I SA/Rz 238/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu [...] kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku T.J. i W. J. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] określającą T. i W. J. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 6537,00 zł. T. i W. J. (dalej: skarżący) złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten uzasadnili złą sytuacją finansową firmy, która ze względu na znaczny spadek zapotrzebowania na usługi od dłuższego czasu przynosi starty. Skarżący podali, że koszty jakimi niezasadnie zostali obciążeni nie zostały przewidziane w planach działalności przedsiębiorstwa i są dla nich znacznym wydatkiem, który może zachwiać stabilizację finansową ich firmy. Ponadto dochody, które przynosi prowadzona przez nich działalność gospodarcza stanowią jedyne źródło utrzymania ich rodziny. Z otrzymywanych dochodów opłacani są również pracownicy względem których, zobowiązania z tytułu wypłaty wynagrodzenia i opłacenia należnych składek regulowane są w pierwszej kolejności W ocenie skarżących istnieje duże prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonych decyzji wskutek znacznych uchybień organu prowadzącego postępowanie, a mających wpływ na meritum sprawy stąd wniosek o wstrzymanie zaskarżonych decyzji uważają za w pełni uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Z uwagi na fakt, iż wstrzymanie wykonania skarżonego aktu możliwe jest jedynie na wniosek skarżącego, to skarżący winien przedstawić w składanym wniosku okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony. Uwzględnienie wniosku uwarunkowane jest tym, by wskazane przez skarżącego okoliczności mieściły się w wymienionych wyżej przesłankach w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia. Ciężar wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/2004, LexPolonica nr 375764). Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż podane przez skarżących argumenty przemawiające w ich mniemaniu za zasadnością wniosku nie wyczerpują ustawowych przesłanek wstrzymania. Sąd podkreśla, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011r. II GSK 49/11). Zdaniem Sądu należy podnieść, że obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniosek o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia złożyli w jednym piśmie łącznie ze skargą. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku w praktyce sprowadza się do ogólnych twierdzeń dotyczących złej sytuacji finansowej firmy skarżących, poniesionych stratach oraz wystąpienia ryzyka utraty stabilności finansowej. Dodatkowo, skarżący nie dołączyli do wniosku żadnych dokumentów, ani też nie wskazali dla poparcia swojego stanowiska na jakiekolwiek dane uprawdopodabniające zasadność zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu przed sądem. Skarżący nie wykazali zatem, jakie konsekwencje finansowe poniosą w związku z brakiem uzyskania ochrony przed sądem. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający ogólny wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). W ocenie Sądu zawarte przez skarżących w treści wniosku ogólne informacje oraz brak odpowiednich dokumentów źródłowych w aktach sądowoadministracyjnych i administracyjnych, nie uprawdopodobniły okoliczności pozwalających Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z podanych względów Sąd uznał, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i w związku z tym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.