I SA/Rz 213/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku B.N. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. - postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi B.N. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. Wraz ze skargą wpłynął wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jako argument przemawiający za zasadnością przywrócenia terminu skarżący wskazał przebywanie na zwolnieniach lekarskich w okresach: - od 16 listopada 2013 r. do 24 listopada 2013 r. - od 25 listopada 2013 r. do 3 grudnia 2013 r. - od 4 grudnia 2013 r. do 26 grudnia 2013 r. Ponadto przestawił zaświadczenie lekarskie o niezdolności do udziału w czynnościach procesowych w dniach od 27 grudnia 2013 r. do 27 stycznia 2014 r. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący odebrał przedmiotową decyzję osobiście w dniu 21 listopada 2013 r. z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Ustawowy termin do wniesienia skargi minął w dniu 23 grudnia 2013 r. Skarga na przedmiotową decyzję wpłynęła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 31 stycznia 2014r. a zatem po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie znajduje uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 powoływanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i w orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Wydawn. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu przez stronę, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący przedłożył zwolnienia lekarskie nie wskazał jednak jakich chorób dotyczyły i w jakim zakresie uniemożliwiły złożenie skargi. Stan chorobowy, czy ogólnie mówiąc przebywanie na zwolnieniu lekarskim, stanowiące bezpośrednią przyczynę utraty terminu, mogą w określonych okolicznościach faktycznych stanowić przesłankę uzasadniającą przywrócenie terminu procesowego. Należy jednak podkreślić, że przesłanki przywrócenia uchybionego terminu oceniane są zawsze indywidualnie, tj. z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy. Zgodnie z orzecznictwem sądowym do okoliczności faktycznych, które uzasadniają przywrócenie uchybionego terminu zalicza się nagłą chorobę. W postanowieniu z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt FZ 746/13, LEX 1364189 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie każda choroba jest przeszkodą do dokonania określonej czynności procesowej. Jest nią z reguły nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Nawet taka choroba, która wymaga leżenia, nie uzasadnia przywrócenia terminu, jeżeli przykładowo strona mogła nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników. Wskazując we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi okoliczność przebywania na zwolnieniach lekarskich skarżący w żaden sposób nie wykazał, iż była to przeszkoda tego rodzaju, że wykluczała możliwość złożenia skargi osobiście, ewentualnie nadania na poczcie, tym bardziej, że czynności tej można było dokonać przez osobę trzecią. Uwagi Sądu nie może umknąć fakt, że na doręczonych do wniosku o przywrócenie terminu zwolnieniach lekarskich w zaleceniach widnieje zapis, że chory może chodzić. W ocenie Sądu zalecenia tego rodzaju dowodzą, że choroby nie miały takiego charakteru, który uniemożliwiłby skarżącemu chociażby zlecenia dokonania czynności procesowej innej osobie. Niekwestionowana przez Sąd, niezdolność do pracy nie była zatem przeszkodą, która uniemożliwiałaby terminowe wniesienie skargi. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Z tego względu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.