I SA/Rz 240/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lipca 2014r. spraw ze skarg A. W. na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2014r. - nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok, - nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 rok - oddala skargi- I SA/Rz 240/14 UZASADNIENIE Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (powoływany dalej jako organ II instancji) decyzjami z dnia [...] lutego 2014r.: - nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2013r. Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (powoływany dalej jako organ I instancji) przyznającą A. W.(powoływanemu dalej jako rolnik) na 2013 rok jednolitą płatność obszarową w kwocie 3362,72zł i uzupełniającą płatność obszarową w kwocie 92 zł, a jako podstawę prawną tej decyzji powołał - między innymi - art. 7 ust. 1 pkt 2, ust. 1a, ust. 2 pkt 3, ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012r. poz. 1164 - powoływanej dalej jako ustawa z 26 stycznia 2007r. o płatnościach), art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 193 poz. 1287 z 2010r. z późn. zm.), art. 6 ust. 1, art. 26, art. 57 ust. 3, art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65 - powoływane dalej jako Rozporządzenie Komisji Nr 1122/2009) § 4 pkt 1-2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010r. w sprawie minimalnych norm (Dz.U. Nr 39 poz. 211 z 2010r. z późn. zm. - powoływane dalej jako Rozporządzenie z 11 marca 2010r.) art. 6, art. 15, art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemu wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.2009.30.16 - powoływane dalej jako Rozporządzenie Rady nr 73/2009), - nr 9009-2014-000241 utrzymał w mocy decyzje, nr 0174-2013-000005425 z dnia 11 grudnia 2013r. organu I instancji przyznającą rolnikowi na 2013 rok pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach ze specyficznymi utrudnieniami (powoływaną dalej jako płatność ONW) w kwocie 649,44zł i odmawiającą przyznania rolnikowi płatności ONW - górskiej, a jako podstawę prawną tej decyzji powołał między innymi § 2 pkt 5, § 3 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wpieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2009.40.329 - powoływanego dalej jako Rozporządzenie z 11 marca 2009r.), § 4 pkt 1-2 cyt. Rozporządzenia z 11 marca 2010r., art. 11 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8 - powoływanego dalej jako Rozporządzenie Komisji Nr 65/2011), art. 6, art. 15, art. 17 cyt. Rozporządzenia Rady Nr 73/2009. W uzasadnieniu powyższych decyzji organ II instancji podał, że w dniu 6 maja 2013r. rolnik złożył w organie I instancji wniosek - skorygowany wnioskiem złożonym w dniu 19 listopada 2013r. - o przyznanie jednolitej płatności obszarowej i płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych i dla tych płatności wskazał powierzchnię 6,96ha - a w tym na działce ewid. nr 486 działkę rolną A o powierzchni 2,71ha i działkę rolną E o powierzchni 1,97 ha (dla płatności uzupełniającej 0,66 ha). Natomiast dla płatności ONW - strefa górska rolnik wskazał działki rolne AiE o pow. jak wyżej na działce ewidencyjnej nr 486 oraz dla płatności ONW - strefa ze specyficznymi utrudnieniami działki o powierzchni 2,46 ha. Przeprowadzona kontrola administracyjna wykazała zawyżenie przez rolnika powierzchni działki rolnej E o 0,97 ha tj. powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) tej działki wynosi 0,82 ha a nie 1,79 ha. Prawidłowa powierzchnia ustalona została w oparciu o system informacji geograficznej zgodnie z art. 17 cyt. Rozporządzenia Rady Nr 73/2009. Po uwzględnieniu wyników tej kontroli, jako powierzchnię kwalifikującą się do jednolitej płatności obszarowej przyjęto 5,99 ha (6,96 ha - 0,97 ha), natomiast dla płatności ONW - strefa górska stwierdzono 3,53 ha (4,50 ha - 0,97 ha), powierzchnia dla płatności ONW - strefa ze specyficznymi utrudnieniami pozostała w wielkości wskazanej we wniosku czyli 2,46 ha. W decyzji nr 9009-2014-000239 dotyczącej jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej organ II instancji przywołał treść art. 7 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z 26 stycznia 2007r. o płatnościach, art. 124 ust. 2, art. 6 cyt. Rozporządzenia Rady nr 73/2009, § 4 cyt. Rozporządzenia z 11 marca 2010r. i stwierdził, że jednolita płatność obszarowa przysługuje rolnikowi przy spełnieniu określonych warunków a między innymi grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami z określonymi wyjątkami. Dokonując weryfikacji złożonego wniosku, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek sprawdzenia powierzchni gruntów zgłoszonych we wniosku a to w ramach tzw. kontroli administracyjnej (art. 26 cyt. Rozporządzenia Komisji Nr 1122/2009). W powołanym wyżej Rozporządzeniu (art. 6 ust. 1) wskazano, że maksymalny kwalifikowany do przyznania jednolitej płatności obszarowej określa się dla każdej działki referencyjnej i do tych wielkości dokonywana jest weryfikacja powierzchni podanej we wniosku rolnika. Dla oceny kwalifikowalności i kontroli wniosków o płatność, wykorzystywana jest baza danych systemu identyfikacyjnego działek rolnych (LPIS) wdrożona z wykorzystaniem technologii geograficznych systemów informacyjnych (GIS). Odnośnie do każdej działki wyznaczana jest powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) a maksymalny obszar kwalifikowany wyznaczany jest jako różnica między powierzchnią całkowitą danej działki ewidencyjnej a powierzchnią nieuprawniającą do płatności (np. lasy, nieużytki itd.) przy uwzględnieniu stanu na zadeklarowanych działkach na dzień 30 czerwca 2003r. Organ II instancji po przedstawieniu sposobu dokonywania pomiarów przy wykorzystywaniu ortofotomap stwierdził, że przy ustalaniu powierzchni ewidencyjno-gospodarczej dla działki ewidencyjnej nr 486 i dla działki rolnej E, pominięta została część na której nie prowadzono działalności rolniczej ze względu na znajdujące się tam zadrzewienia i zakrzewienia. Zgodnie z art. 57 ust. 3 cyt. Rozporządzenia Komisji Nr 1122/2009, jeśli obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, pomoc jest obliczana na podstawie obszaru zatwierdzanego dla danej grupy upraw. W niniejszym przypadku różnica między powierzchnią deklarowaną (6,96 ha), a zatwierdzoną (5,99 ha) wynosi 0,97 ha. Różnica ta stanowi więc 16,1937 % i skutkuje pomniejszeniem jednolitej płatności obszarowej o kwotę 1610,78zł, bo zgodnie z art. 58 powołanego wyżej Rozporządzenia Komisji, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub 2ha ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o 2xkrotność stwierdzonej różnicy. Jeżeli chodzi o płatność uzupełniającą do powierzchni grupy upraw podstawowych, to przyznana została do powierzchni zadeklarowanej we wniosku czyli do 0,66 ha i wyniosła kwotę 92zł. Organ II instancji podkreślił też, że przeprowadzona wizytacja w terenie nie była kontrolą na miejscu, a wyniki z tej wizytacji stanowią tylko dowód potwierdzający zgodność danych w systemie identyfikacji działek rolnych z powierzchnią na gruncie. Natomiast w decyzji nr 9009-2014-000241 dotyczącej płatności ONW organ II instancji przytoczył treść przepisów określającej warunki przyznania tych płatności oraz zasad przeprowadzania kontroli w celu weryfikacji danych zawartych we wniosku rolnika i sposobu dokonywania pomiarów przy wykorzystaniu ortofotomap (które to przepisy powołano w podstawie prawnej decyzji i które omówiono także w decyzji dotyczącej jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej) i stwierdził, że wynik kontroli administracyjnej wskazał na zawyżenie we wniosku powierzchni dla płatności ONW - strefa górska. Zawyżenie to dotyczy powierzchni 0,97 ha co opisano wyżej i w związku z tym na podstawie art. 16 ust. 5 cyt. Rozporządzenia Komisji Nr 65/2011 nie przyznano płatności ONW - strefa górska. Według powyższego przepisu, jeśli obszar zadeklarowany we wniosku jest większy od obszaru zatwierdzonego i różnica przekracza 20% obszaru zatwierdzonego, pomoc nie jest przyznawana - a w niniejszym przypadku przekroczenie tej powierzchni wynosi 27,4788%. Natomiast płatność ONW - obszary ze specyficznymi utrudnieniami przyznano do powierzchni deklarowanej przez rolnika. Rolnik A. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargi na opisane wyżej decyzje i wniósł o ich uchylenie. Zarzucił, że powierzchnie działek zadeklarowane przez niego we wniosku są zgodne z systemem identyfikacji działek rolnych, zaś w decyzjach powierzchnie te określono nierzetelnie. Stwierdził, że w dniu 2 lutego 2009r. przeprowadzona została przez Regionalne Biuro Kontroli na Miejscu w R. kontrola w terenie z jego udziałem i powierzchnie zadeklarowanych działek do chwili obecnej nie uległy znacznym zmianom. Ponieważ pomiar działek w systemie ortofotomapa nie jest dokładny (dokładność do około 15 metrów), dlatego dokonał pomiaru geodezyjnego działki A nr ewid. 486. Do skargi dołączył mapę sporządzoną przez geodetę J. K., w której powierzchnię działki nr ewid. 486 ustalono na 4,70 ha. W pismach procesowych z 7 lipca 2014r. skarżący dodatkowo wskazał, że wizytacja terenowa jest tożsama z kontrolą na miejscu, a więc sprawozdanie z tej wizytacji powinno być doręczone skarżącemu, czego jednak organ I instancji nie uczynił dopuszczając się w ten sposób naruszenia art. 32 ust. 2 cyt. Rozporządzenia Komisji Nr 1122/2009. Podniósł także, iż w niniejszych sprawach spór dotyczy rzetelności przeprowadzonych pomiarów i wobec tego dla wyjaśnienia tej kwestii powinien być powołany biegły odpowiedniej specjalności oraz, że przedłożona przez niego mapa ewidencyjna i operat pomiarowy stanowią dowód w sprawie i powinny być uwzględnione przez organy. W odpowiedziach na skargi organ II instancji wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Rozpoznając wniesione skargi - po połączeniu spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Jak wynika z okoliczności przytoczonych wyżej skarżący rolnik we wniosku (z uwzględnieniem jego korekty) o przyznanie jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej oraz płatności ONW podał powierzchnię 6,96 ha a w tym w działce ewidencyjnej nr 486 położonej w gminie S. działkę A o pow. 2,72 ha i działkę E o pow. 1,79 ha. Natomiast organ I instancji - co podtrzymał organ II instancji - przyjął, że powierzchnia działki E została zawyżona a mianowicie dla celów tych płatności może być przyjęta tylko powierzchnia 0,82 ha (a nie 1,79 ha), gdyż na powierzchni 0,97 ha znajdują się zakrzaczenia. Skutkiem tego wnioskowane przez rolnika płatności zostały mu przyznane bez uwzględnienia tej powierzchni zakrzaczonej. Spór między stronami sprowadza się w niniejszych sprawach w istocie do kwestii, czy organy zasadnie przyjęły tę zmniejszoną powierzchnię dla obliczenia płatności, czy też brak jest podstaw do kwestionowania wielkości powierzchni podanych we wniosku. Podkreślić należy, że organy nie kwestionują podanej przez rolnika powierzchni jako powierzchni ewidencyjnej - pomiarowej, lecz zmniejszają płatność z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz odmawiają płatności ONW - górskiej z tego względu, że na części powierzchni znajdują się zakrzaczenia i ta część czyli 0,97 ha nie może być brana pod uwagę dla przyznania płatności. Ustalenie powierzchni uzasadniającej przyznanie wnioskowanych przez rolnika płatności, organy dokonały poprzez kontrolę administracyjną wniosku, czyli przy wykorzystaniu bazy danych zgromadzonych w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS) zawierających materiały kartograficzne (mapy i ortofotomapy, oraz przy wykorzystaniu geograficznego systemu informacji (GIS) zawierającego bazy danych referencyjnych dla ocen kwalifikowalności wniosków; wykorzystano także zdjęcia satelitarne z 12 maja 2012r. W nawiązaniu do zarzutów skargi zauważyć należy, że w niniejszych sprawach nie była dokonywana kontrola na miejscu a jedynie dokonana została tzw. wizytacja w terenie i wykonano zdjęcia działek w dniu 2 października 2013r. i "materiały" z tej wizytacji nie były w ogóle brane pod uwagę przez organ I instancji, zaś organ II potraktował je jako dowód niejako pomocniczy obok kontroli administracyjnej i zdjęć z 12 maja 2012r. Jeśli chodzi o wyrys z mapy ewidencyjnej dołączony do skargi, to nie może on mieć wpływu na ocenę zaskarżonych decyzji, gdyż na mapie tej zaznaczono wynik pomiarów powierzchni działki ewidencyjnej nr 486, natomiast w mniejszych sprawach - jak wskazano wyżej - zmniejszenie i odmowa płatności nastąpiły ze względów na mniejszą rzeczywistą powierzchnię działki zagospodarowanej rolniczo a nie powierzchnię całkowitą. Powierzchnia ewidencyjna działki nie musi pokrywać się z powierzchnią uprawniającą do przyznania pomocy, decyduje rzeczywista powierzchnia z "uprawą" uzasadniająca przyznanie tej pomocy. W powołanym art. 17 Rozporządzenia Rady Nr 73/2009 jako podstawę utworzenia systemu identyfikacji działek rolnych wskazano mapy lub dokumenty ewidencji gruntów albo innych danych kartograficznych; zaznaczono także iż należy wykorzystywać techniki skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej a w tym ortoobrazów lotniczych, satelitarnych, przy czym zastosowany być musi jednolity standard gwarantujący dokładność skali 1:10000. System ten wchodzi w skład zintegrowanego systemu administrowania i kontroli, który musi być obowiązkowo prowadzony przez każde państwo członkowskie (art. 14 i art. 15 cyt. Rozporządzenia Rady Nr 73/2009). System ten szczegółowo określono w art. 6 cyt. Rozporządzenia Nr 1122/2009, nałożono także na państwa członkowskie obowiązek jego kontroli. Podkreślić przy tym należy, że przeprowadzenie kontroli administracyjnej wniosków o przyznanie pomocy dla zweryfikowania warunków kwalifikowalności do uzyskania tej pomocy, jest obowiązkiem państw członkowskich, natomiast kontrole na miejscu mogą być stosowane jako uzupełnienie tej kontroli administracyjnej (art. 20 Rozporządzenia Rady Nr 73/2009). Także w cyt. Rozporządzeniu tej Komisji wskazano, że sprawdzenie zgodności z systemem kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, przy czym kontroli administracyjnej muszą być poddane wszystkie wnioski (art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1). Jeśli chodzi o jednolitą płatność obszarową oraz płatność uzupełniającą do roślin nie przeznaczonych na paszę i do powierzchni gruntów ornych na których nie jest prowadzona uprawa roślin, to przysługują one rolnikowi do powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, będących w jego posiadaniu na dzień 31 maja roku złożenia wniosku (czyli w niniejszych sprawach na dzień 31 maja 2013r.) kwalifikującej się do tej płatności według regulacji z art. 124 ust. 2 cyt. Rozporządzenia Rady Nr 73/2009. Jednakże grunty te muszą być przez cały rok kalendarzowy, w którym złożono wniosek, utrzymywane zgodnie z normami i nie mogą przekraczać określonych powierzchni (art. 7 ust. 1 pkt 2, ust. 1a, ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy z 26 stycznia 2007r. o płatnościach) przy czym sposób obliczania tych płatności określono w art. 7 ust. 4 pkt 1 tejże ustawy. W powołanym rozporządzeniu nr 73/2009 uprawnienia do określenia wymogów minimalnej co do dobrej kultury rolnej przekazane zostały ustawodawcy krajowemu (art. 6) i w cytowanym rozporządzeniu z dnia 11 marca 2010r. w § 4 wskazano te normy z zaznaczeniem, że grunty te nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami przy czym przewidziano wyjątki dla drzew i krzewów niepodlegających wycięciu zgodnie z ustawą z 16 kwietnia o ochronie przyrody, mających znaczenie dla ochrony wód i gleb, niemających wpływu na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną i tak zaznaczyć należy, że organy obu instancji nie odnosiły się do tychże wyjątków ale równocześnie sam rolnik nie wskazuje by co do tego zakrzewienia (zakrzaczenia) były przesłanki wymienione wyżej. Nie bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego reguły postępowania dowodowego zostały tak skonstruowane, że obowiązek dostarczenia tych dowodów w zasadzie obciąża strony ubiegające się o przyznanie pomocy. Jednocześnie zgodnie z art. 3 cyt. ustawy z 26 stycznia 2007r. o płatnościach, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (a nie jego zebrania) - czyli organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnień wnioskodawcy do otrzymania płatności (ust. 2 pkt 2); niezbędnych pouczeń udziela stronom tylko na ich żądanie, podobnie jak tylko na żądanie stron zapewnia im czynny udział w postępowaniu; przy czym nie ma tu zastosowania art. 81 kodeksu postępowania administracyjnego ust. 2 pkt 3 i 4 (powołany art. 81 kpa uzależniał uznanie danej okoliczności za udowodnioną od umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do tego dowodu). W art. 3 ust. 3 tejże ustawy wyraźnie ciężar dowodu "przeniesiono" a mianowicie obowiązek przedstawienia dowodów, wyjaśnień, udowodnienia danego faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Takie same zasady przyjęte zostały także w art. 21 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 maja 2007r. o wpisaniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. nr 1 z 2013r. poz. 173). Dokonanie przez organy zmniejszenia powierzchni upoważniającej do przyznania jednolitej płatności obszarowej należy uznać za uzasadnione, skoro organy uczyniły to przy wykorzystaniu środków wskazanych w obowiązujących przepisach a skarżący rolnik nie wykazał, że to dane zawarte we wniosku, a nie wyniki kontroli administracyjnej są prawidłowe. Jak już podano wyżej, sposób obliczenia płatności bezpośrednich i innych określono w art. 7 ust. 4 cyt. ustawy z 26 stycznia 2007r. o płatnościach, jednakże należy uwzględnić zmniejszenia lub wykluczenia wynikające ze stwierdzonych nieprawidłowości albo niezgodności. Z regulacji zawartych w art. 57 ust. 3 i art. 58 cyt. Rozporządzenia Komisji Nr 65/2011 wynika, że jeśli obszar zadeklarowany przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw a różnica ta wynosi więcej niż 3% lub 2ha (ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru), to wysokość pomocy zmniejsza się, a mianowicie wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Ponieważ w niniejszych sprawach różnica (0,97 ha) wynosi 16,1937% organy zasadnie dokonały zmniejszenia. Jeśli chodzi o uzyskanie płatności ONW to szczegółowe warunki jej przyznania określono w cyt. Rozporządzeniu z 11 marca 2009r. wydanego przy uwzględnieniu regulacji unijnych oraz regulacji krajowych, a mianowicie działki uprawniające do przyznania tej pomocy muszą być położone w określonym terenie i muszą mieć określoną powierzchnię, muszą być co do tych działek spełnione określone wymogi i normy a wysokość płatności zależna jest też od położenia (§ 2 pkt 1 pkt 5, § 3). Te szczególne wymogi wymienione zostały w cyt. Rozporządzeniu z 11 marca 2010r. i co do zasady w niniejszych sprawach, jak wskazano wyżej, nie są one kwestionowane. Niemniej jednak w powołanym wyżej § 4 wskazano, że nie mogą być one porośnięte drzewami i krzewami - z określonymi wyjątkami. Przy wykorzystaniu wyników kontroli administracyjnej - co przedstawiono wyżej organy stwierdziły, że na powierzchni 0,97 ha znajdują się zadrzewiania i zakrzewienia uniemożliwiające prowadzenie działalności rolniczej i wobec tego dla płatności ONW strefa górska ta powierzchnia nie mogła być uwzględniona. Równocześnie jednak w art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji Nr 65/2011 wskazano, że jeśli obszar zadeklarowany przez rolnika jest większy niż przypisany do danej grupy upraw i jeśli ta różnica przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, to dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy. W niniejszej sprawie zadeklarowano powierzchnię 4,50 ha, zaś różnica wynosi 0,97 ha co stanowi 27,4788 % i wobec tego skutkiem jest odmowa płatności ONW - strefa górska; natomiast - jak już wyżej zaznaczono - płatność ONW - strefa ze specyficznymi utrudnieniami przyznana została rolnikowi w kwocie odpowiadającej zadeklarowanej powierzchni. W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 270 z 2012r. z późn. zm.) oddalił skargi jako nieuzasadnione, uznając że zaskarżone decyzje nie naruszają obowiązującego prawa.