I SA/Rz 227/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku S.K. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr. [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego znak [...] z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 16 stycznia 2012 r. S.K. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270 /, powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Wnioskodawca w niniejszej sprawie poprzestał na złożeniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając jedynie, że wykonanie decyzji może spowodować nieodwracalne skutki i doprowadzić do powstania szkody majątkowej. W żaden sposób nie przytoczył argumentów przemawiających za zasadnością wniosku. Ciężar wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Brak tych informacji we wniosku nie stanowi braku formalnego, do którego uzupełnienia Sąd zobowiązany byłby wezwać skarżącego. W przedmiotowej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo powstania sytuacji opisanej w wyżej powołanym przepisie. Również w aktach sprawy brak jest informacji, które budziłyby obawy jej wystąpienia. Wobec niewykazania przez skarżącego okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji a także braku takich informacji w aktach administracyjnych Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.