I SA/Rz 243/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku T. H. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lutego 2011 r., nr (...), w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. - postanawia – 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. T. H. wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lutego 2011 r. Ze złożonych przez niego oświadczeń o stanie rodzinnym i majątkowym, a także załączonych do nich dokumentów źródłowych wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymując się z pozarolniczej działalności gospodarczej. Dochody z tego tytułu określił on w wysokości 1 200 zł miesięcznie, zaznaczając przy tym, że oprócz tego nie posiada żadnego innego majątku. W uzasadnieniu wniosku podkreślił ponadto, że znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji finansowej, głównie z uwagi na prowadzone wobec niego postępowania egzekucyjne, na dowód czego przedłożył postanowienia o umorzeniu niektórych z tych postępowań, z powodu bezskuteczności egzekucji. Jeżeli chodzi o ponoszone wydatki, to oprócz wydatków na zakup żywności i lekarstw na skarżącym ciąży obowiązek świadczeń alimentacyjnych na rzecz niepełnosprawnego syna, w wysokości 1 500 zł, oraz córki w wysokości 1000 zł miesięcznie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym – o co wnosi skarżący w przedmiotowej sprawie – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W praktyce oznacza to, że przyznania prawa pomocy w takim zakresie zasadnie może domagać się jedynie osoba, która znajduje się w wyjątkowo trudnym położeniu, albowiem tylko taka sytuacja usprawiedliwia przerzucenie całości kosztów związanych z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym na podatników – poprzez pokrycie ich ze środków publicznych. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie sposób jest przyjąć, że skarżący nie jest w stanie, w jakiejkolwiek części pokryć kosztów zainicjowanego przez siebie postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem cały czas prowadzi on działalność gospodarczą, uzyskując z tego tytułu dochód, określony przez niego na kwotę 1 200 zł miesięcznie. Dochodowość prowadzonej przez niego działalności potwierdza również treść składanych przez niego deklaracji na poczet podatku od towarów i usług, za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. oraz zeznanie podatkowe (PIT) za 2010 r. Bez wpływu na ocenę możliwości płatniczych skarżącego nie pozostaje również to, że mieszkając u rodziców nie ponosi on kosztów utrzymania mieszkania czy opłat za media. Niezależnie jednak od powyższego, mając na uwadze wysokość ciążących na nim świadczeń alimentacyjnych na rzecz dzieci należy stwierdzić, że konieczność uiszczenia przez niego pełnych kosztów postępowania byłaby dla niego znacznym obciążeniem, z tego też względu zwolniono go od uiszczenia kosztów sądowych w całości, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., w związku z w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.