I SA/Rz 212/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o., z siedzibą w R., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...), w przedmiocie zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r., na poczet innych zaległości podatkowych, w związku z wnioskiem skarzącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi - postanawia – oddalić wniosek. Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r., na poczet innych zaległości podatkowych skarżącej. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej spółce 19 grudnia 2014 r., wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarżąca w dniu 28 stycznia 2015 r., wniosła, za pośrednictwem organu odwoławczego, skargę do Sądu na wyżej wymienione rozstrzygnięcie, domagając się jego uchylenia. Sąd, postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r., sygn. I SA/Rz 212/15, odrzucił skargę spółki, z uwagi na wniesienie jej po terminie, który to termin upłynął z dniem 19 stycznia 2015 r. Odpis przedmiotowego postanowienia został doręczony skarzącej w dniu 6 marca 2015 r. W dniu 10 marca 2015 r. skarżąca skierowała do Sądu, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi stwierdzając, że uchybienie przedmiotowego terminu nie było przez nią zawinione. Jak wynika z uzasadnienia wniosku, przesyłkę zawierającą postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...), dostarczył do jej siedziby listonosz, który zjawił się w tejże siedzibie w dniu 19 grudnia 2014 r., po godzinie 15 00, kiedy to firma już nie pracowała, albowiem rozpoczęła przerwę świąteczną, trwającą od 19 grudnia 2014 r. do dnia 29 grudnia 2014 r. Pomimo zakończenia pracy w siedzibie skarzącej, na usilną prośbę listonosza, dostarczona przez niego przesyłka została odebrana przez pracownika spółki, który nie był uprawniony do odbiory adresowanej do niej korespondencji. Przyjęta przez niego przesyłka została następnie pozostawiona w sekretariacie, gdzie została przejęta, w dniu 29 grudnia 2014 r., przez pracownika skarzącej, odpowiedzialnego za odbiór korespondencji - przeświadczonego, że faktyczną datą odbioru przesyłki jest 29 grudnia 2014 r., kiedy to stawił się on do pracy. Z tego właśnie faktu wynika uchybienie terminu do wniesienia skargi, gdyż od 29 grudnia 2014 r., liczono trzydziestodniowy termin do jej złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) sąd postanowi na wniosek strony o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. W myśl natomiast art. 87 § 2 P.p.s.a., w treści wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Sam wniosek winien być zaś złożony w terminie siedmiu dni, licząc od czasu ustania przyczyny uchybienia (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi, a bezpośrednią przyczyną uchybienia było występujące po jej stronie błędne przeświadczenie, co do dnia rozpoczęcia biegu tego terminu. Przyczyna ta ustała (skarżąca powzięła wiadomość o błędnym sposobie wyliczenia terminu wniesienia skargi) w dniu otrzymania przez nią postanowienia o odrzuceniu skargi, co miało miejsce w dniu 6 marca 2015 r. Wnosząc 10 marca 2014 r., za pośrednictwem organu, do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżąca zachowała siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., w związku z czym jej wniosek, wraz z którym złożyła skargę, jako spełniający warunki formalne, podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Jak wynika z argumentów przytoczonych w uzasadnieniu wniosku, braku po swojej strony winy w uchybieniu terminu skarżąca upatruje przede wszystkim w błędnym ustaleniu początku biegu tego terminu, co jest, jej zdaniem, konsekwencją nieprawidłowego doręczenia jej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, tj. do rąk nieuprawnionego pracownika i błędnego przeświadczenia osoby uprawnionej, której przesyłka została następnie przekazana, odnośnie daty odbioru korespondencji. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą okoliczności należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, że uchybienie przez nią terminu do wniesienia skargi nie było przez nią zawinione. Na wstępie bowiem należy zaznaczyć, że przesyłka zawierająca postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...), została doręczona prawidłowo, tj. na jej adres, tj. osoby prawnej, do rąk jej pracownika, który podjął się jej podjęcia. Wspomniany pracownik był osobą czynną w lokalu przedsiębiorstwa, przeznaczonym do obsługiwania publiczności, w rozumieniu art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny – Dz. U. z 2014 r., poz. 121, ze zm., tak więc istniało domniemanie jego umocowania między innymi do dokonywania tego rodzaju czynności. Dodatkowo pracownik ten podjął się odbioru korespondencji i przekazania jej osobie uprawnionej, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Niepoinformowanie więc przez niego tej osoby o wpływie korespondencji, a następnie błędne przyjęcie przez nią daty wpływu pisma obciąża bezpośrednio tych właśnie pracowników, a tym samym skarżącą, która ponosi, jako pracodawca, odpowiedzialność za ich zaniedbania i uchybienia. W tym miejscu zwrócić należy zwrócić też uwagę, że dni od 21 do 24 grudnia 2014 r. nie były dniami ustawowo wolnymi od pracy, a więc biegły w tym czasie wszelkie terminy procesowe. Jeżeli więc mimo tego, skarżąca faktycznie zawiesiła swoją działalność na ten okres, nie zapewniając prawidłowego funkcjonowania i zabezpieczenia swoich interesów, nie wyznaczając zastępstwa dla osoby uprawnionej do odbioru korespondencji, to nie może aktualnie wskazywać na brak winy po swojej stronie, powołując się na te właśnie okoliczności. Podsumowując należy zauważyć, że opisane we wniosku skarzącej nieprawidłowości w jej funkcjonowaniu są konsekwencją wadliwej organizacji jej biura, co obciąża samą skarżącą, wykluczająca stwierdzenie braku winy po jej stronie w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., oddalił jej wniosek o przywrócenie terminu.