nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazać również należy, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. Nie chodzi przy tym o posłużenie się użytymi przez ustawodawcę zwrotami tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" czy też "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" lecz o wskazanie okoliczności, które pozwolą na ocenę, że w istocie mamy do czynienia z jedną z opisanych w tym przepisie sytuacji. Niewskazanie tych przesłanek czy też brak należytego uzasadnienia wniosku nie będzie stanowić przesłanki do wzywania strony o jego uzupełnienie. Przekładając powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy wpierw należy wskazać, że rozstrzygnięcie, którego wstrzymania domaga się skarżący, ma charakter pieniężny, a skutki jego wykonania są co do zasady odwracalne. Zapłacona bowiem w wyniku wykonania decyzji kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. Natomiast brak wskazania okoliczności, które ewentualnie mogłyby uzasadniać wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, powoduje, że sąd jest pozbawiony możliwości zajęcia stanowiska zgodnego z oczekiwaniem wnioskodawcy. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.