I SA/Rz 246/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy pożyczki - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. B.G. (dalej zwany skarżącym), wraz ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie ze skargi na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podał, że nie posiada środków na poniesienie kosztów sądowych, ponieważ mało zarabia (652 zł) i dlatego korzysta z pomocy rodziców w codziennym utrzymaniu. Jako majątek skarżący wskazał jedynie dom o pow. 153 m² Na wezwanie do złożenia dodatkowego oświadczenia dot. stanu majątkowego skarżący podał, że rodzice ponoszą wszelkie opłaty związane z użytkowaniem domu będącego jego własnością, na co przedłożył wydruki z rachunku bankowego rodziców. Oświadczył także, że zarabiając ok. 630 zł opłaca studia zaoczne, ubrania, środki czystości, koszty bieżące domu, benzynę do samochodu ojca w sytuacji, gdy z niego korzysta. Spłaca również pożyczkę udzieloną przez dziadków, po 50-100 USD. Nie posiada na tę okoliczność potwierdzenia, ponieważ pieniądze przekazuje przez rodziców lub inne znajome osoby udające się z podróżą do Moskwy. Skarżący dołączył także kserokopie zeznań podatkowych za lata 2012 i 2013, zestawienie opłat za studia, wydruk z obrotów na koncie bankowym. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (taki zakres wynika z wniosku skarżącego) następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji o jakiej mowa w powołanym przepisie. Instytucja prawa pomocy ma bowiem charakter nadzwyczajny i korzystanie z niej zawężone zostało do kręgu osób najbardziej potrzebujących pomocy, tj. ubogich, pozbawionych środków do życia bądź posiadających takie środki, ale w bardzo ograniczonym zakresie. Na wstępie zaznaczyć należy, że wniosek skarżącego rozpatrywano wziąwszy pod uwagę, że zobligowany jest on na etapie na jakim znajduje się sprawa do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej niż 100 zł Skoro wpis od skargi wynosił 400 zł, to zgodnie z powołanym przepisem wpis od skargi kasacyjnej powinien wynosić 200 zł. Taką kwotę uwzględniono analizując przesłanki przyznania prawa pomocy w przypadku skarżącego. Przywołane argumenty o trudnej sytuacji finansowej i niskich zarobkach w konfrontacji z uzupełnionymi danymi nadesłanymi na wezwanie, wskazują, zdaniem rozpoznającego wniosek, na subiektywną ocenę sytuacji i niekonsekwencję samego skarżącego w jej ocenie. Skarżący raz deklaruje, że nie jest w stanie samodzielnie finansować kosztów związanych ze swoim utrzymaniem i przedkłada wyciągi z rachunku bankowego rodziców potwierdzające przez nich dokonywanie stałych płatności, a innym razem w oświadczeniu z dnia 28 lipca 2014 r. stwierdza, że zarabiając ok. 630 zł opłaca studia zaoczne (ok. 440 zł miesięcznie), ubrania, środki czystości, koszty bieżące domu, benzynę podczas korzystania z auta ojca. Ponadto skarżący spłaca pożyczkę udzieloną przez dziadków po 50-100 USD. W skali miesiąca uwzględniając rachunek matematyczny takie samodzielne wydatki skarżącego są niemożliwe, zważywszy na zadeklarowaną wysokość zarobków, potwierdzoną zaświadczeniem pracodawcy. Zatem oświadczenie skarżącego pozostaje niewiarygodne. Ponadto skarżący nie udokumentował spłaty pożyczki, a dowodem na złą sytuację materialną nie może być wyciąg z rachunku za jeden miesiąc z saldem ujemnym. Należy zauważyć, że przedłożona kopia korekty zeznania podatkowego za 2012 r. nie została faktycznie wypełniona (brak danych poza imieniem i nazwiskiem oraz niedbale wpisanymi kwotami przychodów). Skoro w kosztach utrzymania skarżącego partycypują rodzice, ponosząc ciężar różnych opłat i wydatków, co potwierdza wnioskodawca, a on sam posiada stałe dochody z pracy, na jednym z jego rachunków znajduje się kwota zbliżona wysokością do wysokości koniecznych do uiszczenia w sprawie kosztów sądowych, to nie ma podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w żądanej formie. Zatem w takiej sytuacji nie sposób nie wymagać partycypacji skarżącego w kosztach sądowych zainicjowanego postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.