I SA/Rz 226/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg T. P., B. P., K. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) stycznia 2018 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia skarżącym, w postępowaniu wznowieniowym, łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r., w związku z wnioskami K. P. i S. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wnioski. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) stycznia 2018 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, ustalające skarżącym, w postępowaniu wznowieniowym, kwotę łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r., w wysokości 189 5423 zł. Skarżący, nie godząc się z takim rozstrzygnięciem, zaskarżyli go do Sądu. K. P. i S. P. w swojej skardze złożyli jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podali, że kwota zobowiązania, ustalonego zaskarżoną decyzją jest wysoka, w związku z czym jego uregulowanie będzie się wiązało z koniecznością zaciągnięcia pożyczek. W tym zakresie w ich majątku powstanie więc szkoda, która będzie nieodwracalna, z uwagi na obowiązek zapłaty odsetek i prowizji z tytułu zaciągniętego zobowiązania. Niezależnie od powyższego wnioskodawcy zauważyli, że zapłata przez nich podatku byłaby przedwczesna, gdyż organy, pomimo upływu dwóch lat, nie podjęły żadnych działań w zakresie ustalenia prawdy obiektywnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu, przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że jej wykonanie może skutkować pociągnięciem za sobą szczególnie dotkliwych dla wnioskodawcy skutków – tj. wyrządzeniem mu szkody o znacznych rozmiarach lub spowodowaniem następstw, które ze swej istoty będą trudne do odwrócenia. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności (przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej) obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien wskazać na konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego twierdzeń, a w konsekwencji za uwzględnieniem wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie oboje wnioskodawcy wystąpili o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając te same argumenty na uzasadnienie swoich wniosków. W tym zakresie powołali się oni na to, że wykonanie przedmiotowej decyzji będzie skutkowało wyrządzeniem szkody, której upatrują w konieczności zapłaty odsetek i prowizji od pożyczki zaciągniętej na zaspokojenie zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosków K. P. i S. P. o udzielenie im ochrony tymczasowej, ponieważ ustawodawca, w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie od wystąpienia jakiejkolwiek szkody, ale szkody o znacznych rozmiarach, czyli takiej, która będzie dla wnioskodawcy szczególnie dotkliwa. W niniejszej sprawie oboje wnioskodawcy nie wskazali żadnych okoliczności, w świetle których konieczność zapłaty odsetek i prowizji od pożyczki miałaby tego rodzaju konsekwencje. Stwierdzenie bowiem tego rodzaju skutków wymaga oceny między innymi tego, jaki wpływ na ogólną sytuację wnioskodawcy będzie miała zaskarżona decyzja. W niniejszej sprawie skarżący nie podali żadnych informacji odnośnie swojej sytuacji materialnej, ani zdolności płatniczych. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że co do zasady, konieczność uregulowania odsetek i opłat od zaciągniętej pożyczki nie wywoła skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż należności te będą rozłożone w czasie, a ich wielkość uzależniona będzie od wysokości i warunków (czasu) spłaty zaciągniętej pożyczki, których wnioskodawcy nie podali, a których nie sposób domniemywać. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można też mówić o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą inne, trudne do odwrócenia skutki, gdyż sama decyzja dotyczy zobowiązania pieniężnego, tak więc w sytuacji wyeliminowania jej z obrotu prawnego nastąpi zwrot wpłaconych na jej podstawie lub wyegzekwowanych środków. Nie można więc zasadnie twierdzić, że skutki decyzji będą nieodwracalne. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.