I SA/Rz 246/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń /spr./ Sędziowie WSA Barbara Stukan-Pytlowany WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref.st. Joanna Migacz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lipca 2011r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w R. umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego R. C. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2005 r. do grudnia 2005 r., od stycznia 2006 r. do lutego 2006 r. oraz odsetek za zwłokę od stycznia 2005 r. do grudnia 2005 r. oraz od stycznia 2006 r. do lutego 2006 r., należnych na dzień wydania decyzji, w tym: * styczeń 2005 r. w kwocie 1.010 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 654 zł, * luty 2005 r. w kwocie 225.843 zł odsetki za zwłokę w kwocie 143.503 zł, * marzec 2005 r. w kwocie 142.079 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 88.449 zł, * kwiecień 2005 r. w kwocie 75.719 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 46.262 zł, * maj 2005 r. w kwocie 201.845 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 120.767 zł, * czerwiec 2005 r. w kwocie 215.177 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 126.586 zł, * lipiec 2005 r. w kwocie 423.057 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 244.376 zł, * sierpień 2005 r. w kwocie 138.397 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 78.477 zł, * wrzesień 2005 r. w kwocie 316.863 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 176.653 zł, * październik 2005 r. w kwocie 43.011 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 23.541 zł, * listopad 2005 r. w kwocie 45.518 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 24.434 zł, * grudzień 2005 r. w kwocie 80.878 zł (zawyżenie zwrotu różnicy podatku) oraz odsetki za zwłokę w kwocie 41.210 zł, * styczeń 2006 r. w kwocie 174.677 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 90.270 zł, - luty 2006 r. w kwocie 84.850 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 43.132 zł Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) . Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. dokonał zabezpieczenia na majątku Pana R. C. przewidywanych należności Skarbu Państwa z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2005 r. do grudnia 2005 r. i od stycznia 2006 r. do lutego 2006 r. w łącznej kwocie 2.168.924 zł oraz odsetek za zwłokę od stycznia 2005 r. do grudnia 2005 r. i od stycznia 2006 r. do lutego 2006 r. należnych na dzień wydania decyzji w łącznej kwocie 1.248.314 zł. Podstawą zabezpieczenia była zła kondycja finansowa podatnika uzasadniająca obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Od powyższej decyzji R. C. złożył odwołanie. Decyzjami z dnia [...].01.2011 r. znak [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [....], [....], [...], [....], [....], [....] Dyrektor Urzędu Kontroli w R. określił wysokość zobowiązania w podatku VAT za miesiące od stycznia do listopada 2005 r., oraz za styczeń i luty 2006 r. a decyzją z dnia [...].01.2011 r. znak [...] określił wysokość zwrotu różnicy w podatku za grudzień 2005 r. Pismem z dnia 8 marca 2011 r., R. C. podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie zabezpieczenia zaległego podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w R., wspomnianą na wstępie decyzją umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie dokonanego zabezpieczenia. Powołując się na art. 33 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 33 c § 2 wskazał, że jeżeli zabezpieczenie należności nastąpiło przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, jak było w niniejszej sprawie, to decyzja o zabezpieczeniu wygasa, z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego., przy czym stosownie do art. 52 § 1 Ordynacji podatkowej na równi z zaległością podatkową traktuje się zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej. Powołując się na przedstawicieli doktryny organ wskazał dalej, że wydanie i doręczenie stronie decyzji podatkowej powoduje, ze decyzja o zabezpieczeniu staje się bezprzedmiotowa, co z kolei powoduje jej wygaśniecie z mocy prawa, a co za tym idzie również wszczęte od tej decyzji postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem R. C. złożył do tutejszego Sadu skargę wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi zarzuca nieprawidłowości w ustaleniach organu polegające na przyjęciu, że kontrahenci prowadzonej przez niego firmy R. nie istnieli, pominięcie dowodów świadczących na jego korzyść, a także składanych wniosków dowodowych, co w konsekwencji prowadziło do naruszenia zasady prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Wreszcie wskazał, że nie została wskazana , żadna z podstaw zabezpieczenia a zobowiązanie podatkowe nie powstało. Postępowanie kontrolne trwa w dalszym ciągu, a wskazane przez organy kwoty podatku nie znajdują uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego za wymienione w niej okresy podatkowe. Podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia należy szukać w art. 33 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem odręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, a stosowanie do art. 33 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku. Skarżący naruszenia przepisów upatrywał w nieprawidłowym ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego oraz zarzucał organom nieprawidłowości w samym przebiegu postępowania ustalającego to zobowiązanie, tj. pogwałcenie jego prawa do czynnego udziału poprzez niedopuszczenie wnioskowanych dowodów, oraz błędną oceną dowodów dopuszczonych w tym postępowaniu i w nim przeprowadzonych. Tymczasem zaskarżona decyzja, ma charakter czysto procesowy. Jest konsekwencją zaistniałego stanu prawnego, który determinował rozstrzygnięcie organu, nie dając w tym zakresie możliwości wydania innego rozstrzygnięcia aniżeli to, które w sprawie zapadło. Mianowicie, postępowanie zabezpieczające, zgodnie z wymienionymi wyżej przepisami upada z chwilą wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W sprawie bezspornym jest, że decyzja taka zapadła, i że została stronie doręczona. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, czy decyzja jest prawomocna. Dla skutku w postaci wygaśnięcia decyzji zabezpieczającej znaczenie ma jedynie fakt wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz jej doręczenie. Wygaśniecie decyzji oznacza utratę bytu prawnego. Z praktycznego punktu widzenia oznacza to stan jakby decyzji nie było. Tym samym wszelkie podniesione w stosunku do tej decyzji zarzuty zawarte w odwołaniu nie mogą być rozpoznane. Zatem podnoszenie przez skarżącego, że zabezpieczenie było bezpodstawne, gdyż nie istniały żadne podstawy prawne do jego wydania, nie mogą być przedmiotem badania organu. Równocześnie, umorzenie postępowania odwoławczego w przedmiocie zabezpieczenia, nie oznacza, wbrew temu co twierdzi skarżący, negatywnego rozpoznania złożonego przez niego środka odwoławczego, a jedynie procesową konsekwencję zaistniałego stanu prawnego. Jeszcze raz Sąd pragnie podkreślić, że z chwilą doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego wygasła decyzja o zabezpieczeniu tego zobowiązania. Jedyną prawną konsekwencją takiego stanu rzeczy mogło być, co słusznie organ uczynił umorzenie postępowania toczącego się w sprawie zabezpieczenia, jako bezprzedmiotowego. Mając powyższe na uwadze Sad orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.