I SA/Rz 234/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jerzy Solarski Sędzia WSA Piotr Popek Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant sekr. sąd. Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w R., postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], stwierdził, że odwołanie wniesione przez J. K. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], określającej skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu odpłatnego zbycia w drodze umowy sprzedaży udziału w prawie własności niezabudowanej nieruchomości gruntowej, zostało wniesione z uchybieniem terminu. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w R., decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu odpłatnego zbycia w drodze umowy sprzedaży udziału w prawie własności niezabudowanej nieruchomości gruntowej, w wysokości 14 028 zł. Przesyłka zawierająca opisaną wyżej decyzję została wysłana na adres skarżącego w dniu [...] grudnia 2015 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z [...] grudnia 2015 r., z powodu niemożności doręczona jej adresatowi, została awizowana w dniu [...] grudnia 2015 r., po czym złożona na okres 14 dni w placówce pocztowej doręczyciela – Poczty Polskiej SA. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie wskazano, w pkt 2 placówki, w której złożono przesyłkę, jednakże poniżej umieszczono odcisk pieczęci o treści " Awizowano, filia UP R. [...]", a także odcisk datownika z datą [...] grudnia 2015 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zawiadomienie o pozostawieniu korespondencji w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Na kopercie zawierającej adresowaną do skarżącego przesyłkę widnieje informacja o powtórnym awizowaniu, obok której umieszczono odcisk pieczęci placówki doręczyciela – R. [...]. W dniu [...] lutego 2016 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], kwestionując między innymi prawidłowość doręczenia mu opisanego wyżej rozstrzygnięcia. Skarżący zarzucił bowiem, że w dniu [...] grudnia 2015 r., w domu obecny był jego dorosły domownik, ponadto podniósł, że doręczyciel nie podjął próby doręczenia korespondencji sąsiadowi, jak również nie zawiadomiono go o awizowaniu przesyłki. Dyrektor Izby Skarbowej w R., postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], stwierdził, że odwołanie skarżącego zostało wniesione z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Powołując się na ustalenia postępowania wyjaśniającego, w trakcie którego zwracano się do Poczty Polskiej SA o wyjaśnienia okoliczności dotyczących doręczenia skarżącemu korespondencji, organ podkreślił, że adresowana do skarżącego przesyłka została przekazana do doręczenia [...] grudnia 2015 r. i w tym dniu, wobec niemożności jej bezpośredniego doręczenia, została awizowana. Powtórne awizo przesyłki miało miejsce [...] grudnia 2015 r. Następnie zaś, wobec niepodjęcia przez skarżącego korespondencji, została ona zwrócona do nadawcy, który na podstawie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz.201 ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową), uznał ją za doręczoną, w dniu [...] stycznia 2016 r. Od tej daty zaczął więc biec czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], który upłynął z dniem [...] stycznia 2016 r. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej w R. uznał, że odwołanie skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], z dnia [...] lutego 2016 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podkreślił, że zakreślenie przez doręczyciela pkt 2 na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest równoznaczne z oświadczeniem, że nie było możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, ani innym osobom, które podjęłyby się oddania mu pisma. Odnośnie zaś podnoszonego przez skarżącego niedoręczenia mu informacji o miejscu pozostawienia przesyłki Dyrektor Izby Skarbowej w R. podkreślił, że samo zaprzeczenie otrzymania informacji o awizowaniu przesyłki może być wystarczającym powodem obalenia skuteczności doręczenia. Skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wniósł skarżący, domagając się uchylenia w całości zaskarżonego aktu i przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ podatkowy pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie norm procesowego prawa podatkowego, zawartych w art. 120, art. 121, art. 122 i następnych Ordynacji podatkowej, w szczególności: - rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych (art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej), rażące naruszenie zasady nakazującej organowi podatkowemu poszukiwanie prawdy materialnej przez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia, w sposób wyczerpujący, całego materiału dowodowego w administracyjnej sprawie podatkowej (art. 187 Ordynacji podatkowej), tj. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, jak przemilczenie opinii o pracy listonosza, - wydanie zaskarżonego postanowienia przed wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, gdyż organ nie zwrócił się do skarżącego o wyjaśnienie okoliczności braku podjęcia korespondencji kierowanej przez organ podatkowy, a jedynie przyjął wyjaśnienia od Poczty Polskiej SA, w sprawie awizowania przesyłki (rażące naruszenie zasad zawartych w art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej), - naruszenie zasady zawartej w art. 200a Ordynacji podatkowej, umożliwiającej organowi odwoławczemu przeprowadzenie rozprawy z urzędu w celu ustalenia i wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego sprawy, - złamanie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości na korzyść podatnika (art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej). W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w dacie wskazanej jako data awizowania przesyłki ([...] grudnia 2015 r.) pod wskazanym na przesyłce adresem przebywał dorosły domownik skarżącego. Brak ponadto było informacji o podjętej próbie doręczenia korespondencji sąsiadowi i odmowie oddania przez niego pisma adresatowi. Wskazano również na błędy polegające na braku daty i zniekształceniu nazwiska na "awizo". Do skargi skarżący dołączył kopię oświadczenia jego sąsiadki K. K., zgodnie z którym żaden doręczyciel nie zwracał się do niej o odebranie i przekazanie skarżącemu adresowanej do niego przesyłki, a także kopię zawiadomienia o pozostawieniu w placówce pocztowej R. [...] przesyłki o numerze [...], adresowanej do J. K. i fotografię, na której bliżej nieokreślone awizo jest umieszczone w furtce posesji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że nie można organowi podatkowemu zasadnie zarzucić, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie naruszył przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. I SA/Rz 424/16, uchylił zaskarżone postanowienie stwierdzając, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki obarczone jest licznymi wadami, między innymi dotyczącymi nazwiska adresata, dat awizowania, co skutkowało niemożnością przyjęcia prawidłowości doręczenia. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu, wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. II FSK 3119/16, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. I SA/Rz 424/16. NSA zauważył bowiem, że dołączona do treści skargi kopia zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, nie dotyczy korespondencji zawierającej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], w związku z czym uwagi o wadliwości doręczenia nie mogą się odnosić do przedmiotowej sprawy. Oprócz tego NSA stwierdził, że sąd I instancji, dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, nie odniósł się do wyjaśnień Poczty Polskiej SA z [...] marca i [...] marca 2016 r., z których wynika, kiedy awizowano adresowaną do skarżącego korespondencję. Skarżący, uzupełniając skargę, pismem z dnia [...] maja 2017 r., zgłosił wniosek o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania doręczyciela, a także swojej sąsiadki, na okoliczność niewypełnienia przez listonosza jego obowiązków. Wniósł też o przeprowadzenie rozprawy. Zwrócił przy tym uwagę na fakt niewypełniania przez doręczycieli ich obowiązków, na dowód czego przedłożył kopię zawiadomienia, adresowanego do innej osoby, z dnia [...] lipca 2016 r. Na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2017 r. Sąd dopuścił dowody z dokumentów, w postaci: pisma Poczty Polskiej SA nr [...] oraz pisma Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...]. Oddalił też pozostałe wnioski dowodowe skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, w kontekście zarzutów skargi oraz zawartych w niej wniosków dowodowych skarżącego, na wstępie należy podkreślić, odnosząc się do tych wniosków, że sąd administracyjny, co do zasady, nie ma kompetencji do przeprowadzania postępowania dowodowego w rozpatrywanych przez siebie sprawach. Jedyny wyjątek w tym zakresie został wprowadzony w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), w myśl którego sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak wynika z zacytowanego wyżej przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a., charakter prowadzonego przez sąd postępowania może być jedynie uzupełniający, ponadto może ono sprowadzać się wyłącznie do przeprowadzenia dowodów z istotnych dla postępowania dokumentów. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący wniósł o przeprowadzenie, poza dowodami z dokumentów, dowodów z przesłuchań świadków, co nie mieści się w granicach kompetencji Sądu, w związku z tym przedmiotowy wniosek należało w tym zakresie oddalić. Niemożność przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów wyłączyła potrzebę przeprowadzania rozprawy w niniejszej sprawie, która, zgodnie z art. 119 § 1 pkt 3 P.p.s.a. może być rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, nie wpływa w żaden sposób na ograniczenie, bądź uszczuplenie praw procesowych strony, zwłaszcza że sprawa była już uprzednio rozpoznawana w postepowaniu uproszczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Na posiedzeniu niejawnym, w dniu 25 maja 2017 r., Sąd dopuścił dowody z dokumentów, tj. znanych skarżącemu pism: Poczty Polskiej SA nr [...] oraz Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], które zostały dołączone do skargi kasacyjnej organu. W tym zakresie Sąd był związany, na podstawie art. 153 P.p.s.a., wskazaniami NSA, który zapoznając się z tymi dokumentami, nakazał włączenie ich do materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, w szczególności zawiadomienia o złożeniu w placówce pocztowej korespondencji adresowanej do osoby, której nie występuje w przedmiotowej sprawie, charakterze strony bądź uczestnika, na okoliczność niewywiązywania się przez doręczycieli z ich obowiązków. W tym względzie Sąd bowiem stwierdza, że przedmiotowe fakty pozostają poza zakresem przedmiotowym sprawy i dlatego nie mają znaczenia dla prawidłowej oceny legalności zaskarżonego aktu. Ponadto w niniejszym postępowaniu Sąd dokonuje kontroli konkretnego i zindywidualizowanego aktu administracyjnego - postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], a nie sposobu działania doręczyciela, w szczególności jego pracowników, co pozostaje poza zakresem jego kognicji. Niezależnie od powyższego podkreślić też należy, że brak jest jakichkolwiek podstaw do wyciągania wniosków, co do legalności zaskarżonego postanowienia, w oparciu o podnoszone przez skarżącego okoliczności, niezwiązane z niniejszą sprawą. Przedmiotowe fakty i zdarzenia nie stanowią elementów stanu faktycznego niniejszej sprawie, a formowane na ich podstawie sugestie i spekulacje nie mogą stanowić argumentów przemawiających za stwierdzeniem naruszenia konkretnych uchybień proceduralnych w sprawie. Przechodząc do oceny zarzutów skargi i kwestii zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia podkreślić należy, że spór pomiędzy skarżącym, a organem sprowadza się do oceny prawidłowości doręczenia skarżącemu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], a w konsekwencji do ustalenia daty rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Bezsporną kwestią jest bowiem data wniesienia przez skarżącego środka odwoławczego, co miało miejsce [...] lutego 2017 r. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. została doręczona skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 150 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu podatkowym zasadą jest doręczanie pism bezpośrednio stronom, jednakże w sytuacjach, w której okaże się to niemożliwe ustawodawca dopuścił stosowanie trybów zastępczych, wymienionych w art. 149 i art. 150 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 149 Ordynacji podatkowej, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Skorzystanie z trybu wymienionego w powołanym wyżej przepisie każdorazowo uwarunkowane jest wyrażeniem zgody przez domownika adresata, jego dozorcy czy sąsiada na przyjęcie pisma i przekazania go osobie, do której jest kierowane. Z tego więc względu (uzyskanie zgody) nie można stwierdzić, że skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 149 Ordynacji podatkowej jest obligatoryjne, a doręczyciel ma obowiązek zbadania niejako wszystkich wskazanych w nim sposobów doręczenia. Zgodnie z art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Jak stanowi art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej, w takim jak opisany wyżej wypadku adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7. W myśl zaś § 2 art. 150 Ordynacji podatkowej zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Tryb doręczenia z art. 150 Ordynacji podatkowej stosuje się więc, zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu, w ostatniej kolejności, w sytuacji gdy nie jest możliwe doręczenie bezpośrednie lub skorzystania ze swoistego rodzaju pośrednictwa osoby trzecie (domownika, sąsiada, dozorcy). Niemniej jednak zwrócić należy uwagę, że ze względu na uwzględnienie w sposobie doręczenia z art. 149 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2016 r.) oprócz dorosłych domowników, także dozorcy i sąsiada adresata, nie jest konieczne podjęcie działań zmierzających do zaangażowania wszystkich tych osób. Celem tego przepisu jest bowiem usprawnienie procesu doręczania pism w postępowaniu, czemu w pierwszej kolejności służy możliwość doręczenia dorosłemu domownikowi. W sytuacji więc której okaże się to niemożliwe, nie można wymagać od doręczyciela podejmowania działań zmierzających do poszukiwania innej osoby, mogącej chociażby teoretycznie podjąć się przekazania korespondencji adresatowi, zwłaszcza że doręczenie tym osobom nie zwalnia doręczyciela z awizowania korespondencji (umieszczenia zawiadomienia o przesyłce w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata). W niniejszej sprawie nie było możliwości doręczenia przesyłki zawierającej decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. bezpośrednio skarżącemu, gdyż nie zastano go pod wskazanym przez niego w postępowaniu adresem zamieszkania, co wynika z dokumentów w postaci przesyłki i zwrotnego potwierdzenia jej odbioru, jak również pism Poczty Polskiej SA, których prawdziwości skarżący nie podważył. Podobnie przedstawia się sytuacja odnośnie jego dorosłego domownika. Wprawdzie sposób wypełnienia adnotacji o awizowaniu zawiera pewne nieścisłości, takie jak np. brak daty powtórnego awizowania na odcisku odpowiedniego stempla, jednakże przedmiotową datę można stwierdzić dzięki umieszczonej obok pieczęci placówki pocztowej. Podobne uwagi można odnieść do sposobu udokumentowania pierwszego awiza, w przypadku którego data dokonania tej czynności została umieszczona poniżej informacji o tym fakcie, jednakże znajduje ona również potwierdzenie (w postaci odcisku datownika z tożsamą datą) na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wszelkie okoliczności związane z doręczeniem były przedmiotem postępowania wyjaśniającego organu, który zwrócił się w te sprawie do doręczyciela o potwierdzenie, ewentualnie weryfikację dat poszczególnych czynności (awizowania), wpływających na ustalenie terminu doręczenia. Z dokumentów przedstawionych przez Pocztę Polską SA wynika w sposób jednoznaczny, że daty czynności awizowania, wynikające z jej dokumentów i urządzeń rejestrujących (trackingu, eminitoringu przesyłki) pokrywają się z tymi widniejącymi na kopercie zawierającej kierowaną do skarżącego korespondencję i potwierdzeniu odbioru. W związku z opisanymi wyżej czynnościami wyjaśniającymi stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych, a w ich ramach uchybienia chociażby zasadzie prawdy obiektywnej, legalizmu czy też budzenia zaufania do organów. Dyrektor Izby Skarbowej w R. podjął bowiem wszelkie niezbędne czynności konieczne i przydatne do wyjaśnienia sprawy, a przeprowadzona ocena dowodów nie nosi cech dowolności, gdyż oparta jest na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Skarżący w niniejszej sprawie, próbując wykazać wadliwość zastępczego doręczenia mu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., powołał się na dokument (kopię) zawiadomienia (awiza) o złożeniu w placówce pocztowej korespondencji nr [...], adresowanej do J. K., która została umieszczona w furtce ogrodzenia jego posesji. Jednakże, jak to wynika z przeprowadzonych na posiedzeniu w dniu 25 maja 2017 r. dowodów z dokumentów, zawiadomienie to dotyczy zupełnie innej przesyłki niż, ta, której prawidłowość doręczenia jest przedmiotem ustaleń w niniejszej sprawie. Potwierdza to pismo Dyrektora Izby Skarbowej, który w piśmie z [...] lipca precyzyjnie wyjaśnił, czego dotyczyło to zawiadomienie. Na marginesie niniejszych rozważań dodać należy, że jak to wynika z pism Poczty Polskiej SA, zalegających w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy, błędne określenie imienia i nazwiska skarżącego, jako J. K., co miało miejsce w ramach wyjaśniania okoliczności doręczenia decyzji, było wynikiem oczywistej omyłki, niemającej wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wobec powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia wadliwości doręczenia skarżącemu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2015 r., a tym samym termin jej doręczenia w trybie zastępczym, prawidłowo określono na [...] stycznia 2016 r. i od tej daty należało liczyć czternastodniowy termin do wniesienia odwołania w sprawie. W tej sytuacji odwołanie skarżącego, wniesione [...] lutego 2016 r., zostało złożone z uchybieniem przedmiotowego terminu. Dlatego też Dyrektor Izby Skarbowej w R. nie naruszył prawa, wydając postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.