I SA/Rz 228/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. na informację Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z/s w Rzeszowie z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr DWP.422.5.2024 w przedmiocie negatywnej ponownej oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia MŚP wsparciem - p o s t a n a w i a - pozostawić skargę bez rozpatrzenia Skarżąca A.M. 14 października 2024 r. złożyła do Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z/s w Rzeszowie (dalej: "operator", "podmiot udzielający pomocy") wniosek o dofinansowanie przedsięwzięcia MŚP pt. "Zwiększenie konkurencyjności firmy A.M. P. poprzez otwarcie [...] restauracji, wypożyczalni [...] i świadczenia nowych usług gastronomicznych [...], Region 3" w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, działania A1.2.1. Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności, zarejestrowany pod nr KPOD.01.03-IW.01-B956/24. W piśmie z 10 marca 2025 r. nr DWP.422.5.2024 operator poinformował Skarżącą, że przedsięwzięcie nie zostanie objęte dofinansowaniem z uwagi na negatywną ocenę. Wskutek rozpoznania wniosku Skarżącej o ponowną ocenę wniosku w piśmie z 7 kwietnia 2025 r. nr DWP.422.5.2024 operator poinformował Skarżącą o odmowie uznania go za zasadny. Powyższa informacja stała się przedmiotem zaskarżenia do tut. Sądu. W odpowiedzi na skargę operator wniósł o jej odrzucenie albo oddalenie. W ocenie podmiotu udzielającego pomocy sprawa, której dotyczy skarga, nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Nie odnosi się ona do kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej powoływana w skrócie: "p.p.s.a."). Nie jest to sprawa, o której mowa w art. 14lzf ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2025 r. poz. 198; dalej powoływana jako "ustawa wdrożeniowa"). Powołane przepisy nie odnoszą się bowiem do wyboru przedsięwzięcia MŚP dokonywanego przez ostatecznego odbiorcę wsparcia, jakim jest Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego – operatora regionalnego realizującego przedsięwzięcie w ramach KPOiZO. Sama została wyłoniona jako operator na zasadach określonych w przepisach art. 14lza-14lzf ustawy wdrożeniowej i zawarła umowę z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości w celu realizacji przedsięwzięcia polegającego na wspieraniu odporności MŚP w sektorach najbardziej dotkniętych pandemią COVID-19 w Polsce, tj. HoReCa (hotelarstwo i gastronomia), turystyka lub kultura w ramach KPO. Brak jest regulacji prawnej, która przewidywałaby odpowiednie stosowanie ww. przepisów ustawy wdrożeniowej przewidujących warunki wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało pozostawić bez rozpatrzenia z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 14lzf ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Należało ją wnieść bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o wyniku ponownej oceny przedsięwzięcia. Z przedłożonych przez strony materiałów wynikało, że informacja z 7 kwietnia 2025 r. nr DWP.422.5.2024 została doręczona Skarżącej 7 kwietnia 2025 r., podczas gdy skarga została złożona w biurze podawczym Sądu 14 maja 2025 r. W świetle zatem art. 30c ust. 5 pkt 1 i art. 14zlf ust. 3 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. Sąd obowiązany był pozostawić skargę bez rozpatrzenia, niezależnie od przedstawionych w skardze powodów wniesienia jej z uchybieniem ustawowego terminu. Czynności tej nie połączono z wnioskiem o przywrócenie terminu, na zasadach określonych w art. 85 i nast. p.p.s.a. Niezależnie od powyższego, z uwagi na argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę wyjaśnić należy, że Sąd nie podzielił stanowiska Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego o niedopuszczalności drogi sądowej. Stanowisko takie zostało już wyrażone przez tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt I SA/Rz 131/25. Sprowadza się ono do kwalifikacji, że w sprawie, której dotyczył nabór wniosków realizowany przez Rzeszowską Agencję Rozwoju Regionalnego skarga do sądu administracyjnego przysługuje na zasadach wynikających z przepisów art. 14lzf ust. 3 i art. 30c ustawy wdrożeniowej. Nie ulega wątpliwości, że ustawa wdrożeniowa jest ustawą szczególną, o której mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a. Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego zajmuje się rozdysponowywaniem środków publicznych w ramach KPOiZO, który jest planem rozwojowym określającym cele związane z odbudową i tworzeniem odporności społeczno-gospodarczej Polski po kryzysie wywołanym pandemią COVID-19 oraz służące ich realizacji reformy i inwestycje. Instytucją odpowiedzialną za realizację programu, w rozumieniu art. 14la pkt 1 ustawy wdrożeniowej, jest Minister Funduszy i Polityki Regionalnej, który zawarł porozumienie z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości dotyczące realizacji inwestycji: A1.2.1. "Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności" w ramach KPO. Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego realizuje zaś działania na zlecenie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości; wybrana została do tego, jak sama zaznaczyła, w trybie konkursowym. Ogólne zasady przyznawania wsparcia, o które ubiegała się Skarżąca, określają przepisy rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis na dywersyfikację działalności mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. 2024 poz. 687), które wydano na podstawie delegacji ustawowej z art. 14lc ust. 4 ustawy wdrożeniowej. Natomiast szczegółowe zasady ubiegania się o wsparcie określa Regulamin wyboru przedsięwzięć MŚP, który należy stosować w zgodzie z przepisami prawa krajowego, w tym ustawy wdrożeniowej, i unijnego, w tym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiającego instrument na rzecz odbudowy i zwiększania odporności. Jest to bowiem instrument finansowy związany z dystrybucją pomocy publicznej, który wymaga odpowiedniej kontroli. Wykładnia ta musi także uwzględniać realizację konstytucyjnie zapewnionego prawa do sądu (por. art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), który należy wywieść z przepisów art. 14lzf ustawy wdrożeniowej w przypadku otrzymania przez aplikującego informacji o negatywnej ponownej ocenie wniosku. Zawarcie umowy cywilnoprawnej, na którą powoływała się Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego, poprzedzona jest bowiem postępowaniem konkursowym, noszącym cechy postępowania quasiadministracyjnego, którego wynik musi być poddany kontroli sądu na zasadach takich, jak akty administracyjne wydawane w postępowaniu administracyjnym, dla którego przewidziana jest, co do zasady, droga przed sądem administracyjnym. To, że podmiotem decydującym o wyborze przedsięwzięcia kwalifikującego się do wsparcia, nie jest Polska Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, lecz podmiot pomocniczy, nie może mieć wpływu na realizację prawa do Sądu na zasadach wynikających z art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 14lzf ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Niemniej, jak już zaznaczono, skarga nie mogła zostać poddana merytorycznemu rozpatrzeniu z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem ustawowego terminu. Z tego powodu Sąd nie kierował do Skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, ani uzupełnienia braku formalnego skargi w zakresie numeru PESEL, ponieważ uzupełnienie któregokolwiek z tych braków nie wpłynęłoby na możliwość nadania skardze prawidłowego biegu. Okoliczność, że Skarżąca nie otrzymała informacji o prawie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie miała wpływu na treść postanowienia Sądu, ponieważ odnośnie do przedmiotu skargi nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie przepis art. 53 § 2 zd. 2 p.p.s.a. Inną natomiast kwestią jest możliwość ubiegania się przez Skarżącą o przywrócenie uchybionego terminu, ale inicjatywa w tym zakresie należy wyłącznie do podmiotu, który uchybił terminowi.