I SA/Rz 218/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ Sędzia WSA Jarosław Szaro Protokolant Specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2024 r. sprawy ze skargi N. sp.k. z siedzibą w N. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. z dnia 2 lutego 2021 r., nr FG. 617.580.2021.PDA w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników na podstawie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych za okres od 1 stycznia do 31 marca 2021r. postanawia 1. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, 2. odrzucić skargę. I SA/Rz 218/24 Uzasadnienie Przedmiotem skargi N. Sp. K. z siedzibą w N.(dalej: Spółka/Skarżąca) jest informacja Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. (dalej: Dyrektor WUP) z 2 lutego 2021r. nr FG.617.580.2021.PDA w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników w kwocie [...] zł na okres 3 miesięcy od dnia 1 stycznia do 31 marca 2021 r. Spółka złożyła również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi argumentując, że w niniejszej sprawie zachodzi wyjątkowy przypadek w rozumieniu art.87 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej: p.p.s.a.), bowiem informacja organu nie posiadała formy decyzyjnej, ani pouczenia co do możliwości jej zaskarżenia. Wprawdzie Skarżąca w tamtym czasie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, lecz dopuszczalność skargi na tego typu rozstrzygnięcia budziła poważne wątpliwości i dopiero od niedawna orzecznictwo sądów administracyjnych przesądziło, że skargi na takie rozstrzygnięcia podlegają rozpoznaniu na podstawie art.3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (np. wyrok WSA we Wrocławiu z 9 maja 2023r. sygn. akt III SA/Wr 264/22). Kilka dni przed wniesieniem skargi kancelaria, która przejęła obsługę prawną Skarżącej, dokonała ponownej analizy sprawy i uznała, że informacja Dyrektora WUP podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zdaniem Skarżącej, o istnieniu wyjątkowego przypadku świadczy też rażąco dyskryminujący charakter naruszenia prawa przez organ wydający zaskarżone rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie o odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu – jako spóźnionego, ewentualnie o odmowę przywrócenia terminu - jako oczywiście bezzasadnego, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd rozważył dopuszczalność wniesienia skargi w niniejszej sprawie, ponieważ kwestia ta nie wynika wprost z przepisów, a orzecznictwo w tym zakresie było niejednolite. Obecnie w zasadzie jednolicie przyjmuje się, że na informacje organu wydawane w trybie art.15gga ustawy z dnia 2 marca 2002 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa o COVID-19), przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Stanowisko takie zostało przyjęte w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniach uchylających postanowienia sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skarg w tych sprawach (postanowienia z 17 listopada 2021 r. I GSK 1414/21 i I GSK 1413/21, czy z 19 listopada 2021 r. I GSK 1415/21, a także z 18 czerwca 2021 r., I GSK 474/21; CBOSA) podkreślił, że "w przepisie art. 15gga ust. 9 ustawy o COVID-19 wskazano, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, po stwierdzeniu kompletności wniosku i złożeniu przez przedsiębiorcę wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 6 pkt 2-7, występuje niezwłocznie w formie elektronicznej do dysponenta Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o przyznanie limitu /zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi podjąć rozstrzygnięcie, że to uczyni. Ustawodawca przemilczał, w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia". Zdaniem NSA " (...) nie jest to decyzja administracyjna. Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy dojdzie do wniosku (podejmie rozstrzygnięcie), że chce przekazać pewne środki beneficjentowi, zawiera umowę. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a." Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2017 r. I OSK 18/16, " o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego". Zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie spełnia powyższe wymagania. Z tych względów Sąd uznał, że co do zasady skarga jest dopuszczalna, jednakże nie mogła zostać rozpoznana, gdyż strona skarżąca uchybiła terminowi do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a , jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Ponadto zgodnie z art.86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jednakże po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (art.87 § 5 p.p.s.a.). Spółka otrzymała informację od Dyrektora WUP w R. w sprawie odmowy przyznania pomocy w 2021r., natomiast skargę na ten akt wniosła do tut. Sądu w dniu 20 marca 2024r. Nie ulega zatem wątpliwości, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nastąpiło z opóźnieniem przekraczającym jeden rok, zatem przywrócenie terminu do jej wniesienia mogłoby nastąpić tylko w wyjątkowych okolicznościach. W ocenie Sądu brak było podstaw do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi wyjątkowy przypadek uzasadniający rozpoznanie sprawy mimo uchybienia ww. terminowi. Ani brak pouczenia w informacji o możliwości jej zaskarżenia, ani niepewność co do dopuszczalności skargi, nie mogą być uznane za taki przypadek. Wskazać należy, że strona skarżąca już od 4 stycznia 2020r. była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który co najmniej od 11 czerwca 2021r. brał udział w postępowaniu przed Dyrektorem WUP, zatem zmiana kancelarii i ponowna analiza akt sprawy nie uzasadnia uznania sytuacji Skarżącej za wyjątkową. Ponadto orzecznictwo sądowe w tego typu sprawach było wprawdzie niejednolite, ale w zasadzie od 2021r. zarysowała się dominująca linia orzecznicza, zgodnie z którą informację dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy wydaną na podstawie art.15 gga ustawy o COVID-19, należy uznać za akt, o którym mowa w art.3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. powołane wyżej orzeczenia NSA). Z tych względów Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na podstawie art.88 w zw. z art.87 § 5 p.p.s.a. W konsekwencji skargę wniesioną w dniu 20 marca 2024 r. należy uznać za spóźnioną. Wskazać należy, że Sąd nie znalazł podstaw do uznania w oparciu o przepis art.53 § 2 p.p.s.a., że uchybienie terminu nastąpiło bez winy Skarżącej. Mając na względzie powyższe Sąd, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2, art.88 i art.90 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.