I SA/Rz 231/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Izby Wytrzeźwień na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) listopada 2009 r. Nr (...) w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zrzutów przeciwegzekucyjnych - postanawia - odrzucić skargę I SA/Rz 231/10 UZASADNIENIE Postanowieniem nr (...) z dnia (...) października 2009r. z dnia (...) października 2009r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego , Dyrektor Izby Wytrzeźwień postanowił "podtrzymać tytuł egzekucyjny" zgodnie z art. 34 z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że "wierzyciel, Izba Wytrzeźwień wystawił tytuł wykonawczy przeciwko J. C. zamieszkałemu w B. obejmujący należność za pobyt w tej Izbie i postanowienie to wydane zostało "w sprawie zarzutu prowadzonego postępowania egzekucyjnego". Zażalenie na powyższe postawienie złożył J. C. i po rozpoznaniu tego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia (...) listopada 2009r. nr (...) uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu powyższego postanowienia, Kolegium wskazało na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do tożsamości osoby, która faktycznie przebywała w Izbie Wytrzeźwień. Dyrektor Izby Wytrzeźwień złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wniósł o uchylenie tegoż postanowienia wskazując, że dane identyfikacyjne osoby doprowadzonej do Izby Wytrzeźwień zostały ustalone przez funkcjonariuszy Policji dokonujących doprowadzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie lub o oddalenie, wskazując, że strona skarżąca jako wierzyciel nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi, gdyż wyrażając stanowisko w przedmiocie wniesionych zarzutów, działa jako podmiot władzy publicznej - organ administracji w znaczeniu funkcjonalnym. W postępowaniu egzekucyjnym jest, jako wierzyciel, stroną tego postępowania, ale równocześnie przysługują mu kompetencje władcze, właściwe dl administracyjnego organu orzekającego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Podnieść przede wszystkim należy, że w nadesłanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze aktach sprawy, brak jest tytułu wykonawczego i zarzutów przeciwegzekucyjnych zobowiązanego, jednakże Sąd uznał, że oceny wymaga przede wszystkim kwestia dopuszczalności wniesionej skargi w sytuacji, gdy z opisanych wyżej postanowień wynika, iż podjęte one zostały w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 17 marca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 229, poz. 1954 z 2000r. z późn.zm.) w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze pieniężnym (a także i niepieniężnym), zobowiązany może zgłosić zarzuty przeciwegzekucyjne, które rozpoznaje organ prowadzący postępowanie egzekucyjne ale rozpoznania tego dokonuje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela (§ 1, § 1a); wierzyciel wyraża swoje stanowisko w formie postanowienia, na które służy zażalenie (§ 2). Analiza przepisów powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje, że uprawnionym do zgłoszenia zarzutów przeciwegzekucyjnych jest zobowiązany (dłużnik), gdyż zarzuty są formą obrony tegoż zobowiązanego przed wadliwym wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Z kolei powołany wyżej przepis tej ustawy, przyznaje inicjatorowi postępowania egzekucyjnego, czyli wierzycielowi uprawnienie do wypowiedzenia się co do zgłoszonych zarzutów, poprzez wyrażenie swojego stanowiska w formie postanowienia zaskarżonego w toku instancji. W przedmiotowej ustawie nie zawarto wskazania, kto jest podmiotem uprawnionym do zaskarżenia tego postanowienia wierzyciela (wniesienia zażalenia), jednakże przyjąć należy, że jest to wyłącznie zobowiązany, który jest "drugą" stroną postępowania egzekucyjnego w tej fazie, zaś organ egzekucyjny oczekuje jedynie na "ostateczność" tego postanowienia. Skoro wierzyciel wydaje co do swojego stanowiska postanowienie, to przyjąć należy, że występuje w tym przypadku także w roli podmiotu wykonującego ściśle określone przez ustawodawcę kompetencje (uprawnienia), czyli - jak podniesiono w odpowiedzi na skargę - jako organ administracji w znaczeniu funkcjonalnym. Wydając takie postanowienie działa więc jako organ I instancji i wobec powyższego w tym zakresie nie ma uprawnień ani do wniesienia zażalenia od tego "własnego" postanowienia, ani też do wniesienia skargi na postanowienie organu odwoławczego zapadłego na skutek zażalenia wniesionego przez zobowiązanego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako p.p.s.a. - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (wyjątek dotyczy tylko prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich) - a w niniejszym przypadku środek zaskarżenia tj. zażalenie przysługiwało tylko zobowiązanemu. W nawiązaniu do przytoczonych wyżej okoliczności, skargę wniesioną przez Dyrektora Izby Wytrzeźwień uznać należy za niedopuszczalną i wobec powyższego Sąd nie badając już innych przesłanek - warunków wniesienia skargi, wniesioną skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.; opłaty sądowej nie pobierano uwzględniając treść art. 222 p.p.s.a.