I SA/Rz 217/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie SO del. Piotr Popek WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015r. spraw ze skarg M. C. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2014r. - nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok, - nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok - oddala skargi - I SA/Rz 217/15 Uzasadnienie Zaskarżonymi postanowieniami z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] i [...], Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołań M. C. (dalej: podatnik/skarżący) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2014r. dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 i 2011 rok. Uzasadniając swe rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2014r zostały doręczone pełnomocnikowi podatnika w dniu 9 października 2014r. Pismem z dnia 20 października 2014r. podatnik, działając przez pełnomocnika r.pr. T.G., wniósł odwołania od decyzji organu I instancji. Odwołania zostały nadane za pośrednictwem InPost Sp. z o.o. i wpłynęły do Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 4 listopada 2014r. Organ odwoławczy stwierdził, że odwołania zostały wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz.749 ze zm.) – dalej: O.p., w dniu faktycznego doręczenia przesyłki adresatowi (Naczelnikowi Urzędu Skarbowego ) tj. w dniu 4 listopada 2014r., podczas gdy termin do ich wniesienia upłynął w dniu 23 października 2014r. Zdaniem tego organu, skutek domniemania zachowania terminu, o którym mowa w art. 12 § 6 pkt 2 O.p. tj. złożenie odwołania w dniu nadania korespondencji, wywołuje wyłącznie nadanie pisma w placówce Poczty Polskiej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z tych wzglądów organ odwoławczy zobowiązany był do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołań (art. 228 §1 pkt 2 O.p.). Na postanowienia organu odwoławczego M. C., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 40, art. 42, art. 43 i art. 54 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) oraz 228 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na treść postanowień. W uzasadnieniu skarg zarzucono, że decyzje organu I instancji z dnia [...] października 2014r. zostały nieprawidłowo doręczone, zatem nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia od nich odwołań. Według skarżącego, decyzje organu I instancji zostały doręczone osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącego tj. E. K. – niebędącej pracownikiem kancelarii. Skarżący podniósł, że na pokwitowaniu odbioru nie widnieje podpis adresata pisma, brak jest też pieczęci kancelarii co mogłoby uzasadniać założenie, że pismo doszło do rąk osoby uprawnionej do jego odbioru. Zdaniem skarżącego, organ powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe na okoliczność gdzie i komu dokonano doręczenia decyzji organu I instancji, a następnie ocenić, czy doręczenie to było skuteczne dla skarżącego. Ponadto, w ocenie skarżącego, w postępowaniu naruszono art. 42 i art. 43 k.p.a., gdyż zwrotne potwierdzenie odbioru nie zawiera adnotacji wyjaśniającej z jakich powodów pismo zostało przekazane do rąk E. K. oraz że pracownik Poczty Polskiej pozostawił zawiadomienie o doręczeniu pisma – zawiadomienie to faktycznie nie zostało pozostawione. W odpowiedzi na skargi, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniach i wniósł o oddalenie skarg. Ponadto odnosząc się do zarzutów skarżącego, organ odwoławczy wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego, E. K. była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącego r.pr. T.G. W piśmie procesowym z dnia 10 kwietnia 2015r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, dodał, że w przedmiotowym postępowaniu zostały naruszone również przepisy art. 145 § 2 i art.148 § 2 pkt 2 O.p. z uwagi na doręczenie decyzji organu I instancji osobie, która nie posiadała pisemnego upoważnienia do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącego. Podkreślono, że E. K. nie była zatrudniona przez pełnomocnika skarżącego, nie pozostawała z nim w stosunku służbowym i nie dysponowała pieczątkami stosowanymi przy odbieraniu kierowanej do niego korespondencji. Powyższe okoliczności, zdaniem skarżącego, świadczą o braku skutecznego i zgodnego z prawem doręczenia decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) - dalej: P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skargi są niezasadne bowiem zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa. Przedmiotem oceny Sądu są postanowienia organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołań od decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, fakt uchybienia terminowi do wniesienia odwołań w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Stosownie do art. 233 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012r., poz. 1529) albo złożone w polskim urzędzie konsularnym (art. 12 § 6 pkt 2 O.p.). Wyznaczonym operatorem pocztowym jest w okresie 3 lat od dnia 1 stycznia 2013r. Poczta Polska S.A. (art. 178 ust. 1 w związku z art. 192 ww. ustawy). W niniejszej sprawie decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2014r. zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 października 2014r., w związku z czym ustawowy, 14-dniowy termin do wniesienia odwołań od tych decyzji upływał w dniu 23 października 2014r. Przesyłki pocztowe zawierające przedmiotowe odwołania zostały nadane w dniu 21 października 2014r., za pośrednictwem In Post Sp. z o.o. i wpłynęły do Urzędu Skarbowego w dniu 4 listopada 2014r. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że doręczenie przesyłki za pośrednictwem operatora nie będącego Pocztą Polską S.A. następuje w dniu faktycznego jej dostarczenia do organu podatkowego. Oznacza to, że w niniejszej sprawie złożenie odwołań nastąpiło w dniu 4 listopada 2014r., zatem z uchybieniem terminu do ich wniesienia, co zobowiązywało organ odwoławczy do wydania zaskarżonych postanowień stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Z tych względów niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 228 O.p. W ocenie Sądu, nieuzasadnione są również zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowego doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2014r. Wbrew twierdzeniom skarżącego, brak jest podstaw do przyjęcia, że rozstrzygnięcia te zostały doręczone osobie nieupoważnionej do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącego r.pr. T.G. Przedmiotowe decyzje doręczone były ustanowionemu pełnomocnikowi na adres jego kancelarii, a ich odbiór poświadczyła E. K., która podjęła się doręczenia pism adresatowi. Podkreślenia wymaga, że ze znajdujących się w aktach administracyjnych potwierdzeń odbioru wynika, iż wszelkie pisma w przedmiotowym postępowaniu podatkowym kierowane do r.pr. T.G. odbierane były przez E. K. i nie budziło to zastrzeżeń pełnomocnika skarżącego. Dopiero po stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołań pełnomocnik skarżącego zakwestionował upoważnienie osoby odbierającej pisma, twierdząc, że nie jest ona pracownikiem kancelarii, lecz jednocześnie nie wyjaśnił, z jakich względów osoba ta odbierała korespondencję kierowaną na adres kancelarii pełnomocnika i podejmowała się doręczenia jej adresatowi. Postępowanie reklamacyjne wszczęte przez organ I instancji wykazało, że zarzuty strony skarżącej są bezzasadne. Na duplikatach potwierdzeń odbioru przedmiotowych decyzji widnieje poświadczony z urzędu podpis odbiorcy - E. K. , z adnotacją "osoba upoważniona". Ponadto ze znajdującej się w aktach administracyjnych adnotacji, sporządzonej przez pracownika Urzędu Skarbowego w dniu 26 listopada 2014r. z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z r.pr. T. G., wynika, że pełnomocnik potwierdził, iż E. K. jest osobą uprawnioną do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącego na adres Kancelarii [...] w K. Z powyższych względów niezasadne są zarzuty naruszenia art. 145 § 2 i art. 148 § 2 pkt 2 O.p. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.