I SA/Rz 244/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2023 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 lutego 2023 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.49.2023.1.MK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej O. Sp. z o.o. z siedzibą w J. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi "O" Sp. z o.o. w J. (dalej: skarżąca/Spółka/wnioskodawca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ, Dyrektor KIS) z 27 lutego 2023 r. 0111-KD1B2-1.4010.49.2023. l.MK w przedmiocie wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. We wniosku z dnia 24 stycznia 2023 r. (data wpływu do organu 26 stycznia 2023 r.) Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. produkcja pozostałych podstawowych chemikaliów nieorganicznych (jako przedmiot przeważającej działalności Spółki ujawniony w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) i organicznych, jak również wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucja oraz handel energią elektryczną. W ramach prowadzonej przez siebie działalności Spółka wykorzystuje wysoce energochłonną instalację do produkcji sadz technicznych. W związku z wykorzystywaniem w prowadzonej działalności instalacji do produkcji sadz technicznych, w dniu 29 marca 2021 r. Spółka złożyła wniosek do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (dalej: Ustawa o rekompensatach) o przyznanie za 2020 r. rekompensaty, o której mowa w art. 1 Ustawy o rekompensatach. Na mocy decyzji Prezesa URE z dnia 30 września 2021 r. Spółce została przyznana pomoc publiczna w postaci rekompensaty za rok 2020 r. z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorach lub podsektorach energochłonnych. Powyższa rekompensata została uznana przez Spółkę za przychód podatkowy roku 2021. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Spółka zadała następujące pytanie? Czy rekompensata otrzymana przez Spółkę od Prezesa URE z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm.; dalej: u.p.d.o.p. lub ustawa podatkowa), jako dotacja otrzymana z budżetu państwa w rozumieniu w/w przepisu ustawy? Zdaniem Spółki, otrzymaną rekompensatę należy uznać za podlegającą zwolnieniu od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych jako dotację otrzymaną z budżetu państwa, tj. zwolnieniu na podstawie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p.. Zgodnie z treścią w/w przepisu wolne od podatku są "dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach". Zdaniem Spółki, ustawodawca posługuje się w w/w przepisie pojęciem "dotacja", którego definicja nie występuje zarówno w komentowanej ustawie jak i w innych przepisach podatkowych (przepisach prawa podatkowego). Ustawodawca nie tylko nie zawarł definicji "dotacji" w przepisach prawa podatkowego, ale również nie wskazał jakiegokolwiek odesłania do innych gałęzi prawa, które to mogłoby okazać się pomocne w zdefiniowaniu w/w pojęcia. Według Wnioskodawcy, na gruncie w/w przepisu, pojęcie rekompensaty należy utożsamiać z dotacjami na gruncie w/w przepisu ustawy podatkowej, w związku z czym należy przyjąć, iż rekompensata otrzymana przez Spółkę od Prezesa URE z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych podlega wskazanemu wyżej zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka zastrzegła, że znana jest jej definicja "dotacji" zawarta w art. 126 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. 2021 r. poz. 305, dalej: u.f.p.) zgodnie z którą: "Dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych". Zdaniem Wnioskodawcy definicja ta nie ma jednak zastosowania na gruncie zwolnienia podatkowego, o którym jest mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p Gdyby tak było, to kierując się zasadą racjonalnego ustawodawcy należy uznać, że z całą pewnością dokonałby stosownego odesłania, tak jak to czyni w przypadku wielu innych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jako przykład wnioskodawca wskazał art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., w którym to ustawodawca - całkowicie odmiennie niż w przypadku art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. - wprost odsyła do ustawy o finansach publicznych. Należy więc zdaniem Spółki uznać, że ustawodawca świadomie nie zastosował odesłania do przepisów ustawy o finansach, mając w tym określony cel. W konsekwencji wnioskodawca przyjął, że definicja "dotacji" zamieszczona w art. 126 u.f.p. została utworzona na użytek przepisów tego właśnie aktu prawnego oraz przepisów wprost odsyłających do ww. art. 126, a tym samym stosowanie jej w przypadku art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. nie może mieć miejsca. Według Spółki w związku z brakiem definicji pojęcia "dotacja" na gruncie przepisów podatkowych, jak również z uwagi na brak odesłania do stosownych przepisów odrębnych, chcąc poprawnie zdefiniować w/w pojęcie należy sięgnąć do definicji słownikowej. Zgodnie zaś z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN "dotację" należy rozumieć jako "bezzwrotna pomoc finansowa udzielona przedsiębiorstwu, instytucji lub organizacji ze środków publicznych" (https://sip.pwn.pi/sip/dotacia:2555380 - data dostępu 19 stycznia 2023 r.). W swym stanowisku wnioskodawca odwołał się do poglądu wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 102/21, które potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt: II FSK 1276/21. Podsumowując wnioskodawca stwierdził, że rekompensata otrzymana przez Spółkę od Prezesa URE z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., jako dotacja otrzymana z budżetu państwa w rozumieniu w/w przepisu. W opisanej na wstępie interpretacji indywidualnej z dnia 27 lutego Dyrektor KIS uznał stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego we wniosku stanu faktycznego za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny na wstępie swojego stanowiska przedstawił i omówił zasady, warunki i tryb udzielenia rekompensat określone w ustawie o systemie rekompensat. W świetle tych regulacji wywiódł, że pomoc publiczna w postaci rekompensat z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych, ma charakter zindywidualizowanej pomocy publicznej, przez co przedsiębiorcy, którzy chcą z niej skorzystać, muszą wypełnić szereg warunków formalnych określonych ustawą o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych, w celu jej uzyskania. Zgodził się organ ze skarżącym, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują pojęcia "dotacja". Brak ustawowej definicji pojęcia "dotacja" nie uprawnia jednak do dowolnego określenia jego zakresu znaczeniowego. Zdaniem organu uprawnionym jest odwołanie się do ustawy o finansach publicznych w zakresie rozumienia sformułowania "dotacja" zawartego w przepisach podatkowych. W szczególności odwołał się do art. 126 u.f.p., w świetle którego dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Tak więc zwolnienie ustanowione w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., dotyczy wszelkich dotacji udzielanych ze środków budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem jednej kategorii - dopłat do oprocentowania kredytów bankowych. Z zastrzeżeniem ww. dopłat, dla zakresu omawianego zwolnienia nie ma znaczenia rodzaj dotacji ani system jej przekazywania i rozliczania. Istotne pozostaje natomiast źródło pochodzenia środków, którym musi być budżet państwa lub budżet jednostki samorządu terytorialnego. W analizowanym stanie faktycznym przedstawionym we wniosku rekompensata pochodzi z Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o systemie rekompensat, który jest państwowym funduszem celowym. Organ zauważył, że cechą odróżniającą rekompensaty od poszczególnych rodzajów dotacji jest przede wszystkim charakter tych świadczeń pomocowych. Oznacza to m.in., że o faktycznym przeznaczeniu i wykorzystaniu pomocy publicznej w zakresie rekompensat kosztów pośrednich dla sektorów i podsektorów przemysłu energochłonnego będzie decydować właściwy organ administracji rządowej (Prezes URE), co nie oznacza jednak dowolności w przyznawaniu w tej formie prawnej środków publicznych uprawnionym podmiotom. Wymogi formalne do skorzystania z omawianej formy wsparcia reguluje szczegółowo ustawa systemie rekompensat. Według organu podstawową różnicą pomiędzy dotacją a pomocą publiczną w postaci omawianej rekompensaty polega na uznaniowym charakterze dotacji, która jest przyznawana niejako w drodze "konkursu", w którym beneficjent musi spełnić warunki określone regulaminem i wykazać zasadność swojej prośby. Z uwagi na odmienność charakteru dotacji i rekompensat jako instrumentów mających na celu niwelowanie skutków wyjątkowo silnego wpływu cen uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na cenę energii elektryczne, nieuprawnione jest zatem wywodzenie tożsamych skutków prawnopodatkowych dla systemu rekompensat z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych, o których mowa w rozpatrywanym wniosku ORD-IN, jak dla dotacji z państwowych funduszy celowych. Zauważył także organ, że otrzymana przez wnioskodawcę rekompensata nie podlega żadnym procedurom rozliczania. W przypadku dotacji obowiązuje mechanizm, zgodnie z którym jednostka dotowana otrzymuje określoną sumę pieniędzy na cel publiczny. Następnie po upływie określonego czasu jednostka taka obowiązana jest do stosowanego rozliczenia dotacji (o czym stanowi przykładowo art. 151 ust. 1 i art. 152 ust. 1-3 u.f.p.). Natomiast, w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym wnioskodawca otrzymuje określoną kwotę na skutek złożenia wniosku do Prezesa URE, przyznanie rekompensaty jest definitywne i nie podlega rozliczeniu, które jest wymagane w przypadku otrzymanej dotacji. Ponadto podkreślił organ, że otrzymana rekompensata nie stanowi w istocie realizacji żadnego celu publicznego. Stanowi ona wyłącznie rekompensatę dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Beneficjentem dotacji nie jest wnioskodawca tylko Fundusz Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ustawy o systemie realizujący zadanie publiczne w postaci rekompensaty dla podatnika, natomiast dysponentem jest minister właściwy do spraw gospodarki. W końcu organ zaznaczył, że sam ustawodawca posługując się pojęciem "rekompensaty" jednoznacznie wskazuje, że otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie wyklucza objęcie jej definicją dotacji. Jeśli bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem "rekompensaty", a nie pojęciem "dotacja" należy przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny. Podsumowując organ stwierdził, że pomoc publiczna przyznana wnioskodawcy na podstawie ustawy o systemie rekompensat, choć będzie stanowiła świadczenie publicznoprawne z budżetu państwa, to nie będzie miała charakteru dotacji, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p.. Także z uwagi na konieczność traktowania wszelkich ulg i zwolnień w prawie podatkowym w sposób ścisły, nie można zdaniem organu z treści w/w przepisu wywodzić więcej, niż określił sam ustawodawca. Konkludując organ interpretacyjnym stwierdził, że wykładnia literalna (językowa) jak i wykładnia systemowa prowadzą do jednoznacznego wniosku, że rekompensata otrzymana przez Spółkę od Prezesa URE z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych, nie stanowi dotacji w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a co za tym idzie nie została objęta dyspozycją art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p.. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez wnioskodawcę wyroków organ zauważył, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Na powyższą interpretację Spółka wniosła skargę do tut. Sądu, zarzucając: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania poprzez uznanie i przyjęcie, że rekompensata otrzymana przez Spółkę od Prezesa URE z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych nie powinna być traktowana jako dotacja w rozumieniu przepisów podatkowych i w związku z tym nie jest zwolniona z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie w/w przepisu, jako dotacja otrzymana z budżetu państwa, podczas gdy ww. rekompensata otrzymana przez Spółkę od Prezesa URE spełnia definicję dotacji, o której jest mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., w związku z czym powinna korzystać ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych zawartego w ww. przepisie; 2) art. 126 u.f.p. poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania poprzez uznanie i przyjęcie, że "uprawnionym jest odwołanie się do ustawy o finansach publicznych (...), w zakresie rozumienia sformułowania "dotacja" zawartego w przepisach podatkowych", podczas gdy zawarta w tej ustawie definicja "dotacji" nie ma zastosowania na gruncie zwolnienia podatkowego, o którym jest mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., ponieważ zasada racjonalnego ustawodawcy nakazuje przyjęcie, że w przypadku, gdyby ustawodawca tworząc zwolnienie ustanowione w tym przepisie z całą pewnością dokonałby stosownego odesłania, tak jak to czyni w przypadku wielu innych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. II. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej: O.p.) w związku z art. 14h O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pominięcie zasady państwa prawnego, która nakazuje przyjąć taką wykładnię przepisów prawa podatkowego, aby podatkowa ingerencja znajdowała precyzyjne podstawy w literze prawa (treści przepisów prawa), nie zaś - jak uczynił to organ - całkowicie bezpodstawne przyjęcie wbrew utrwalonemu orzecznictwu, że ustawodawca posługując się pojęciem "rekompensaty" jednoznacznie wskazuje, że otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie wyklucza objęcie jej definicją dotacji, jeśli bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem "rekompensaty", a nie pojęciem "dotacja" należy przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny, a brak określenia omawianej kwoty pojęciem "dotacja" stanowi dodatkowy argument przemawiający za wykluczeniem stosowania zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt47 ustawy o CIT, w opisanym przypadku"; 2) art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. polegające na nieuzasadnionym zignorowaniu przez organ aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych. Wywodząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi Spółka powieliła argumentacje przytoczoną na poparcie stanowiska zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku tej kontroli takie rozstrzygnięcie może zostać uchylone jedynie w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 57a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu, w takim zakresie, w jakim uznaje, że otrzymana od Prezesa URE rekompensata z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych nie stanowi dotacji, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. zwolnionej z podatku dochodowego od osób prawnych. Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. wolne od podatku są dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach. Przedmiotem oceny jest zatem to czy zakresem przewidzianego w w/w przepisie zwolnienia przedmiotowego są objęte rekompensaty z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych. Obie strony sporu są zgodne co do tego, że ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia "rekompensaty", tyle, że według skarżącej w takim wypadku należy sięgnąć przy wykładni tego pojęcia do dyrektyw językowych, a przede wszystkim dyrektywy języka potocznego, z kolei organ uważa, że sięgnąć należy do reguł wykładni systemowej i przy wykładni spornego pojęcia odwołać się do znaczenia jakie przydaje mu ustawa o finansach publicznych. W tak zakreślonym sporze rację należy przyznać skarżącej. Wypada wpierw zauważyć, że treść przepisu art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., wskazuje, że ustanowione w nim zwolnienie dotyczy wszelkich dotacji udzielanych ze środków budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem jednej tylko kategorii, to jest dopłat do oprocentowania kredytów bankowych. Tak więc poza wskazanym expressis verbis wyjątkiem, dla zakresu omawianego zwolnienia nie ma znaczenia ani rodzaj dotacji ani system jej przekazywania czy rozliczania. Nie są więc skuteczne w realiach niniejszej sprawy próby organu czynienia rozróżnienia na tym tle pomiędzy rekompensatą a dotacją. Z punktu widzenia ustawodawcy istotne jest tylko źródło pochodzenia środków pomocy publicznej, którym musi być budżet państwa lub budżet jednostki samorządu terytorialnego. To kryterium sporna rekompensata wypełnia bez reszty. Zgodzić się więc należy ze skarżącą, że ustawodawca objął zwolnieniem od podatku dochodowego od osób prawnych wszelkiego rodzaju pomoc publiczną, która odpowiada językowemu znaczeniu pojęciu dotacja, skoro w ustawie podatkowej nie zawarł definicji tego pojęcia ani też jakichkolwiek dodatkowych ograniczeń. Tożsame zagadnienie było już przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych w tym w sprawach przywołanych przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz skardze do tut. Sądu, a więc w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2021 r., o sygn. akt I SA/Wr 102/21 oraz wyroku NSA z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt: II FSK 1276/21, którym utrzymano w mocy w/w wyrok WSA we Wrocławiu. Poglądy zawarte w tych judykatach zostały zaaprobowane w kolejnych analogicznych sprawach, w których zapadały wyroki podzielające stanowisko stron będących beneficjentami omawianej pomocy publicznej (vide wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 8 grudnia 2022r. sygn. akt SA/Go 358/22, Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 146/22). W ślad za przywołaną linią orzeczniczą, którą afirmuje także Sąd w niniejszym składzie, wskazać należy, że komentowany przepis art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. został wprowadzony do tej ustawy ustawą z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2006 r., nr 217, poz. 1589). Tymczasem przepis, który w ocenie organu powinien stanowić odniesienie dla wykładni pojęcia dotacji w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, wszedł w życie z 1 stycznia 2010 r. na mocy ustawy z 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r., nr 157, poz. 1241). W 2007 r. (tj. w roku w którym w obrocie prawnym zafunkcjonowało analizowane zwolnienie) ówcześnie obowiązująca ustawa o finansach publicznych zawierała inną (art. 106), zakresowo szerszą, definicję pojęcia dotacji (ustawa z ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2005 r., nr 249, poz. 2104)). Przyjmując na potrzeby odkodowania przepisu art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. definicję z ustawy o finansach publicznych organ nie wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie uprawnionym jest odwołanie się akurat do tej definicji, ani dlaczego przyjął tę definicję w jej nowym brzmieniu, zakresowo węższym, niż regulował to przepis obowiązujący w dacie wprowadzenia analizowanego zwolnienia, a nie w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia wykładanego przepisu w życie. Gdyby racjonalny ustawodawca tworząc zwolnienie zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. chciał na potrzeby jego odczytania skorzystać z definicji z ustawy o finansach publicznych, to dokonałby stosownego odesłania, tak jak to uczynił np. w treści art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., gdzie posługując się wymienionymi tam pojęciem samorządowe zakłady budżetowe wskazał, na ich rozumienie wynikające z ustawy o finansach publicznych. Skoro zatem racjonalny ustawodawca w jednym miejscu ustawy zamieszcza stosowne odwołanie, to braku takiego odniesienia w innym miejscu tego samego aktu prawnego nie można uznać za zabieg niezamierzony. W świetle powyższego nie ma podstaw aby na potrzeby odkodowania zakresu zwolnienia wynikającego z art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. posługiwać się definicją dotacji z ustawy o finansach publicznych. Tym samym stwierdzić należało, że rekompensata otrzymana przez Spółkę od Prezesa URE z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych spełnia wymogi zwolnienia z omawianego przepisu. Powyższą wykładnię wspiera też wykładnia celowościowa, wskazująca na charakter i cel przedmiotowej rekompensaty. Wydając zaskarżoną interpretację organ stwierdził, że otrzymana rekompensata nie stanowi w istocie realizacji żadnego celu publicznego. Nie podzielając tego stanowiska należy odwołać się do rozważań zaprezentowanych przez WSA we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 102/21, które przywołuje także skarżąca w skardze. Mianowicie Sąd ten stwierdził, że przyznawanie rekompensat pieniężnych przedsiębiorstwom z sektorów i podsektorów przemysłu energochłonnego, dedykowane jest tym, których rentowność oraz konkurencyjność jest istotnie zagrożona w wyniku wzrostu kosztów energii elektrycznej, spowodowanego rosnącymi cenami zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych. Wprowadzone regulacje poprawiają warunki konkurencyjne dla krajowego przemysłu energochłonnego wzorem innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Rekompensaty pozwalają w istotnym stopniu zneutralizować wpływ wyższych cen uprawnień do emisji na koszty energii, co ma także bezpośrednie przełożenie na zachowanie miejsc pracy. Co istotne, powyższe działanie wpisuje się w realizację polityki Unii Europejskiej jaką jest wspieranie redukcji emisji gazów cieplarnianych a to jest jednym z elementów polityki przekształcenia UE w sprawiedliwe i prosperujące społeczeństwo żyjące w nowoczesnej, zasobooszczędnej i konkurencyjnej gospodarce, która w 2050 r. osiągnie zerowy poziom emisji gazów cieplarnianych netto i w ramach której wzrost gospodarczy będzie oddzielony od wykorzystania zasobów naturalnych, jak też ochrona, zachowanie i poprawa kapitału naturalnego UE oraz ochrona zdrowia i dobrostanu obywateli przed zagrożeniami i negatywnymi skutkami związanymi ze środowiskiem (Komunikat KE – Europejski Zielony Ład). Stosownie do art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 90 poz. 864/30), zgodnie z zasadą lojalnej współpracy, Unia i Państwa Członkowskie wzajemnie się szanują i udzielają sobie wzajemnego wsparcia w wykonywaniu zadań wynikających z Traktatów. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatów lub aktów instytucji Unii. Państwa Członkowskie ułatwiają wypełnianie przez Unię jej zadań i powstrzymują się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii. Tym samym Polska jako członek UE nie może podejmować działań zagrażających urzeczywistnianiu celów UE. Takim działaniem bezsprzecznie byłoby opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób prawnych przedmiotowej rekompensaty. Wskazać dodatkowo należy, że tego typu przychodowi nie towarzyszą żadne koszty uzyskania przychodów, co spowodowałoby efektywne obniżenie kwoty rekompensaty o kwotę podatku, który wróci do budżetu Państwa, co przeczy tym samym celom ustawy o systemie rekompensaty oraz unijnym założeniom zawartym w komunikacie KE z których wynikają w sposób precyzyjny zasady i wysokość udzielanej przedsiębiorcy rekompensaty. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona interpretacja została wydana przede wszystkim z istotnym naruszeniem przepisu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. oraz niewłaściwa ocenę do jego zastosowania do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, co słusznie zarzucono w skardze. Dlatego Sąd, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Organ interpretacyjny wydając ponownie interpretację indywidualną powinien uwzględnić wykładnię przepisu art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. zawartą w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a.. Na zasądzoną kwotę 697 zł składa się wpis od skargi (200 zł), opłata skarbowa za przedłożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (480 zł) zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).