I SA/Rz 230/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Piotr Popek WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi spółki "A" w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za II, III, IV kwartał 2013 r. oraz za I kwartał 2014 r. oddala skargę. I SA/Rz 230/16 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania A. Spółka z o.o. z siedzibą w R. (dalej: Spółka/skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2015r., nr [...], odmawiającej rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2013r. oraz za I kwartał 2014r. w łącznej kwocie 347.763,92zł wraz z odsetkami za zwłokę, w ramach pomocy de minimis, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 28 października 2014r., uzupełnionym pismem z dnia 19 listopada 2014r., Spółka zwróciła się o rozłożenie na 7 rat zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2013r. oraz za I kwartał 2014r. w łącznej kwocie 347.763,92zł wraz z odsetkami za zwłokę, w ramach pomocy de minimis. We wniosku o udzielenie ulgi Spółka wskazała, że podstawowym zakresem jej działalności jest zarządzanie nieruchomościami, zaś od 2015r. zamierza rozszerzyć zakres działalności o wykonawstwo usług budowlanych. Spółka podała, że nie zatrudnia pracowników, lecz w pierwszym półroczu 2015r. zamierza zatrudnić ok. 15 osób, a następnie zwiększyć zatrudnienie do 30 pracowników pozyskanych za pośrednictwem urzędu pracy spośród osób zarejestrowanych jako bezrobotne. Nadmieniono, że planowane przychody spółki w I półroczu 2015r. mają kształtować się na poziomie 500.000,00zł, a za 2015 – 1.500.000,00zł. Spółka wskazała również, że w 2012r. na podstawie aktu notarialnego nastąpił podział Spółki A. przez przeniesienie części majątku na nowo zawiązaną A. Spółka z o.o., która w wyniku tego podziału przejęła zobowiązania długoterminowe - kredyty w wysokości 6.293.995,29zł oraz zobowiązania krótkoterminowe - kredyty w wysokości 4.474.652,59zł. Wskazano również, że na Spółkę wystawiony został przez organ egzekucyjny tytuł wykonawczy na zaległości w podatku od towarów i usług. Wyjaśniono, że nieuregulowanie wnioskowanych należności w ustawowych terminach spowodowane było zajęciem konta bankowego przez komornika. We wniosku wskazano również, że Spółka jest właścicielem trzech spółek, które powstały na skutek podzielenia nieruchomości Spółki. Spółka wskazała, że zaległości podatkowe będą finansowane z uzyskanych przychodów z najmu lokali i powierzchni magazynowych przez nowo powstałe Spółki, które przejęłyby gwarancję spłaty zobowiązań Spółki według zaproponowanych rat i terminów. Wyjaśniono, że ww. spółki zajmują się wynajmem lokali i powierzchni magazynowych, osiągają przychody w wysokości ok. 150.000,00zł miesięcznie, co pozwoli na spłatę zobowiązań Spółki. Zdaniem Spółki, ww. okoliczności, a zwłaszcza okoliczność, że Spółka zamierzała aktywować dodatkową działalność gospodarczą i zatrudnić grupę pracowników, przemawiają za wystąpieniem w sprawie ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Do wniosku Spółka załączyła wykaz posiadanych należności i zobowiązań, sprawozdania finansowe za 2012r., 2013r. i za okres od stycznia do września 2014r. oraz wyciągi bankowe za okres od lipca do października 2014r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. odmówił rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2013r. oraz za I kwartał 2014r., w łącznej kwocie 347.763,92zł wraz z odsetkami za zwłokę, w ramach pomocy de minimis. Decyzja ta została uchylona przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2015r. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] września 2015r., ponownie odmówił rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2013r. oraz za I kwartał 2014 r. w łącznej kwocie 347. 763,92 zł wraz z odsetkami za zwłokę, w ramach pomocy de minimis. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Skarbowej powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze. zm.) – dalej: O.p., w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, organ podatkowy może, na wniosek podatnika, odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Wskazał, że obligatoryjnym warunkiem do przyznania określonych w tym przepisie ulg jest istnienie w sprawie co najmniej jednej z ww. przesłanek. Podkreślił także, że art. 67a § 1 pkt 2 O.p. jest przepisem opartym na tzw. uznaniu administracyjnym, co oznacza, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, na wniosek podatnika, organ podatkowy może, ale nie musi udzielić ulgi, jeżeli wystąpią pewnego rodzaju zdarzenia lub okoliczności, które organ ten uzna jako zasługujące na uwzględnienie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej , w sprawie wystąpiła zarówno przesłanka ważnego interesu strony, jak i interesu publicznego, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. Zdaniem tego organu, przytoczone przez Spółkę argumenty potwierdzają wystąpienie w sprawie ważnego interesu strony. Spółka znajduje się bowiem w niekorzystnej sytuacji finansowej, która potwierdza brak środków na jednorazowe uregulowanie należności podatkowych. Świadczą o tym przedstawione w decyzji organu I instancji wyliczenia wskaźników: płynności finansowej, szybkiego wskaźnika płynności finansowej, ogólnego zadłużenia, rotacji należności i pozycji kredytowej, które wskazują, że Spółka miała trudności w obszarze płynności finansowej, utrzymujące się przez wszystkie przyjęte do analizy okresy. Ponadto z analizy sprawozdań finansowych Spółki wynika, że w 2014r. wystąpiła strata z działalności gospodarczej w kwocie 6.942.457,87zł, a na dzień 30 czerwca 2015r. strata wyniosła 6.677,81zł. Dodatkowo o trudnej sytuacji Spółki świadczy, według organu II instancji, poziom zobowiązań długoterminowych, które na dzień 30 czerwca 2015r. wynosiły 6.315.995,29zł i krótkoterminowych stanowiących kwotę 6.045.644,11zł, podczas gdy należności długoterminowe od jednostek powiązanych wynosiły 3.644.364,80zł, a należności krótkoterminowe – 1.572.766,2zł. ponadto Spółka aktualnie nie posiada własnych odbiorców, w deklaracjach VAT-7 za I i II kwartał 2015r. wykazuje niewielkie obroty, posiada do zapłaty wysokie zobowiązania i prowadzone jest wobec niej postępowanie egzekucyjne. Dokonując analizy drugiej z przesłanek, o której mowa w art. 67a § 1 O.p., tj. interesu publicznego, organ odwoławczy stwierdził, że przesłanka ta przejawia się w respektowaniu wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, co oznaczać może w rozpatrywanej sprawie, m.in. powstanie nowych stanowisk pracy, czy też zwiększenie ich ilości. Spółka wskazała, że z chwilą uruchomienia działalności operacyjnej zatrudni pracowników, których pozyskiwać będzie głównie w urzędzie pracy, spośród osób zarejestrowanych jako bezrobotnych. Z powyższych względów, organ II instancji uznał, że w sprawie występuje przesłanka interesu publicznego. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził ponadto, że Spółka spełnia reguły pomocy de minimis wynikające z rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013 – dalej: rozporządzenie nr 1407/2013. Na podstawie przedłożonych przez Spółkę dokumentów, organ II instancji uznał, że nie występują wyłączenia zawarte w art. 1 ust. 1 lit. a-e (tj. odnoszące się do rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej) oraz w art. 3 ust. 2 (tj. odnoszące się do limitu pomocy udzielonej jednemu przedsiębiorstwu) rozporządzenia nr 1407/2013, co oznacza, że Spółka spełnia reguły pomocy de minimis. Organ II instancji stwierdził, że mimo wystąpienia obu przesłanek przewidzianych w art. 67a § 1 pkt 2 O.p., istnieją okoliczności, z uwagi na które postanowił odmówić rozłożenia na raty zaległości z tytułu podatku od towarów i usług wraz odsetkami za zwłokę. W ocenie organu odwoławczego, powoływane przez Spółkę trudności finansowe, spowodowane są tym, że Spółka przejęła po podziale Spółki A. zobowiązania krótkoterminowe i długoterminowe, co stanowiło suwerenną decyzję Spółki. Podkreślił, że konsekwencje podejmowanych przez podatnika decyzji nie mogą być przeniesione na Skarb Państwa. Nie może być argumentem przemawiającym za udzieleniem ulgi fakt, że Spółka posiada przejęte od innego podmiotu zobowiązania i nie posiada w związku z tym możliwości regulowania w terminie własnych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. Również fakt prowadzenia egzekucji należności przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. i w związku z tym zajęcie konta bankowego nie są – według organu II instancji - argumentem przemawiającym za wydłużeniem w czasie spłaty zaległego podatku. Spółka dopuszczając do powstania zadłużenia, sama przyczyniła się do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i w konsekwencji zajęcia jej konta bankowego. Zaległości podatkowe są następstwem nie wpłacania przez Spółkę należnego podatku. Podatnik znając rozmiary oraz specyfikę prowadzonej działalności gospodarczej i monitorując jej przebieg, winien liczyć się z tym, że następstwem uzyskanego obrotu jest konieczność odprowadzenia należnego podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy podkreślił, że ulga w postaci rozłożenia na raty zapłaty należności podatkowych, winna zapewnić Skarbowi Państwa realny wpływ należności, tj. podatku, odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej, w ustalonych przez organ podatkowy terminach i wysokościach. Zdaniem tego organu, powoływane przez Spółkę argumenty nie dają realnych podstaw, iż rozłożenie na raty zapłaty zaległego podatku od towarów i usług za wskazane okresy, zapewni spłatę tych należności według proponowanego układu ratalnego. Podkreślił, że Spółka nie wskazała w jaki sposób pozyska środki finansowe od powiązanych Spółek, a kondycja finansowa tych podmiotów nie gwarantuje możliwości dysponowania przez nie środkami, które pozwoliłyby na spłatę ratalnych płatności w proponowanych przez Spółkę wysokościach i terminach, a w konsekwencji, że zapłata przez Spółkę rat jest realna. Spółki te nie zatrudniają żadnych pracowników, nie prowadzą działalności operacyjnej i przez okres najbliższych dwóch lat nie nastąpi ich uruchomienie. Złożone oświadczenia powiązanych Spółek o przystąpieniu do długu, nie stanowią dla organów podatkowych wiarygodnego zabezpieczenia zapłaty zaległości w zaproponowanych kwotach i terminach, w dodatku podatku, do którego zapłaty z mocy prawa zobowiązana była Spółka, a nie te Spółki. Organ II instancji podniósł, że Spółka nie wpłaciła żadnej kwoty na poczet tych zaległości, ciągle odsuwając w czasie spłatę, mimo złożonych deklaracji, że wskazane spółki osiągają przychody pozwalające na zapłatę zadłużenia. W ocenie organu II instancji, Spółka nie dysponując dostatecznymi środkami finansowymi, świadomie dążyła do odsunięcia w czasie zapłaty należności podatkowych, czyniąc z instytucji ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, jaką jest rozłożenie na raty zapłaty należności, długofalowy element strategii gospodarczej. Zdaniem organu odwoławczego, z uwagi na okoliczności przywołane w decyzji organu podatkowego I instancji, odmowa udzielenia ulgi - w ramach uznania administracyjnego - nie ma charakteru dowolnego i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Odmawiając przyznania ulgi, organ nie naruszył granic orzekania we wskazanym trybie. Na decyzję organu odwoławczego Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 67a § 1 pkt 2 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. przez przekroczenie granic upoważnienia ustawowego przy zastosowaniu granic uznania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w sposób dowolny, mimo jednoznacznego stwierdzenia przez organ, że w sprawie zachodzi przesłanka ważnego interesu strony, jak i interesu publicznego, a nadto spełnione są wszelkie przesłanki do objęcia skarżącej pomocą de minimis; - art. 121 O.p., przez stwierdzenie w toku przeprowadzonego postępowania, że skarżąca spełnia wszystkie przesłanki do uczynienia zadość jej wnioskowi oraz objęcie jej pomocą de minimis i mimo tego wydanie negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie, na skautek działania organu w sposób dowolny, - art. 191 O.p. przez dokonanie dowolnej interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało uznaniem, że skarżąca nie zostanie objęta pomocą de minimis. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że jej wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowej powinien zostać uwzględniony, gdyż zachodzą wszystkie przesłanki do otrzymania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Skarżąca podniosła, że znajduje się w niekorzystnej sytuacji finansowej, co świadczy o istnieniu ważnego interesu podatnika, gdyż konieczność jednorazowej zapłaty podatku doprowadziłaby do upadku firmy. Ponadto skarżąca wskazała, że nigdy wcześniej nie ubiegała się o pomoc de minimis. Podkreśliła także, że przedstawiła organom podatkowym plany działań gospodarczych pozwalających na podjęcie działalności umożliwiającej generowanie większych przychodów i zatrudnienie pracowników. Zaznaczyła także, że brak realizacji tych planów, wbrew twierdzeniom organu II instancji, nie jest spowodowany złą wolą skarżącej, czy też świadomym dążeniem do odsunięcia w czasie zapłaty należności podatkowych, a jedynie niepewnością co do tego jaka ostatecznie decyzja zostanie wydana w zakresie spłaty przez skarżącą zobowiązań podatkowych. Według skarżącej, mimo, że decyzja ma charakter uznaniowy, w przypadku spełnienia przesłanek do udzielenia ulgi w postaci pomocy de minimis, o której mowa w art. 67b § 1 pkt 2 O.p., organ powinien wydać decyzję pozytywną dla podatnika. Zdaniem skarżącej, organ ma obowiązek pozytywnie załatwić sprawę za względu na słuszny interes obywatela, jeżeli interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie i brak jest przeciwwskazań uniemożliwiających wykonanie decyzji. Skarżąca zarzuciła, że twierdzenia organu o pozorności składanego przez nią wniosku o rozłożenie na raty są niczym nie poparte i stanowią jedynie dowolną ocenę materiału dowodowego zabranego w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę, w ramach pomocy de minimis. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 67a § 1 pkt 2 O.p. Stosownie do tego przepisu, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, organ podatkowy może, na wniosek podatnika, odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Rozpatrując wniosek podatnika o przyznanie jednej z wyżej opisanych ulg, organ podatkowy jest zobowiązany do dokonania oceny dwóch przesłanek, a mianowicie: "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowej, zaś interes publiczny to dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo przy równoczesnej dbałości o interes Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa, a więc i możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych. W interesie publicznym leży też, by podatnicy przestrzegali przepisów podatkowych z poszanowaniem zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania. Przesłanki te powinny być rozważone na podstawie wszystkich występujących w sprawie okoliczności faktycznych. W razie stwierdzenia, że jedna, bądź obydwie przesłanki występują, przepis art.67a § 1 pkt 2 O.p. uprawnia, a nie - jak twierdzi skarżąca - obliguje do pozytywnego załatwienia wniosku strony. Decyzje organów podatkowych w tym przedmiocie są bowiem wydawane w ramach tzw. "uznania administracyjnego". Uznaniowość decyzji polega na tym, że to do organu podatkowego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Organ może odmówić rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej nawet wówczas, gdy zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Sądowa kontrola rozstrzygnięć opartych na uznaniu ma charakter ograniczony i dotyczy prawidłowości postępowania organu, a nie etapu podejmowania decyzji, tj. dokonanego przez organ wyboru sposobu załatwienia wniosku w przedmiocie rozłożenia na raty. Rozpoznając skargę na decyzję o charakterze uznaniowym Sąd bada w szczególności czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz czy organy podatkowe nie przekroczyły granic "uznania administracyjnego". Innymi słowy sąd administracyjny jest uprawniony jedynie do kontrolowania sposobu prowadzenia postępowania przez organ podatkowy, nie może natomiast kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w zaskarżonej decyzji, będącego wynikiem dokonanego przez organ wyboru, jego celowości i słuszności. W niniejszej sprawie skarżąca domagała się rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę z uwagi na trudną sytuację finansową, uniemożliwiającą jednorazową zapłatę należności. W ocenie Sądu, organy podatkowe należycie zbadały i oceniły sytuację skarżącej, stwierdzając, że faktycznie aktualnie skarżąca nie dysponuje środkami finansowymi, które umożliwiłyby jednorazową zapłatę przedmiotowej zaległości podatkowej. Organy podatkowe stwierdziły, że w sprawie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika, gdyż z uwagi na złą sytuację finansową Spółki, jednorazowa zapłata przedmiotowej zaległości podatkowej mogłaby doprowadzić do pogłębienia trudności finansowych w Spółce i w konsekwencji spowodować problemy w jej działalności oraz przesłanka interesu publicznego, wyrażająca się w zamiarze utworzenia przez skarżącą nowych miejsc pracy i zatrudnienia pracowników, których skarżąca miała rekrutować spośród osób zarejestrowanych w urzędzie pracy jako osoby bezrobotne. Organy podatkowe stwierdziły również, że zostały spełnione warunki pomocy de minimis, pozwalające na uwzględnienie wniosku w stosunku do osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Niemniej jednak, korzystając z uprawnienia jakie daje ustawa, w ramach uznania administracyjnego, organy postanowiły odmówić Spółce rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej, argumentując, że powstanie przedmiotowej zaległości podatkowej nie było wynikiem działania czynników nadzwyczajnych i niezależnych od skarżącej, a świadomym działaniem polegającym na nie wpłacaniu przez Spółkę należnego podatku. Wskazano, że niekorzystna sytuacja finansowa skarżącej spowodowana została w głównej mierze przejęciem zobowiązań od innego podmiotu na podstawie suwerennej decyzji podjętej przez skarżącą, a dopuszczając do powstania zadłużenia, Spółka sama przyczyniła się do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i w konsekwencji zajęcia jej konta bankowego. Podkreślono również, że Spółka nie wskazała w jaki sposób pozyska środki finansowe od powiązanych spółek, a kondycja finansowa tych podmiotów nie gwarantuje możliwości dysponowania przez nie środkami, które pozwoliłyby na spłatę ratalnych płatności w proponowanych przez skarżącą wysokościach i terminach, a w konsekwencji, że zapłata przez skarżącą rat będzie możliwa. Mimo złożonych deklaracji, że powiązane spółki osiągają przychody pozwalające na spłatę zadłużenia, skarżąca nie wpłaciła żadnej kwoty na poczet tych zaległości. W ocenie Sądu, odmawiając rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej w niniejszej sprawie organy podatkowe nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Ocena istnienia przesłanek do zastosowania uznania administracyjnego, została dokonana przez organy podatkowe po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, poprzedzonym dokładnym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych. Przy ocenie sytuacji finansowej skarżącej organy uwzględniły wszystkie okoliczności dotyczące kondycji finansowej skarżącej oraz spółek powiązanych. W uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć organy wskazały jakimi przesłankami kierowały się przy podejmowaniu rozstrzygnięć i argumentacja ta zasługuje, w ocenie Sądu, na akceptację. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe uznać należy zatem za kompletne i wystarczające dla zastosowanie uznania administracyjnego. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, wnioski organu w zakresie interpretacji materiału dowodowego są usprawiedliwione i nie przekraczają granic swobodnej oceny dowodów, wyznaczonych przepisem art. 191 O.p. Organy podatkowe w sposób wnikliwy i jednocześnie logiczny uzasadniły swoje stanowisko, wskazując jakie okoliczności skłoniły je do odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi i stanowisko to znajduje aprobatę Sądu. Należy przyznać rację organom podatkowym, że skarżąca jako przedsiębiorca ponosi ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej i bierze na siebie obciążenia z tym związane, powinna zatem liczyć się z tym, że następstwem uzyskanego obrotu jest konieczność odprowadzenia należnego podatku od towarów i usług. Dodać też należy, że w odniesieniu do zaległego podatku od towarów i usług Spółka wystąpiła w roli płatnika, tzn. pobrała ten podatek od kontrahentów, ale nie odprowadziła go do urzędu skarbowego. Sąd podziela również stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że odmowa rozłożenia na raty zaległości podatkowej jest zasadna, jeżeli osiągane przez podatnika dochody nie gwarantują, że ewentualnie udzielona ulga byłaby możliwa do wykonania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2014r., sygn. akt I SA/Gl 558/14, publ. CBOiS). Postępowaniu prowadzącemu do wydania zaskarżonej decyzji nie można zatem zarzucić braków, które uzasadniałyby jej uchylenie. Samego zaś rozstrzygnięcia - podjętego w ramach przysługującego organowi podatkowemu uznania administracyjnego - Sąd nie jest władny zakwestionować. Jak już zostało wskazane, kontrolując decyzje odmawiające rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej, Sąd nie jest władny nakazać organowi podjęcia rozstrzygnięcia o określonej treści. Jednocześnie stwierdzając, że organy podatkowe nie uchybiły przepisom postępowania i oparły rozstrzygnięcia na podstawie rzetelnie zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd nie ma podstaw prawnych do wyeliminowania takich decyzji z obrotu prawnego. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ----------------------- [pic]